ICSI

Update: 2,5 kilo schoon aan de haak, en de ligging??? (34+3)

2012-02-02T20:13:00.000+01:00

Niet meer in stuit, en zelfs al een klein beetje ingedaald!!! De verwachting is dat muis nog een kilootje groeit en dat er een 7 ponder uit zal komen, heel erg netjes dus.

De echo was weer erg leuk, muis was erg actief en schopte tegen het echoapparaat aan, en liep nu qua groei een paar dagen voor. Dat doet muis de hele zwangerschap al, dus dat was niet vreemd. Baby zet de lijn qua groei netjes door. Verloskundige was zeer tevreden!

Tot leesz, schrijfszzz

Met zwangerschapsverlof! (34 weken zwanger)

2012-01-30T12:02:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag was dan mijn laatste werkdag! Nu werkte ik al een paar weken nog maar 50% (ik werk in de zorg), maar helemaal niet meer werken is RAAR. Ik ben het hele weekend druk aan het nadenken geweest wat ik die aankomende weken toch in godsnaam allemaal moet gaan doen (luxeprobleem he?) maar ik ben bang dat de muren op me afvliegen. Ik kan namelijk echt niet stilzitten. Ik moet wat te doen hebben. Nu is je verlof voor de laatste dingen afronden omtrent de geboorte van onze woelmuis, maar het kamertje is dus al weken klaar, kleertjes zijn al gewassen, gestreken en liggen in de kast, de checklist voor een thuisbevalling ben ik langsgelopen, is helemaal klaar. Vluchttas = klaar. Kraamzorg + klossen, check! Ik bedoel, wat nu nog?

We moeten nu nog het geboortekaartje, ontwerpen en bestellen. En vandaag ga ik bedenken wie we allemaal een geboortekaartje gaan sturen. En ga ik alvast enveloppen schrijven. Babydekentje wil ik de komende weken afbreien en dan echt de aller-laatste-spulletjes kopen.

Dan zijn we, wat mij betreft, er helemaal klaar voor! Ik moet zeggen dat de zenuwen nu echt beginnen te komen... Ik heb last van oefenweeen / indalingsweeen, en die trekken dus wel weer weg als ik wat anders ga doen, maar ik hoop dat woelmuis het nog minstens 3 weken bij mij 'volhoudt'. Ik zou echt heel graag thuis willen bevallen, lijkt me echt heel fijn, in je eigen omgeving. Ik moet mezelf dwingen te gaan rusten. Ik merk ook wel dat ik vroeger naar bed ga en er later uitkom. Ben erg moe en dat ken ik ook niet van mezelf.

Bij de laatste controle lag woelmuis ineens in stuit! De verloskundige zei dat de baby nog echt wel even moet gaan draaien en het liefst binnen een paar weken, maar ik voelde binnen een paar dagen al dat muis enorm bezig was met zich weer omdraaien, dus ik denk dat muis nu weer met koppetje omlaag ligt. As donderdag hebben we weer controle en een liggingsecho om te bepalen hoe de baby dan ligt. Ben benieuwd......

Dus hopelijk tot dan, tot leeszzz, schrijfsz,

Even een buikfotootje spammen... (32+1)

2012-01-17T11:45:00.000+01:00

Met nog krap 8 weken te gaan (misschien minder, misschien meer) begint het nu toch wel aardig te kriebelen! Het 'tijgervelletje' begint nu ook te komen (das toch echt wat minder) maar het hoort erbij (de zg. zwangerschapsstriemen, die nu nog fel paars zijn)

Mijn nesteldrang is ook aardig aanwezig, ik ben nog niet eens met verlof, maar alle babyspullen (inclu knuffels) zijn gewassen, gedroogd, gestreken (indien van toepassing) en opgevouwen in de kast. Ik heb werkelijk alle rompertjes gestreken, maar ook de slabbetjes en spuugdoeken ontkwamen niet aan mijn strijkijzer. En nu kijk ik rond in de kamer, en vind ik eigenlijk alles vies, terwijl ik normaal gesproken niet zo happig ben op kastjes uitsoppen e.d.
Ik liep vorige week bij de plaatselijke warenhuis en kocht daar een dweil, een emmer, een extra spons, wat schoonmaakdoeken, glassex en nog wat meer van die spullen. Bij de uitgang kwam ik een vriendin tegen. "Zo, ga je schoonmaken?" "Ja, moet ook gebeuren he?" was mijn antwoord. Verder geen acht op geslagen, maar eenmaal thuis moest ik toch wel lachen. Ik moest en zou de vloer schoon hebben. En waarvoor? Geen idee..... De laatste keer dat er echt goed is gedweild was toch al wel een tijdje geleden...

Volgens mij begin ik nu ook wat last te krijgen van oefenweeen. Ik heb na wat inspanning flink kramp onderin de buik en af en toe een echte harde buik, vaak als ik wat driftig heb rondgelopen. Het trekt gelukkig iedere keer wel weg, maar vorige week schrok ik toch wel. Het trok niet goed weg en we liepen midden in de supermarkt. Steunend op mijn karretje zei ik tegen Kees dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde. Eenmaal thuis toch maar de dokter gebeld of ik even wat urine mocht inleveren..... En jahoor, BINGO! Een flinke blaasontsteking te pakken, dus nu bezig met een kuur. Nu, na een weekje, kan ik merken dat alles toch wel weer wat rustiger word in mijn buik, en daar wordt deze mama ook wel wat rustiger van. De baby is van harte welkom, maar we hebben liever dat tie toch nog even blijft zitten!

Misschien tot gauw? Tot leesz, schrijfs etc,

Liefs, Kim

Iedereen hele fijne Kerstdagen!!!! (en alvast een gelukkig Nieuwjaar) (bijna 29 weekjes zwanger)

2011-12-24T10:17:00.000+01:00

Zo komt de datum van de bevalling steeds dichterbij.... wordt me nu nog vaker gevraagd 'hoe lang ik nog moet'. Ik moet zeggen, de ene keer ben ik zo benieuwd naar dat minimensje wat me nu al 's nachts wakker houdt, en de andere keer denk ik, nog even blijven zitten..... die schopjes zijn zo fijn.... dat gevoel komt misschien nooit meer terug en geniet ik er extra van.Vaak neem ik 's avonds de tijd om op mn rug te liggen en contact te maken met de baby. Kees heeft zelfs al een keertje voorgelezen. De baby reageerde er erg druk op!

Inmiddels is de baby zo groot, dat ik het beentje (als ik vlug ben) bijna kan vast pakken. Het bewegen begint dan ook pijnlijk te worden. Ik voel regelmatig koprollen in mijn buik, een heel apart gevoel. Gisteravond heb ik een halve zak suikerpinda's soldaat gemaakt..... dat had ik beter niet kunnen doen, ik kreeg er vannacht een hyperactieve baby voor terug! Jemig, wat kunnen die kleintjes hard schoppen!

Met de baby gaat alles dus erg goed, met papa en mama inmiddels ook weer. Ik heb een moeilijk periode achter de rug waar ik verder niet in details wil treden, maar ik kan nu echt zeggen dat het weer beter gaat en daar zijn we allebei heel blij om. We kijken echt uit naar de geboorte van ons kind.

Kortgeleden hebben we een 3d echo laten maken van onze spruit, en het is een klein eigenwijsje. Eigenlijk de hele tijd de handjes voor het gezicht, zodat het bijna 3 kwartier duurde voordat we het gezichtje in zijn geheel konden zien. Het neusje werd ook steeds in het 'matrasje' geduwd (de placenta) waardoor het lijkt alsof ons kind geen neus heeft. Blijft toch een vreemde techniek dat 3d. Maargoed, het levert ons alvast een sneakpeak op van onze baby, iets wat onze ouders niet hebben gehad.

Wat mooi he? Omdat de kleine zoveel bezig was met de handjes, ligt er voor hem/haar ook een klein kadootje onder de boom dit jaar. Een heel lief klein tutteldoekje om na de geboorte mee te knuffelen!

Wij wensen iedereen hele fijne feestdagen toe, geniet ervan met elkaar, en hopelijk zien/ lezen/ schrijven we weer in het nieuwe jaar!

Hele fijne feestdagen!!!!!

Daar zijn we weer! (21wk6dg)

2011-11-06T19:59:00.000+01:00

En al over de helft! Wat gaat de tijd nu ineens snel zeg! Mn buikje kan ik nu echt niet meer verbergen, we weten het geslacht en het kamertje moet nu in orde gemaakt gaan worden. Moeders krijgt namelijk last van nesteldrang en vindt dat het nu toch eindelijk wel tijd is om een aantal zaken te gaan regelen.

Allereerst, de 20- weken echo, ofwel de GUO (uitgebreidere versie dan de SEO) was helemaal goed! Ik had best de zenuwen, toch, het is een serieus medisch onderzoek naar afwijkingen. Wat is er nu uitgebreider aan dan aan de gewone echo? Nou het bovenbeentje wordt opgemeten, het hartje wordt nog 'beter' bekeken dan bij de structurele echo (we hebben zo'n beetje alle slagaders en aders van en naar het hart gezien) en nog wat meer van die dingen. Ik heb bijna anderhalf uur op die tafel gelegen.

Het voetje was op dat moment 3,4 cm lang. (schattig!) Maar toch, het allerbelangrijkste was toch dat ons kindje het goed maakt in mama's buik! En dat bleek wel, spruitje zit namelijk in de bovenste groeilijnen, dus iets groter dan een gemiddeld kindje op dat moment. (zegt dus niets over geboortegewicht)

Wij gingen dus echt opgelucht naar huis toe, met een paar zeer mooie foto's, hiernaast, van ons spruitje. De bovenste is met vuistje in/naast het mondje, onderste is met open mondje.

Sinds Antwerpen voel ik kleintje dan ook echt goed kriebelen (toen was ik 17 weken zwanger) en sinds 2 weekjes voel ik de baby dan ook stampen/ploffen.( met 20 weken). Kees voelt het sinds kort ook aan de buitenkant, zeer speciaal iets om te delen. De zondagochtend is voor spruitje en mij, want sinds een weekje stulpen er dan ook lichaamsdelen naar buiten. (21 weken) Ik zeg steeds voetje, maar het kunnen ook billen zijn of een handje. Vaak bij mn navel is veel activiteit en de ochtend en avond is voor spruitje favoriet.

Gekke dingen die ik lekker vindt om te drinken? Op het moment is melk echt favoriet. Gekke dingen die ik graag eet niet echt, maar zoals vandaag rook ik dan ineens opgebakken aardappels (weetjewel, met zo'n krokant korstje) en toen wilde ik ineens opgebakken aardappels, terwijl er niemand dat aan het bakken was. Het water liep me echt in de mond. Vooral voor het naar bed gaan krijg ik trek, dus hebben we een hele lading aan hamburgers, bapao broodjes en cheeseburgers gekocht voor in de vriezer, deze kan ik af en toe eten voor het naar bed gaan. Kees maakt ook dankbaar gebruik van mijn zwangergrillen :-)

En waarom heb ik nou toch zolang niet geschreven??? Ik was druk met onderstaande foto's..... Sinds begin oktober ben ik begonnen met een muurschildering in de babykamer, en ja, daar zit toch wel enige tijdsdruk achter, dus elk vrij uurtje ging er aan op! Ik heb het vanmiddag afgemaakt en kan nu dus ook wat mooie foto's laten zien!

En het eindresultaat!!!!

Het beslaat ongeveer 3,5 m (breedte) bij 2,5 m (hoogte). Je kunt je voorstellen dat ik nu ook wel blij ben dat het klaar is. (En ook wel een beetje trots) Het thema is tijdsloos en kan nog vele jaren op de muur blijven zitten.

Dus hier moesten jullie zo lang op wachten. Ik hoop nu ook weer wat regelmatig te komen bloggen over de vorderingen van de zwangerschap, en de volgende keer zal ik dan wat foto's bloggen van de babykamer (het ledikantje/ commode enz) want deze hebben we afgelopen week ook besteld en zal binnenkort geleverd worden. Verder zal ik dan ook eens weer een buikfoto plaatsen, ik ben best wel weer gegroeid sinds de laatste foto, dus hopelijk tot dan! En ik hoop dat het met jullie ook goed gaat! :-)

Liefs, Kim

Kriebels in mijn buik! (16wk + 3dg)

2011-09-29T12:49:00.000+02:00

Vanmorgen controle bij de verloskundige, in 1 maand tijd ben ik 2 kilo aangekomen, nu zo 5 kilo in totaal. Volgens mij best wel netjes, althans, ik maak me er niet zo druk over. Sinds een paar dagen voel ik dan ook echt kriebels in mijn buik die ik niet goed kan plaatsen. Ik denk dat dat het kindje is, maar zeker ben ik er niet van. Misschien gaan ze snel over in schopjes? Lijkt me erg leuk in ieder geval. Binnenkort gaan we nog een paar dagen naar Antwerpen, uitrusten van de afgelopen periode en genieten van het wonder wat groeit in mijn buik. Ik kan alleen maar zeggen dat het, op wat vermoeidheid na, echt nu fantastisch gaat. Ik hoop dat dat zo blijft!

Hiernaast nog een leuke buikfoto! Op dit moment draag ik erg hoog, tegen de navel aan. (schijnt bijzonder te zijn)

Foto is afgelopen weekend gemaakt tijdens een heerlijke wandeling, dus toen was ik bijna 16 weken zwanger.

Het volgende spannende ding op de agenda is de 20 weken - echo op 28 oktober, dan horen we hopelijk dat alles oke is. In november mag ik dan weer terugkomen voor controle bij de verloskundige, dat zal zo rond 23 weken zwangerschap zijn. Dus dat duurt allemaal nog wel even! Ondertussen groeien wij gewoon door! Hopelijk vergaat het jullie ook goed!

Tot schrijfs, Kees, Kim & ?

Van Spruitje naar Sparteltje! (13wk1dg)

2011-09-06T09:07:00.002+02:00

Allereerst, het gaat nu weer heel goed met me. Ik kan weer lachen, doe mijn werk weer met plezier en denk vooral nu aan de baby. Afgelopen weken zag ik het zwaarmoedig in, was bang voor een mega depressie, maar het bleken toch de hormonen te zijn. Het was ineens weer over. Desalniettemin wil ook de verloskundige me in de gaten houden. Dat is ook prima, het gaat niet alleen meer om mij, maar ook om ons kindje.

Vorige week was het dan zover, we mochten weer even naar het kindje kijken! Ik was zo nerveus dat ik 's morgens enorm heb moeten overgeven. Dat heb ik als ik nerveus ben. Achteraf viel het me 100% mee en heb ik genoten van de afspraak. Kijken naar Spruitje deed ons een nieuwe bijnaam verzinnen, want we hebben we nu al gezien dat hij/ zij heel goed weet wat tie wil, en de baby was heerlijk aan het bewegen!!! Trappen met de voetjes (daar voelde ik uiteraard niets van), zwaaide eventjes naar ons, en toen draaide de baby zich om om te gaan slapen! Ik vroeg nog om een salto, maar nee, hij/zij was niet wakker te krijgen! (lijkt op mij, hadden we al besloten) Dus nu is kindje geen Spruitje meer, maar Sparteltje!

Hiernaast nog wat mooie foto's van ons babietje, volgens mij is op de tweede foto te zien dat de baby de navelstreng vasthoudt. De baby was zeer goed gegroeid, en ik liep eigenlijk 2 dagen voor op de zwangerschap, maar ze houden toch de vastgestelde datum aan, 13 maart 2012. Hartje en navelstreng waren helemaal prima in orde, schedeltje was gesloten, maagje was al gevuld met vocht (hij/zij drinkt!) en 2 armen en 2 benen met 5 vingers en teentjes aan elke ledemaat. Het zag er allemaal heel goed uit, en wij kunnen niet wachten tot de baby er is!

Binnenkort zal ik eens wat foto's plaatsen van de babykamer, daar zijn we heel erg druk mee.

Ik hoop dat het goed gaat met jullie allemaal en tot schrijfs!

Liefs, Kim

Stemmingswisselingen alom, maar wij hebben Angelsound! (11wk2dg)

2011-08-24T20:13:00.000+02:00

Na de laatste echo en de valpartij, maakte ik mij af en toe wel erg ongerust over de baby. Je voelt niks, je ziet niks, maar we moeten ervan uitgaan dat het allemaal goed zit. Gevolg; hormonale buien.

Ik ging vorige week op zoek naar een apparaat waarmee ik het hartje kon horen, het liefst natuurlijk zo vroeg mogelijk, maar die vond ik niet. Bij diverse winkels vond ik alleen maar apparaten vanaf 20 a 25 weken zwangerschap. Daar had ik nu niks aan. Ik had al wel vaker gelezen over angelsounds en dat je daarmee eventueel vanaf 12 weken het hartje kon horen van de baby. Eigenwijs als ik ben hadden we er een besteld en vorige week voor het eerst geprobeerd te luisteren. (met 10wk/2dg)

Na een goeie 3 kwartier vond ik dan het hartje! Onmiskenbaar het 'galopperend paardje'. Dolblij en in ieder geval zeker dat alles oke is van binnen.

(nu wil ik dus al een week proberen het geluid van het hartje in mn blogje krijgen, maar dat lukt me niet!!! Ik geef het op...)

Regelmatig veranderd de baby van positie, omdat het hartje dan zachter klinkt, en dan weer harder. Ontzettend grappig en enorm geruststellend!

Met de depri buien gaat het nog niet veel beter, en begin me nu dan ook wat zorgen te maken. Volgende week moeten we naar de verloskundige en dan ga ik het zeker aankaarten. Ik ben benieuwd, en hoop natuurlijk dat de verloskundige zal zeggen dat het 'er allemaal bijhoort'. Ondertussen voel ik mij dus mega- ellendig en dat is niet leuk.

Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat!!!
Tot gauw, tot schrijfs,

Kim

Blij, verdrietig, blij, verdrietig, en nu wil ik BLIJ blijven! (9wk3dg)

2011-08-11T21:07:00.001+02:00

Diegenen die gereageerd hebben op mijn vorige blogje, bedankt! Ik las het zelf over en besefte dat ik in een dipje zit. Nu heb ik in het verleden last gehad van depressies en bij mij ging er een alarmbelletje rinkelen, zou ik dan toch weer last krijgen van een depressie? Het gaat de laatste dagen alweer stukken beter en ik heb het gevoel dat het toch de zwangerschapshormonen zijn waar ik last van heb. Toch moet ik het van de gynaecoloog het in de gaten houden en melden bij de verloskundige, ze maken zich wat zorgen om een eventuele postnatale depressie. Het schijnt dat als je in het verleden een depressie hebt gehad, dat je hier dan ook gevoelig voor bent. Laten we hopen dat een nieuwe depressie uitblijft!

Gisteren werd alles goedgemaakt met een nieuwe echo. Ik moest voor het eerst tranen laten.... van schrik, want de baby was druk aan het bewegen! Wow, zoiets moois hadden we nog nooit gezien! Zo konden we dus duidelijk 2 handjes en 2 voetjes zien bewegen en trappelen.

Hij/ zij ligt met z'n hoofdje aan de rechtkant. "Een zeer vitale baby", zei de gyn. Ik was op slag een zeer trotse moeder, nu al! Voor het eerst ook een echo via de buik gehad, een heel bijzondere ervaring. Het hartje hebben we ook gehoord. Overal las ik dat dat nog niet kon, maar het kan dus wel, met zo'n apparaatje op je buik, ik heb geen idee hoe dat heet. Het was een hele goede hartslag, zo rond de 165 slagen per minuut.

We zijn nu officieel ontslagen van fertiliteit & gynaecologie en we zijn doorgestuurd naar de verloskundige! Vandaag heb ik daar een afspraak gemaakt, en we krijgen over 3 weken een intake en weer een echo! (gelukkig, ik was al bang dat ik ons kindje voor de 20- weken echo niet meer zou kunnen zien!) Ook hebben we besloten dat we geen combinatietest laten doen, maar we komen wel in aanmerking voor een uitgebreidere 20- weken echo ivm de ICSI. Deze zal weer in het ziekenhuis zijn.

Helaas had ik toch vandaag al de verloskundige nodig. Ik ben namelijk keihard gevallen. Gelukkig op mn bips en niet op mn buik, maar het was goed schrikken! Ik was uitgerekend de Moeders voor Moeders flessen naar binnen aan het halen, toen ik uitgleed in de deuropening. Alle flessen vlogen door de woonkamer.... Ik hoefde me echt geen zorgen te maken van de verloskundige. Gelukkig, want ik was er helemaal overstuur van. Ik ben nu wat gekalmeerd, want stress is ook niet goed voor de baby.

Verder hebben we onze nieuwe slaapkamer geschilderd, deze ging van groen naar lila (hoe verzin je het, zou je zeggen) maar de lila vind ik echt mooier dan de groene kleur. Zondag gaan we het bed oververhuizen en dan slapen we in de lila kamer, zodat we dan bezig kunnen gaan met de babykamer! Van onze oude kamer word dan de babykamer, want het derde kamertje wat we hebben is echt veel te klein. Die hebben we gebombardeerd tot inloopkast! Hieronder een foto van onze toekomstige slaapkamer.

Op de foto kun je ook de schommelstoel zien die wat opgepimpt is. Van een lichtbruine kleur, hebben we hem geschuurd en mooi roomwit geschilderd! Ik ben blij met het resultaat en kan niet wachten om te gaan schommelen midden in de nacht met de baby op mn arm!

Ik hoop dat mijn stemmingswisselingen nu ook wat minder worden, nu het hoogtepunt van het HCG hormoon in aantocht is. Daarna neemt het hormoon af en hoop ik dat de huilbuien dan minder worden en dat het dus echt aan de hormonen ligt! Ik hoop dat het jullie ook goed vergaat, ik hou de blogs allemaal in de gaten!

Tot gauw, tot schrijfs,

Liefs, Kees- Jan en Kim

Hormonen, veel hormonen! (8wk5dg)

2011-08-06T15:19:00.000+02:00

@Izza; ik heb gereageerd op je reactie!

Ik heb het op het moment best wel moeilijk. Ik weet niet of ik dit moet schrijven, maar ik doe het toch. In het begin voelde ik me schuldig dat ik zwanger was, naar alle anderen die nog niet zwanger waren. (ja, het zit toch echt wel diep). Op sociale media liet ik er niets over los. Ik blogde alleen en ik vertelde alleen maar aan dierbaren hoe het er voorstond. Zo kon iedereen zelf bepalen of die het wilde lezen of niet. Ik kon mij zo wel voorstellen dat het niet leuk is om te lezen over iemands zwangerschap vooral als het bij jezelf nog niet is gelukt. Na de eerste echo liet ik dat toch wel wat los en kakelde op het werk en met vriendinnen vrolijk mee over kwaaltjes etc, maar nog steeds niets op sociale media. Ik las bijvoorbeeld op diverse media van dames die soms echt zaten te zeuren over hun zwangerschap, dat ik me eraan ergerde, echt hoor, bont en blauw ergeren! Ik vroeg me af of het ook zo zou zijn geweest als ik niet zwanger was geweest, had ik me dan ook zo geergerd? Ik bedacht me diverse malen dat: "als dit mis gaat, moeten we helemaal opnieuw beginnen, en ik weet niet of ik dat nog wel kan, en die stellen hoeven dat waarschijnlijk niet". Zo werd ik in het begin heen en weer geslingerd tussen schuldgevoel en blijdschap.

De laatste tijd was ik vooral bezig met de zwangerschap. Het valt me toch zwaarder dan ik dacht. Het feit dat ik zoveel hormonen heb gebruikt de laatste maanden is te merken. Ik baalde er echt soms van, het feit dat ik om alles moet huilen, maakt het er niet makkelijker op. Het feit dat mijn lichaam zo snel veranderd, was ik ook niet op voorbereid, ik vind het niet leuk als mensen zo naar me kijken, ik vind het niet leuk om dik te zijn, en genoemd te worden, vooral als je weet dat de baby in kwestie nog maar 1 cm is. Ik heb het gevoel dat ik er niets over mag zeggen, omdat we er zoveel moeite voor hebben moeten doen.

Maar nu kreeg ik verschillende reacties van mensen die nog steeds in het traject zitten. Die nog niet zwanger zijn, maar vooral ook nu weer het besef van mij hoeveel geluk wij wel niet hebben gehad. Ik kwam ineens weer even op aarde en bedacht mij hoeveel ik de laatste weken heb 'gezeurd ' over het midden-in-de-nacht overgeven, de moeheid, blablabla. Maar het feit is, ik ben zwanger, het is gelukt en daar mogen wij best wel blij om zijn. De vraag is; hoeveel vertel je en hoeveel kwets je er iemand mee? En hoe bepaal je dat? Ik besef nu des te meer, en dat was ik bijna aan het vergeten, hoeveel moeite er we wel niet voor hebben moeten doen.

Ik vind dit dus nog moeilijker dan voor de zwangerschap. Zo lastig. Dus nu zeg ik er maar zo weinig mogelijk over, omdat ik bang ben anderen ermee te kwetsen, maar diep van binnen ben ik echt dolblij, en dit kindje is zo gewenst. We zijn nu met z'n tweetjes vooral bezig en afwachten dat de zwangerschap goed gaat.

Dit moest ik even van me afschrijven, ik heb er lang over nagedacht en daarom heb ik ook besloten als de zwangerschap voldragen is en onze zoon of dochter is geboren, dat ik stop met het blog. Ik wil dit traject zo afmaken en afsluiten.

E- day! Mogen wij voorstellen? (7wk2dg)

2011-07-27T20:25:00.001+02:00

Onze spruit vandaag en het hartje klopte! Wow..... daar werden wij wel even stil van......
1. Het embryo, ligt precies op schema en het hartje klopte prachtig! Het had ook al beginnende armpjes en beentjes....

2. Het dooierzakje, dat moet leeg lijken, dit geeft dan aan dat de baby goed eet, en dat doet tie!

En toch moeten wij even bekennen.... We hebben een klein beetje gejokt. We hadden 2 embryo's terug laten plaatsen, dit ivm met 3e behandeling en die kans grepen we met beide handen aan! We hadden besloten om dit voor onszelf te houden, omdat we toch echt nog iets voor onszelf wilden. Iedereen leefde al ontzettend mee, maar dit was ons geheimpje. Mochten er dan toch 2 zijn blijven zitten, was dit natuurlijk een extra leuke verrassing gweest.

Vanmorgen bleek ik dus in verwachting van het mooiste kindje ooit, dat hopelijk rond 13 maart 2012 ter wereld zal komen! En daar zijn we natuurlijk ook dolblij mee!

Liefs, Kim & Kees- Jan xx

Zzzzz (7wk1dg)

2011-07-26T11:48:00.000+02:00

Sinds de test positief is, en eigenlijk daarvoor ook al, word ik steeds iedere nacht wakker en moet ik naar het toilet. Wakker worden gaat makkelijk, maar inslapen weer niet zo. Ik had er met Kees over dat het een soort 'grapje' van de natuur is om ons vast voor te bereiden op de gebroken nachten? Het schijnt dat de baarmoeder groeit en tegen de blaas drukt en daarom moet ik er 's nachts uit. Iets wat ik totaal niet gewend ben. Het zou beter gaan als je op je linkerzij ligt? Waarom niet op je rechterzij? (mijn favokant)

Er is nog een reden waarom ik 's nachts zoveel wakker word. Zorgen om de echo. Ik ben er erg onrustig onder en ben tegelijkertijd erg nieuwsgierig naar de spruit die in de maak is. Volgens mij is het nog te vroeg om er een soort mini-mensje van te maken, maar dat maakt niet uit. Ik probeer me vandaag bezig te houden met lezen, boodschappen doen, experimenteren met Jamie Oliver recepten, ik ga een panpizza maken vandaag met een lekker/ gezond toetje, en zorgen dat de dag snel voorbij is. Morgen is de echo, en daarna gaan we naar een verjaardag in het Noorden van 't Land, dus ik kan morgen niet eerder dan morgenavond updaten. Sorry! Ik zal het zo snel mogelijk doen! :-)

Tot schrijfs, tot gauw!

Plassen voor het goede doel..... DOEN! (6wk3dg)

2011-07-21T11:05:00.000+02:00

Hier gaat alles zn gangetje; ik geef af en toe wat over, heb last van misselijkheid, ben enorm opgeblazen, last van puistjes en ik produceer stinkende urine. Echt hoor, ik wist niet dat ik zo kon stinken (of doet mijn neus nu beter zijn werk?) Anyway, moeders voor moeders is er heel blij mee, want de informatrice is langsgeweest en ik krijg 8 flessen per week, van week 6 tot week 16, om vol te piesen voor het goede doel. Van het HCG wat erin zit, maken ze dan weer pregnyl, en daar kan ik een ander stel weer mee helpen. Dus dames, als jullie zwanger zijn, piesen in de flessen!

Verder houd ik op het moment nauwlettend de ontwikkeling van de baby in de gaten. Ik ben echt blij als er weer een dag voorbij is. In het begin was ik erg ongerust als ik geen kwaaltjes meer had. Dat heb ik nu wat minder, omdat de kwaaltjes wel weer terugkomen. (en dan ben ik best blij hoor!) Volgens de boeken zou het hartje nu stevig moeten kloppen, er stompjes aan het rompje moeten zitten, wat de komende weken handjes en voetjes moeten worden. Qua beweging van de kleine spruit kan internet er niet helemaal over eens worden. Volgens de ene site zou dat nu moeten zijn, volgens de ander pas rond 8 a 9 weken. Ik weet het niet, misschien dat we het zullen zien volgende week op de echo? Over 6 dagen hebben we dus de echo, en ik slaap er al, sinds de afspraak is gemaakt, er enorm slecht onder. Zo'n echo heb ik nog nooit gehad. Wat zullen we gaan zien? Ik hoop ontzettend dat alles goed is. Duimen jullie mee?

Tot dan, tot schrijfs!

En nu begint het andere soort wachten (5wk1dg)

2011-07-12T13:26:00.001+02:00

Sinds gisteren krijg ik wat meer last van de 'kwaaltjes'. Ik voel mijn buik regelmatig, tenminste, ik geloof dat het mn darmen zijn die af en toe erg zeer doen. Ik heb al jaren problemen met mn darmen, en door verstopping wordt het er niet beter op. Ik heb ook het gevoel dat ze ruw aan de kant worden geduwd door mijn groeiende baarmoeder. Tenminste, als ik internet mag geloven.

Ik word hier heel erg onzeker van en ben doodsbang voor een miskraam. Dit is mijn tweede zwangerschap en de vorige, (lang geleden) eindigde in een vroege miskraam. Dat ging weliswaar gepaard met heel veel pijn en ervaarde ik die zwangerschap heel anders als deze, toch is het weer diezelfde onzekerheid die ik nu ook weer ervaar.

Ik weet dat het niet anders is dan afwachten, maar ik tel echt de dagen af dat we voor de echo mogen. Begrijp me niet verkeerd, we zijn heel erg blij, maar toch ook nog wel wat gereserveerd.

Desalniettemin heb ik al wel een aantal keer mogen overgeven, iedere middag een dutje mogen doen en ik hoef nu echt de kattebak niet meer schoon te maken! Wat dat betreft voel ik me wel echt zwanger! Hopelijk blijft het ook goed gaan en zien we een gezond kindje op de echo over twee weken.

Liefs, Kim

Zwanger? Ja! ZWANGER!

2011-07-10T08:50:00.000+02:00

Het is zover; ik ben zwanger! Geheel tegen de verwachting kleurde het staafje echt rose en hadden we minstens een week nodig om te wennen aan het nieuws. (Alhoewel we nu nog steeds soms elkaar ongelovig aankijken) We hebben eerst onze familie en vrienden verteld, daarom dat jullie zo lang moesten wachten op nieuws (veel bekenden lezen hier ook mee) Maar nu mag iedereen het weten!

Liefs, Kim & Kees- Jan

Laten we wat eieren gaan bekijken!

2011-07-01T22:29:00.000+02:00

Ik heb weinig te vertellen op dit moment, behalve dan dat ik last heb van elk kwaaltje die 'blijkbaar' iedere (zwangere) vrouw ervaart. (Er zijn ook genoeg vrouwen die zwanger willen worden, maar het niet zijn en al die kwaaltjes ervaren)
Op het moment kan ik zeggen dat we er positief instaan. Ik ben nu op wachtdag 11 na punctie, ofwel 11dp3dt. Het betekent zoveel als 11 dagen na 3 dagen embryotransfer. (met dank aan Louise, klopt zo he?) De kwaaltjes worden namelijk erger, en ze zijn nog nooit zo erg geweest. Ik wijt het allemaal aan de utrogestan ofwel progesteron, het zwangerschapshormoon. Soms gun ik mezelf de ruimte om even 'op te springen' van spanning, want ja, het kan zomaar eens raak zijn.

In het begin van de 'wachtweken' had ik ontzettend last van misselijkheid. Dat ging weer weg. Ik weet het aan de pregnyl (hcg/zwangerschapshormoon, dat laat het teststaafje kleuren als je zwanger bent), en was blij dat ik ervan van af was, maar nu is het er weer, vooral als mn maag leeg is. Kan helemaal wit wegtrekken en MOET iets eten.
En daar was ook nog de acne, werkelijk, ik ben minstens tien jaar teruggereisd in mn jeugd, ik voelde me weer een grindtegel. Vroeger concentreerde het zich op een plek, mijn kin/kaakgebied, maar nu werd ik van de week wakker en er leek wel olie uit mn gezicht te komen. Dat was niet door de warmte, want het was al na de beruchte bliksem/onweer nacht/dag. Nu heb ik weer puistjes in mn hele gezicht, maar ik neem het maar voor lief, het is tenslotte voor een goed doel.
En de allerbelangrijkste, waardoor ik denk dat het misschien nog wel eens raak kon zijn, mn voorgevel. OMG, die zijn gegroeid en zijn verschrikkelijk gevoelig! En het wordt erger!

Men zegt dat de borsten HET belangrijkste teken/ signaal is dat het misschien wel raak is. Maar is het wel zo dat je al iets kan voelen voordat je uberhaupt je menstruatie mist? Is het niet gewoon zo dat je er zo mee bezig bent, dat je dingen voelt die er anders ook wel waren? En komt het allemaal niet gewoon door de utrogestan? En zo worden we dus al bijna twee weken heen-en-weer-geslingerd-tussen-hoop-&-vrees.

Dus na een hoop tekst over kwaaltjes enzo, zijn jullie nog niks wijzer. De testdatum duurt echt nog wel eventjes. Eerder wilden we a.s zondag testen, maar dat gaan we dus maar niet doen. Dan zitten we op 13 dpo (days past ovulation), maar dat is echt te vroeg (oke, maar 1 dag, maar toch). Is tie negatief, heb je nog een klein beetje hoop dat de test alsnog positief wordt en als je later test, en hij is dan echt negatief, dan weet je tenminste waar je aan toe bent.
Ik ben al blij dat ik nu legaal over een test mag plassen. Zal voor het eerst zijn in 4 jaar tijd.

Maar genoeg geklets in de ruimte. Het leek mij wel gepast om te laten zien wat er werkelijk teruggeplaatst is in mijn baarmoeder. Heel spannend gezegd: "Ik neem jullie mee op een biologische reis".

Hier begon het allemaal mee..... Na de punctie werden mijn eicellen snel vervoerd naar Zwolle om daar bekeken en geteld te worden. Met een donatie van de partner, kan dan 'de behandeling' beginnen. Er wordt dan ICSI uitgevoerd, Intracytoplasmatische Sperma Injectie, ofwel het zaadje komt bij het eitje!

Na de eerste dag, wordt er gekeken of er een bevruchting is opgetreden. In Nederland hoor je dit dus twee dagen na de punctie. Het lab vertelt je dan hoeveel eicellen er zijn bevrucht en of er een terugplaatsing zal zijn.

In het lab gebeurd het volgende: In het filmpje kun je zien hoe de bevruchte eicellen zich verder ontwikkelen. Wij hebben op de dag 3 (punctie is dag 0) een embryo teruggekregen van 4 cellen. Hij liep iets achter in ontwikkeling, maar dat hoeft niets voor de zwangerschapskans te betekenen, het kan ook zijn dat het embryo een fase overslaat en dan weer perfect op schema loopt.

En na al die moeite word je dus de wachtweken in gesmeten. De langste 2 weken ooit, kan ik je nu al vertellen. Een paar logjes geleden schreef ik nog dat ik al heel blij was met een terugplaatsing. En dat zijn we ook, heel dankbaar, maar nu hopen we toch dat er toch nog een kleine verrassing voor ons in het verschiet zal liggen en dat niet alle moeite voor niets is geweest.

Ik hoop dat mijn volgende logje een van blijdschap zal zijn, en niet van verdriet. Dat ik het hier kom melden, is zeker, maar wanneer???? Dat wordt dus nog even wachten.....

Tot schrijfs, tot gauw!

Liefs, Kim xxx

Kimmie --> OUT!

2011-06-25T14:37:00.000+02:00

Op wachtdag 5 nu. Steeds zenuwachtiger. Soms vertrouwen, soms niet. Voel veel krampen, die niets zeggen. Veel en erg misselijk, neigt naar overgeven. Ook hier kan ik geen pijl op trekken, ik heb het idee dat dat komt van de utrogestan. De vorige keer, toen ik mocht starten met utrogestan, om mijn cyclus plat te leggen, (Dusseldorf) moest ik steeds 'snachts overgeven. Google me helemaal suf en raak er van de in stress. Gelukkig kan ik ook nog positieve verhalen vinden van dames die een 4 cellig monstertje terugkregen en uiteindelijk zwanger raken. Hmmmm.... zouden wij zoveel geluk hebben?

Anyway, om van de stress af te komen, gaan wij een weekje op vakantie. Daarna mag ik eigenlijk ook al bijna testen. Een testdatum hebben we afgesproken (die ik overigens niet ga melden, willen we nog even geheimhouden) Als ik eraan denk, durf ik eigenlijk niet. Ik heb altijd alleen maar witte testen gehad. Niet leuk. We zullen zien, dusssss, Kimmie gaat OUT!

Tot schrijfs, tot binnenkort!

Liefs, xxx Kim

Sinds vandaag een beetje zwanger.....

2011-06-23T20:50:00.000+02:00

Het WK Broekloeren is nog niet begonnen ( "gekkie! dat kan toch nog helemaal niet?!?!?") maar het obessief googlen was al wel weer een paar dagen begonnen. Ik googlede op ' 4 cellig op dag 2' en '1e ICSI poging zwanger' en 'kans om zwanger te worden na eerste ICSI poging'. Echt wijzer word ik er niet van, eerder nog onzekerder. Uieindelijk heb je dus maar iets van 30% kans dat het lukt.

Deze fase is helemaal nieuw voor ons. Vandaag naar Zwolle voor de terugplaatsing en er werd mij verzocht om met een volle blaas te komen. We waren een half uur te vroeg, dus ik besloot nog een kopje koffie te drinken, omdat ik dacht dat mijn blaas niet vol genoeg zou zijn voor de echo. Dat heb ik geweten, want ze liepen maar liefst een halfuur uit, dus uiteindelijk hebben we een uur in de wachtkamer gezeten. Ik stond inmiddels op knappen, dat snap je wel.

Ik mocht weer plaatsnemen in de 'gynaecologische stoel' en was op van de zenuwen. De mevrouw die de echo deed, was het inderdaad met me eens...'uw blaas is erg vol'. Vervolgens stonden ze met z'n drieen te kijken, daar waar ik het voelde tochten (en dat was exclusief mijn man) en een ervan vertelde wat info over onze embryo's. Ze waren allebei in de categorie "redelijk" dat is direct onder "goed".

"Wij noemen een embryo redelijk als alle, of althans de meeste cellen, een regelmatig patroon vormen, als het embryo op de vierde dag uit minder dan 16 cellen bestaat (8 tot12), en als er soms wat meer fragmentatie is opgetreden." (bron: infofolder fertiliteitslab)

Foto's: Ik, net na de ET (embryotransfer) Op het scherm is mijn baarmoeder te zien, met helemaal in midden een oplichtend puntje, dat zijn luchtbelletjes waar het embryootje inzit.

Maar dit is niet de vierde dag, dit is de derde dag. Het bleek dat onze embryo's nog steeds 4- cellig waren, maar verder er wel 'redelijk' uit zagen. Mijn vraag was of ze zich nog wel gingen doordelen. Het antwoord: "Dat ligt wel in de lijn der verwachting mevrouw". Volgens de folder moeten ze op dag 3, 8 cellig zijn. En dat zijn ze (nog) niet. En daar moet je het dan mee doen. 1 embryootje is er teruggeplaatst.

Eenmaal thuis hadden we het erover dat dit toch wel een vreemde situatie is. Je weet dat je een embryo in je hebt, maar je voelt er niets van en misschien loopt het ook wel uit op niks. De meeste vrouwen weten bijvoorbeeld niet eens dat ze 'misschien' wel in verwachting zijn.
De utrogestan doet ook wel een hele hoop, zo ben ik sinds de punctie onzettend misselijk, ik heb op de gekste plekken het gevoel dat ik moet overgeven, bijvoorbeeld tijdens het eten. Ik ren dan gewoon naar de wc. En ik ben mega-moe. Ik heb zojuist alweer een dutje gedaan, ik lijk wel een oude vrouw! Het was natuurlijk allemaal best spannend, de laatste twee weken en dat kost best wel wat energie.

Ik hoop dat ik mij binnenkort hier mag aanmelden, en hier, en misschien wel daar. Maar tot het zover is, nog meer wachten, en nog wat wachten en... nou,ja, je snapt het wel. Tot die tijd niet teveel tillen, me kalm houden, niet drinken, genieten van het leven, enzovoorts enzovoorts...

Tot gauw, tot binnennkort! En iedereen onwijs bedankt voor het bellen, sms- en, twitteren, berichtjes en het duimen! Te gek! We hopen dat we binnenkort nog meer gaaf nieuws mogen melden!

Liefs, Kim & Kees

Ik heb nog wel een vraag onder de ervaringsdeskundigen onder ons, want wat is nou precies wachtdag 1? Ik neem aan de dag na de punctie/ eisprong? Of is dat de dag na ET?

Bijna (in)verwachting

2011-06-22T16:31:00.000+02:00

Daar is het langverwachte bericht......... 2 van de 3 eicellen zijn bevrucht! JOEPIE!!!!!!!!

Mijn angst was dus blijkbaar wat ongegrond, we passen nog bij elkaar, qua genetica, en ongeveer 50 km verderop, liggen onze 2 wondertjes verder te delen in de broedstoof. Ze zijn, volgens de embryoloog, vanmorgen 4 -cellig. Morgen, op 23 juni, is de terugplaatsing. Voor ons een hele speciale datum, dan zijn we 11 jaar samen! Toeval? Of toch niet?

Iedereen bedankt voor het duimen, het heeft geholpen!!! En nu dus op, naar die test!

Liefs, Kim

Boven verwachting.....

2011-06-20T18:11:00.001+02:00

Ik weet nu even geen leuke titel te verzinnen; we zijn nu echt bezig met serieuze zaken. Nog misselijk en moe van de punctie, heb ik goed nieuws.

Er zijn 3 eicellen gevonden in die 3 follikels!!!! Whahahahaha, OMG!!! Kees kwam binnen met zo'n grote grijns op zijn gezicht zoals ik nog nooit gezien had! Ik wist meteen dat het goed zat. Toen rees natuurlijk de vraag of de eicellen ook rijp waren. Gezien het debacle de vorige keer, en het feit dat dr S . toen zei dat mijn eicellen misschien niet meer rijp zouden worden, kwamen de zenuwen direct terug.

Ook hier had Kees een mooi antwoord op. Zwolle had aangeboden direct vanmiddag te bellen om te laten weten of de eicellen en het sperma goed waren, zodat we niet 2 dagen in angst hoefden te zitten. Ontzettend patientvriendelijk kan ik wel zeggen. Het telefoontje zou aan het eind van de middag komen, maar het kwam al om 13.45u.

Alle eicellen waren rijp! en het sperma was prima in orde! Wow......

Nu dus afwachten of er een bevruchting plaats gaat vinden en dat horen we dus woensdag, 'maar' zei de laborant, 'de eicellen zien er echt top uit'. We hebben grote verwachtingen, aldus de laborant.....

Nu proberen van de misselijkheid af te komen en op naar woensdag!

Liefs, Kees en Kim

Ampullen zijn niet om te laten vallen, ze zijn er om te breken!

2011-06-19T17:13:00.000+02:00

Oh jeetje! Gisteravond mocht ik dan eindelijk de pregnyl spuit zetten. Exact om half negen zou ik hem erin 'jassen' en was ik voorlopig af van het spuiten. Mijn buik werd steeds gevoeliger en mijn hoofd stond er steeds minder naar.

Netjes de spullen uit de koelkast gehaald, 2 ampullen van 5000 ie, en 1 ampul vloeistof om het goedje mee te mengen. Rolt er 1 ampul pregnyl zo van tafel en viel kapot op de grond!!!!!

NEEEEEEEEEEEHHHHHH!!!!!!!!!!!!!

En natuurlijk had ik maar 2 ampullen pregnyl in huis. Geen extra voorraad dus. Ik had nog exact tien minuten om met een briljant idee te komen om toch 10.000 ie pregnyl te spuiten.... Wat nu? Wat nu?

Zoekend op de grond, vond ik de ampul terug, aan beide kanten gebroken, maar het goedje (wat diepgevroren is geweest) zat nog in de ampul, niet alles meer, maar wel zeker meer dan de helft, en dat was mijn geluk! Ik moest nog wel verzinnen hoe ik het goedje dan in de spuit kreeg, aangezien er geen bodem meer in de ampul zat.
Ik heb gauw een vriendin gebeld (waarvan ik weet dat ze pregnyl heeft) maar die was helaas niet thuis. Dus dat schoot ook niet op. En toen EUREKA! Ik spuit gewoon het hele goed leeg in een schoon glas en zuig het dan uit het glas op.

Ondertussen wel met de huisartsenpost gebeld om de dienstdoende gyn te pakken te krijgen, maar die was bezig met een patient, dus toch maar het goedje in mijn buik gejast, waarna mijn onderbuik wel warm werd, dus er kwam wel medicatie binnen en ik heb zeker 5000 ie wel gehad. Zo afgesproken met de assistente dat de gyn mij voor de zekerheid terug zou bellen. Na een uur belde de dokter terug (overigens een dokter waar ik nog nooit van gehoord had) en na het aanhoren van mijn verhaal had ik zeker 8 a 9000 ie binnengekregen volgens haar, en dat was goed. Pfieuuuww........

't deed me denken aan het feit dat een "slechte generale repetitie, een goede voorstelling beloofd!" Laten we daar maar op hopen......

Liefs, Kim

ps. Iedereen ontzettend bedankt voor de telefoontjes en berichtjes, ook op het blog! Vinden we heel fijn en top! dat jullie zo meeleven!!! @ A, ik heb ook nog gereageerd op je berichtje in het vorige blog...

Alsof het zo zou moeten zijn

2011-06-18T10:48:00.001+02:00

Vorige week zijn we begonnen om de bovenverdieping op te ruimen. We hebben 3 slaapkamers, 1 daarvan was bestemd, bij de verhuizing 4 jaar geleden, om een baby kamer te worden. Naarmate de jaren verstreken, werd de rommel in die kamer steeds groter, en de babyuitzet steeds kleiner. In het voorjaar heb ik alle baby spulletjes die we hadden verzameld, zoals een rammelaar, mini - mini rompertjes, een baby boekje, verhuisd naar een kast, diep weggestopt, waar we het niet konden zien.

De 'babykamer' is nu weer leeg. De rommel is vandaag naar de stort gebracht. We wisten niet goed wat we met het kamertje moesten doen. We wilden er ook verder niet over nadenken.

Vandaag moest ik weer komen voor een echo, die liet nu opnieuw 3 follikels zien, allemaal ongeveer 19 a 20 mm. Mooi gegroeid en allemaal even groot. De arts die we vandaag hadden, was ook erg blij voor ons, meer follikels heb ik nooit gehad. Bij de verpleegkundige op de afdeling moest ik bloed laten prikken (normaal gesproken bij het lab, maar die is op zaterdag dicht) en werd er voor het eerst gesproken over een terugplaatsing en hoe het verder zou gaan met een zwangerschap. Je krijgt dus een echo bij 7 weken, weer bij 9 weken en als dan alles goed is, mag je naar de verloskundige. Daarna zegt ze: "Als je in verwachting bent van een tweeling, blijf je wel bij de gynaecoloog". Mijn antwoord was dat dat niet mogelijk was, omdat wij ICSI doen en we maar 1 embryo terugkrijgen (Nederlandse regels.... tja). Zeg nooit, nooit, was het antwoord van de verpleegkundige.

Er is nooit eerder gesproken over een eventuele zwangerschap. Ook aan het begin van deze cyclus, had de arts gezegd, dat juni een mooie maand was om zwanger te raken. Echt superbijgelovig ben ik niet, maar mn wenkbrauwen fronsen wel iedere keer. Gisteren hebben we voor het eerst de echofoto's bij ons in de woonkamer een plekje gegeven. Deden we eerder ook nooit. Ik kijk er iedere keer even naar.

Toch blijf ik wat terughoudend. Terug in de auto stortte ik dan ook volledig in. Ik heb heel hard gehuild en riep dat ik bang was dat het toch fout zou gaan (bijvoorbeeld toch geen rijpe eicellen of nouja, noem alle doemscenario's maar) Kees zei dat we ook positief moeten zijn, maar na alle ellende van de laatste 4 jaar, vind ik dat wel heel moeilijk.

Mijn mijlpaal? De terugplaatsing, als we die krijgen, zou ik ontzettend gelukkig zijn. Dan ben je toch een soort van 'beetje zwanger'. Daarna heb je er geen controle meer over en moet je afwachten.

En dat kamertje? Dat blijft voorlopig nog leeg, de bestemming is nog niet bekend ;-)

Straks krijgen we de uitslag van het bloed, maar het ziet ernaar uit dat we maandag de punctie hebben.

Liefs, Kim

update:
Zojuist telefoon gehad, maandag is de punctie!

Een kwart dozijn

2011-06-17T11:50:00.001+02:00

Ik kan wel gillen! Mijn sceptische karakter van de afgelopen dagen heeft plaatsgemaakt voor optimisme en positivisme. Vanmorgen bij de echo verschenen er 3 prachtige zwarte blaasjes in beeld! 3! Wij waren enorm blij, de arts was ook erg blij en had dit niet voor mogelijk gehouden. Woensdag leken er nog maar 2 follies te zijn en nu zijn er dus 3 , + de ene cyste, die makkelijk voor een eiblaas aangezien wordt, want alles is nu even groot, ook dat nog!
De blaasjes zijn nu rond de 17 mm, en vanmorgen heb ik weer bloed laten aftappen en nu is het wachten op de uitslag, zondag, maandag of dinsdag de punctie? Dat horen we dus vanmiddag!
TOT ZOVER WERKT DE NIEUWE STRATEGIE!!!!

Liefs, Kim

update: morgen weer naar ziekenhuis voor een echo, dan weer bloedprikken en wordt er morgen meer duidelijk over wanneer de punctie is.

Attack of the HORMONEN!

2011-06-16T21:56:00.000+02:00

Ja! Ik heb last van hormonen. Ik denk zelf dat het komt door de cetrotide (remmer). Ik ben misselijk, chagerijnig, trek af en toe wit weg en heb best wel een zere buik, die bij tijd en wijle op ontploffen staat. Mijn humeur is soms ook niet om over naar huis te schrijven, Kees krijgt er 'af en toe van langs', maar, houdt hij zichzelf voor, het is voor een goed doel, en zoals Kluun ooit schreef, meeveren is de beste methode.

De twee basisregels van Kluun zijn:

1) meeveren. Niet star zijn en tegenstand bieden, maar meeveren.
2) woestijnpolitiek. In geval van stemmingswisselingen of andere stormen: stil blijven liggen met je buik op de grond tot het over is. Tegenstand heeft toch geen zin.

Oke, het zijn regels voor als je vrouw zwanger is, maar who cares? Er zijn nu net zo goed hormonen bij betrokken!

Heb je dan ook goed nieuws?, hoor ik u denken. Ja! Ik heb goed nieuws.

Woensdag mochten we ons weer melden voor de befaamde FM (follikelmeting) Ik ben er nog steeds niet aan gewend. Altijd nerveus van tevoren. En uitgerekend die ochtend kon ik dan ook mijn ponsplaatje niet vinden. Stress alom, maar het kwam goed, want de dokter liep 15 minuten uit en waren wij mooi op tijd.

Gelijk mocht ik gaan liggen voor de FM en daar kwamen 2 hele mooie follikels in beeld, allebei van exact dezelfde grootte!!!! Joepie! TWEE! Ze waren 12 bij 14 mm. Was ik in mijn vorige blog nog zo cynisch en verdrietig, er begint nu weer wat hoop te groeien, evenals een paar follikels dus. De cyste leek zelfs wat gekrompen.

Ik heb af en toe wel erg veel pijn en vooral in mijn linkereierstok. Dat was bij de vorige keren niet zo. Nu we vakantie hebben, let ik er ook meer op en neem dan ook de rust. Tenslotte probeer ik een mooi warm bedje te kweken voor die ene embryo, die hopelijk ooit teruggeplaatst gaat worden.

Het spuiten valt me ook steeds zwaarder. Nu ik 3 spuiten per dag moet zetten, voelt mijn buik errug gevoelig aan. Ik begin steeds vaker te bloeden en voel mezelf opzwellen. Don't worry, ik houd mn gewicht nauwlettend in de gaten, ook al is de kans op overstimulatie errug klein.

Ik ben blij met de nieuwe strategie, de eerste meting was hoopvol, (de dokter was volgens mij nog enthousiaster dan wij) maar probeer mezelf ook nu weer te beschermen dat het niet zo hoeft te blijven. Morgen zullen we zien, want dan moeten we onszelf weer melden bij de dokter voor de 2e FM.

Eerst dan maar weer eens bloedprikken, de dokter heeft me afgelopen woensdag ontzien, maar nu moet ik echt weer, alsdus de dokter.

Tot schrijfs, tot morgen?

Liefs, Kim! (En Kees met dank voor zijn bewerkte STAR WARS plaatje ; -))))

Strategieen en bananenspray

2011-06-11T12:14:00.000+02:00

1/6/11: Ik heb er geen zin meer in, ik wil stoppen. Geen behandelingen meer. Alles schreeuwt in me; laten we met z'n tweeen blijven, laten we wat moois van ons leven maken.

Woensdag 8/6/11: Na een week overtijd te zijn geweest, waarin ik steeds meer hoop kreeg, kwam mijn menstruatie dan toch; keihard en zonder waarschuwing. Ik werd midden in de nacht wakker, met zweet overal en helse buikpijnen. Ik ben die nacht twee keer naar de wc gekropen om kotsmisselijk boven het toilet te hangen. Het was duidelijk. Morgen moet ik het ziekenhuis weer bellen, morgen moet ik er weer naartoe. En ik heb er niks geen zin in. Kees vind het moeilijk, kijkt veelal ernstig en maakt zich zorgen om mij. We besluiten op dat moment dat dit voorlopig de laatste behandeling wordt.

Donderdag 9/6/11: In de spreekkamer was de arts zeer positief en zag op de echo dat er al links 3 follies klaarliggen, rechts nog niets en 1 mega cyste. Offcourse, had ik weer. Volgens mij hoort dat standaard bij mijn cyclussen. Ikzelf was nog steeds niet erg positief, maar doordat er toch links (ik ben linkspoot en bijgelovig) wat lag (meer dan 1 follie!) wilde ik er NU voor gaan. Mijn gevoel zei: "niet stoppen, het kan nog"
Ik mocht nogmaals bloedprikken die dag. Eerlijk = eerlijk, ik HAAT bloedprikken. Ik vind het gevoel niet fijn, en na de laatste keer in Duitsland, waarin ik het arme meisje in het Nederlands heb vervloekt, wilde ik het nu over een andere boeg gooien. Ik mocht aan de bananenspray. Dat is verdoving voor........ kinderen. Ik vind het werkelijk, prettig spul en maakt bloedprikken iets aangenamer. Ik ging wel met een forse bloeduitstorting weer naar buiten, maar dat heb ik er voor over.

Vrijdag 10/6/11: Opnieuw aan de hormonen; bloeduitslagen waren in orde, en besloten om 225 EH menopur te spuiten, de helft minder dan de vorige keer, in combinatie met cetrotide, starten op dag 2. Ik had lang nagedacht over een strategie. 's morgens 1 ampul spuiten + cetrotide. 's avonds de andere 2 ampullen menopur spuiten. De arts ging akkoord, en ik voelde me daar rustiger onder. Mijn theorie? Zoveel mogelijk de natuurlijke cyclus nabootsen lijkt mij het beste. De vorige keer ging veel te snel, met als resultaat wel 1 eicel, maar die was niet goed. Nu gaan we proberen om het maximale eruit te halen.
's avonds na het werk, krijg ik pijn in mijn buik. Het steekt ontzettend en ik begin weer te zweten. Ik snauw Kees een keer of drie af, met 3x excuses voor mijn gedrag.(Het ging echt nergens over) Gaat dat alweer zo snel die hormonen? Gelukkig zakt het af, en ik slaap die nacht, eindelijk, een keer door.

Zaterdag 11/6/11: Op naar de apotheek om cetrotide op te halen. Ik heb er nog 1 en heb er minstens 2 nodig om de pinksterdagen door te komen. "Mevrouw, helaas, de bestelling is niet binnengekomen". Ik voel me warm worden, zweten en duizelig. Is dit nu weer zo'n opvlieger? Ik heb zin om alles uit te trekken, en voel me steeds misselijker worden. Gelukkig mag ik even zitten. En voor elk probleem is er wel een oplossing. Straks mag ik naar de ziekenhuisapotheek, de resterende cetrotide ophalen.

Ik onderga het. Ik wil er niet teveel bij nadenken. Uit zelfbescherming is dat. Tuurlijk maakt mijn hart af en toe een sprongetje, maar het is stapje voor stapje. We zullen zien en leven voorzichtig naar de eerste follikelmeting toe. Ik ben benieuwd wat de nieuwe strategie oplevert. Woensdag mogen we weer komen voor een nieuwe FM. Op dit moment hebben we ook vakantie, dus ook geen stress of we wel vrij kunnen krijgen, enz. We hebben nu alle tijd.

Liefs, Kim

Het grote 'E' - woord..... is gevallen

2011-05-26T18:09:00.002+02:00

En die 'E', staat natuurlijk voor eiceldonatie.

Een week na de punctie hebben we een evaluatiegesprek bij onze eigen artsen gehad. Deze waren verder helemaal niet betrokken bij het Dusseldorf verhaal, maar we hadden een klankbord nodig, en zij wilden graag meedenken.
De arts zei dat we moesten gaan nadenken over eiceldonatie. We hadden niet verwacht dat dit nu al ter sprake zou komen, we hadden gedacht om verder te praten over medicatiewijzigingen etc. Gelukkig hebben wij wel duidelijk kunnen maken dat wij zolang mogelijk nog met eigen materiaal wilden werken, maar dat we de optie van eiceldonatie niet afsloegen. We hebben vooral gepraat over de gevolgen van een behandeling met eiceldonatie. We waren er direct uit dat we geen bekende donor willen, het lijkt ons te moeilijk en gecompliceerd. Dus was er nog maar 1optie over, een onbekende donor. Daar lag ook gelijk de moeilijkheid, dat mag niet in Nederland. De arts zei dat eiceldonatie in 3 landen "vlak" bij huis gedaan worden, namelijk in Rusland, Turkije en Spanje. Ook daar waren we direct uit, dat wordt Spanje. (Barcelona)

We gingen eigenlijk heel positief weg uit het gesprek. Thuis hebben we natuurlijk gegoogled op diverse klinieken en we lezen goede verhalen over Eugin . Ook op Nederlandse fora, want er werkt een Vlaamse arts, wat natuurlijk behoorlijk wat taalbarrieres wegneemt. Kosten? Tussen 7000 - 10.000 euro voor 1 behandeling. Dan komt daar nog de vliegtickets/ hotel bij. Achteraf schaam ik me dat ik zo heb lopen zeuren over die 1500 euro die we moesten betalen voor Dusseldorf, maargoed.

Maar hoelanger ik erover nadacht, hoe meer ik tegen het idee was. Ik voelde een soort van jaloersigheid (is dat een woord?) tegenover een eicel van een ander. Het embryootje is dan voor de helft van Kees en voor de helft van iemand die ik niet kende. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar ik voelde me daar niet goed bij. Ook op de langere termijn, want wat leg je dan aan je kind uit? Wij zijn geen mensen van verzwijgen (dat zie je wel aan dit blogje) en ik vind het moeilijk dat ik ooit tegen mijn kind zal moeten zeggen dat ik niet weet waar hij/ zij vandaan komt, behalve dat het Spaanse roots heeft. Zou jij dat accepteren?
Ik vond het vervelend om dit tegen Kees te zeggen, want als het niet door zou gaan, neem ik hem ook de kans op een genetisch eigen kind af (kun je het nog volgen?) Ik denk dat ook hier weer een stuk acceptatie ligt van mijn eigen onvruchtbaarheid. 26 jaar en onvruchtbaar, een plaatje wat ik nog steeds ongelooflijk vind, zo moeilijk om te accepteren.

Gisteren moesten we opnieuw naar het ziekenhuis, want het team heeft lang over ons vergaderd en we zouden dan uitslag krijgen of wij in Nederland nog een kans zouden krijgen of dat zij vonden dat het geen zin meer had om door te gaan met behandelen.
Vlak voor het gesprek zaten we in de wachtkamer, en zeiden heel serieus tegen elkaar dat eiceldonatie nog echt geen optie was, en dat ik er teveel 'nadelen' aan vond kleven. Bovendien heb ik nog eicellen en we besloten dat als het dan niet in Nederland kan, dan maar weer naar Dusseldorf. Kees dacht er gelukkig net zo over als ik.
Eenmaal in de spreekkamer kwam de arts dan met het nieuws dat we nog een kans krijgen en dat alle gynaecologen hebben besloten dat er nog een kans inzit. Wauw, dat hadden we niet gedacht! Wij mogen helemaal meebeslissen in hoe de ICSI poging zal gaan, want de verpleegkundige zei: "Jullie zijn inmiddels expert op dit gebied, en weten meer dan wij". Ongelooflijk.... We hebben besloten de volgende cyclus weer te gaan starten en dat zal rond 5 juni zijn. Maar let wel; de kans is erg klein dat het lukt, we blijven er nuchter onder, maar niet geschoten.......is altijd mis.

Tot de volgende blog!

Liefs, Kim

Toch nog een beetje 'money in the pocket'

2011-05-08T15:01:00.000+02:00

Altijd na slecht nieuws lijkt er toch weer een lichtpuntje te zijn, zoiets als "na regen komt zonneschijn". Nu we heerlijk in de tuin zitten, te mijmeren over 'wat te doen', en na het verhaal lezen van 'A', die anoniem reageerde op mijn vorige blog, moet ik dit nu nog wel even kwijt.

A, bedankt voor je verhaal, ik heb gereageerd, ik weet niet of je het nog leest, maar wel fijn om lezen, ook voor de andere 'lotgenootjes'die hebben gereageerd, geweldig! We weten dat we niet alleen zijn, hoe wrang dat ook mag zijn.

Gisteren werd ik door de lieftallige assistente gebeld van dr S, die, tegen alle verwachting in, toch vertelde dat er GEEN ICSI was uitgevoerd op ons genetisch materiaal. Hoe stom het ook mag klinken, ik was geweldig blij, eigenlijk alleen maar om het feit dat ik heel bang was dat we qua bevruchting ook al niet meer bij elkaar 'zouden passen', kortom ook op dat gebied zijn we kneuzen (zoals we dat zelf zeggen).

Nu is dat dus nog niet bepaald, ik heb het gevoel dat het nog steeds goed kan komen, als we de moed maar opbrengen en dat kleine beetje geluk mee mogen krijgen.

Qua rekening viel het ook erg mee, een totaal van 500 euro viel er bij ons op de mat, dus een enorme meevaller. Deze rekening betalen we waarschijnlijk zelf (wie heeft de Menzis nodig?) en houden wij dus nog twee pogingen over. Je kunt deze poging dan wel als proefpoging zien. De volgende keer, als we teruggaan naar Dussel, zullen we er bovenop zitten! We willen sowieso het gesprek met onze eigen artsen afwachten, en dan zullen we een beslissing maken. Dat is gesprek is woensdag a.s.

Geniet van het prachtige weer, en hopelijk tot dan!

Toch wel een beetje de wanhoop nabij

2011-05-05T21:41:00.000+02:00

Het was tot nu toe een heftige week. Maandag waren we een beetje van de schrik bekomen en besloten toch wel wat antwoorden te willen. Dinsdag met de kliniek in Duitsland gebeld en aan de telefoon bleek dat mijn eicel (waar ik zo trots op was) onrijp te zijn. Nog een enorme teleurstelling, dat kun je je wel voorstellen. De assistente kon ons dan ook nog vertellen dat de hele ICSI - procedure niet was uitgevoerd, omdat dat niet kan met onrijpe eicellen.

Jullie willen niet weten hoe nijdig en verdrietig wij waren, vooral ook omdat wij het hele weekend in spanning hebben gezeten en maandags zelf heb gebeld hoe het ervoor stond. Misschien is ongeloof een beter woord. Poging twee dus ook het raam uit, maar tot nu toe nog geen een terugplaatsing gehad. Ik kon mij nog herinneren (en ook geblogd) dat de follikel in kwestie 18 mm was, voor mijn gevoel wel wat aan de kleine kant. Op internet verschillen de meningen hier nogal over. Ik dacht altijd dat tussen 20 -22 mm het beste was.

Tegelijk aan de telefoon ook een telefonisch consult met de dokter aangevraagd, want hier wilden we het fijne wel van weten. Dat was vanmiddag. Ik heb een aantal vragen op hem afgevuurd en nu ook vooral onze mening gegeven. Daar hadden we vooral erg moeite mee tijdens de snelle follikelmetingen die we hadden verleden week.

Het consult met dr S begon al wat verwarrend. Hij vertelde dat de ICSI procedure wel was uitgevoerd, want ze hadden mijn eicel laten rijpen, maar dat het alsnog mislukt was. Wat??? Dat is niet wat tegen ons gezegd was. Na wat zoeken had dr S dus twee verschillende briefjes waar dus opstond op de ene dat de ICSI niet was uitgevoerd en op het andere briefje dus wel. Dokter S belt mij morgen hierover terug, maar we mogen ervan uitgaan dat de procedure wel was uitgevoerd. Oke.....

In het verdere gesprek heb ik aangegeven dat vooral 5 dagen stimuleren echt veel te snel is gaan. Uiteindelijk was dr S het wel met me eens dat het natuurlijk niet de ideale situatie is. De punctie is uitgevoerd op cyclusdag 10. Voor mijn gevoel had het nog wel een dag of twee kunnen wachten. Ik vroeg me af of de eicel dan wel rijp was geweest. Dr S zei dat het misschien niet zo was geweest, want als je te lang wacht, kan de eicel defragmenteren. Dat is dan discutabel, denk ik. Bij de eerste punctie was de grootste rond 23 mm, en was er geen eicel. Mijn logica zegt dan dat het tussen 18 en 22 mm moet zijn? De dokter zei dat de grootte goed was geweest, anders word het slijmvlies van de baarmoeder te dik. Dat begrijp ik, maar ik heb ook maar 1 spuit cetrotide gehad en dat was op de donderdag voor de punctie. Verder niet, dus misschien dan eerder beginnen met cetrotide/ remmer was mijn voorstel, ook om de kleine follikels (alles moet je gebruiken!) bij te laten trekken. Hier was hij het helemaal met me eens en stelde voor om op cyclusdag 3 te starten met cetrotide.

Verder zei hij ook dat mijn eicellen misschien niet meer rijp zouden worden door mijn lage AMH. Toen zakte mn broek echt even af. Dat mijn eicellen misschien slecht zijn, kan ik me voorstellen, maar niet rijp worden? Huh? Heeft het uberhaupt dan nog wel zin om weer te starten? Dus om het te checken heb ik besloten weer terug te gaan naar de basis: ovulatietesten! Jahaa.... We zullen zien.

Daarnaast wil de dokter ook een ander medicatieschema gaan inzetten: menopur in combi met gonal f. Gonal f is weer nieuw voor me. Volgens mij heb ik dan zo'n beetje alles gebruikt wat er op de markt te verkrijgen is. Het sperma was om te huilen, er waren wat zaadcellen beweeglijk, meer kon de dokter niet erover vertellen.

Na het telefoongesprek zonk de moed me echt in de schoenen. Zelfs nu ik dit typ, springen de tranen weer in mn ogen. Hoever moet je nog gaan? Heeft het allemaal nog wel zin? Dat zijn de vragen die nu vooral door mn hoofd gaan. Horen wij straks bij die 5% die ongewenst kinderloos blijft?

Op een gegeven moment verleg je steeds weer die grens. Ik, en dan spreek ik voor mezelf, kan nog steeds niet accepteren dat ik nooit geen kindje in mijn armen zal houden wat van mijzelf is. Ik vind het nog steeds een ongeloofwaardig idee. Ook dat ik vervroegd in de overgang zal komen en dan helemaal niet meer vruchtbaar ben, vind ik nog steeds erg moeilijk te accepteren. We denken nu zelfs al na over een vierde poging als de artsen dat oke vinden, terwijl we altijd hebben gezegd na de derde poging te stoppen. Stiekem heb ik al ook naar informatie over adoptie gekeken, maar dat weer snel weggeklikt. Eerst maar eens dit afmaken.

We nemen nu eerst weer even een pauze, en volgende week staat ons nog een gesprek te wachten in ons eigen ziekenhuis, misschien dat zij nog verhelderende ideeen hebben..... wie weet.

Tot schrijfs,

Pleuntje is niet meer...

2011-05-02T22:42:00.000+02:00

We hebben even radiostilte gehouden, maar nu dan toch een update. Afgelopen donderdag hadden we controle in Dusseldorf, daar bleek dat ik al aardig op klappen stond na 5 dagen stimuleren met 450 eenheden Menopur per dag. Er waren 3 follikels te zien, 2 heel erg klein, 1 van 18 mm. De dokter vond het tijd voor een punctie en zo werd die voor afgelopen zaterdag afgesproken.

Heerlijk onder narcose geweest en een flinke tik van de morfine, kregen we het fantastische nieuws dat er een eicel gevonden was en het sperma goed was. Zaterdag kon onze dag niet meer stuk. Voor de lol hadden we het embryootje (want de bevruchting zou toch zeker wel optreden?) de werknaam "Pleuntje" gegeven. Het hele weekend waren we nerveus hoe het met Pleuntje zou gaan en of hij/ zij lekker in de broedstoof zou liggen.

Vandaag zouden we uitslag krijgen of er een bevruchting was opgetreden, maar helaas, vanmorgen werd duidelijk dat die niet was opgetreden en morgen geen terugplaatsing zou plaatsvinden. ICSI II was een feit, voorbij....Enorm verdrietig weten we eigenlijk verder niets, ik heb heel erg snel weer de telefoon opgehangen, maar we willen morgen met dr S een telefonisch consult om te horen hoe of wat nu verder, en wat er fout is gegaan. Of we er aan toe komen, weten we nog niet, dat moeten we morgen maar even zien. Eerst maar even tijd voor elkaar, in periodes als deze word je al genoeg geleefd.......

We zijn weer van start gegaan!

2011-04-23T10:02:00.000+02:00

Vanmorgen de eerste injectie weer gezet, natuurlijk had ik gelijk een blauwe plek te pakken. Ik moet zeggen, het mixen en mengen van menopur (stimulerend middel) is wel meer gedoe dan met puregon, vooral iedere keer weer opzuigen uit de ampul. Hiernaast heb ik zelf even geillustreerd hoe dat dan werkt;
Men neme 3 ampullen met poeder en 1 ampul vloeistof. Je zuigt de vloeistof op en spuit deze leeg in de eerste ampul poeder. Dan zuig je die mix op, en spuit je leeg in de volgende ampul met poeder en zo verder tot je bij de laatste bent aanbeland en een spuit vol gemixte vloeistof met poeder hebt. Dit moet je dan inspuiten. Blijkbaar moet je niet te hard schudden want ik had natuurlijk allemaal luchtbellen in mijn spuit zitten. Dit koste eigenlijk nog het meeste tijd, om die er allemaal weer uit te krijgen. Vanmorgen heb ik het in twee keer gespoten, omdat ik nog een luchtbel spotte in de injectie, die wilde ik er perse uit hebben, dus gevolg--> blauwe plek. Ach, het word vanzelf meer routine.

Volgende week donderdag gaan we weer richting Duitsland voor de eerste follikelmeting! (Gezellig eieren tellen zo rond Pasen!) Ik ben benieuwd wat de menopur zal doen. Met de neusspray ben ik inmiddels ook begonnen, die moet ik nog tot en met maandag gebruiken. Dus we zijn nu echt weer van start gegaan! Duim voor ons!

Iedereen hele fijne paasdagen en geniet van het mooie weer!

Even kort...

2011-04-15T23:28:00.000+02:00

Vandaag naar Dusseldorf geweest, echo zag er goed uit en dus groen licht om te mogen starten! Links waren er al wat follies te zien, dus misschien wordt het nog wat. Ik moet verschillende medicatie gaan gebruiken, suprefact (neusspray), menopur (stimulerend hormoon) en na verloop van tijd ook cetrotide (remmer) erbij gaan spuiten. Met de ellendige utrogestan mag ik morgen stoppen, ik word er erg misselijk van en heb ook al eens moeten overgeven.

De dokter was vandaag wat gereserveerder dan de vorige keer, met name over het aantal eicellen en bevruchtingen, als die er al zijn. Daarom gingen we ook niet met een 'lekker' gevoel weg. Het was allemaal wat gehaast (spreekuur liep ook uit) en er was bijna geen tijd voor vragen en kwam allemaal wat zakelijk over. Ik begrijp op diverse fora dat je echt qua vragen op je strepen moet staan, maar dat vinden we wel moeilijk, een beetje overrompelend gevoel houden we er aan over. Ik kan niet zo goed uitleggen hoe we ons voelen. We zijn minder enthousiast als over de vorige keer dat we daar waren.

Na een middag erover gekletst te hebben in de auto hebben we besloten dat het niet aan ons zal liggen, we zullen er alles aan doen en we gaan vol goede moed beginnen aan poging 2. Waar we het wel over eens zijn is dat de behandelingen wel steeds zwaarder worden, met name het reizen is erg zwaar, de dokter wil het liefst dat we voor alle controles naar Duitsland gaan, dus dan doen we dat maar.

We gaan er in ieder geval voor en proberen het tot een goed einde te brengen! Cyclysdag 8 (weet nog niet wanneer die is) moeten we weer terugkomen voor controle. Ik zal binnenkort weer updaten!

Tot dan! Tot schrijfs,

Hormonen all over the place

2011-04-14T15:41:00.001+02:00

Ik weet het niet meer... Vandaag uitgebreid met Menzis gesproken over de toestemming van onze aanvraag om de behandeling in het buitenland voort te zetten. Ik had al verschillende keren contact gehad met de Menzis over de vergoeding; we wilden graag het bedrag weten wat er vergoed zou worden en daardoor dus weten wat we bij moesten leggen. De dame in kwestie aan de telefoon was heel stellig. Als we toestemming hadden, zou er 100% vergoed worden. 100% ! We mochten alle rekeningen declareren en dan zou alles helemaal in orde komen. Wij waren gereserveerd blij.

Vanmorgen heb ik nog maar eens met de Menzis gebeld, omdat we de toestemming nog niet binnen hadden en morgen dus weer naar Duitsland moeten.
Toestemming gekregen (na wat over en weet gebel/ gemail) maar we krijgen in totaal €1862 ,- vergoed. ICSI in Duitsland kost (slik) €2300 ,-   en €400 euro valt nog wel te overzien, maar er komen nog meer kosten bij:

ICSI:               €2300
Acupunctuur:     € 80
Anesthesie:       €300

Bijkomende kosten:
Benzine             €240    (minstens 4 keer x €60)
Intake en echo: €125
Brief                   €19 +
Totaal:              €3064

Misschien dat we nog Assisted Hatching willen doen, kosten € 160,-, komt het bij elkaar uit op: €3220,-.
3220 - 1864 = €1365,- die we zelf moeten gaan betalen.

Dat is best wel veel geld.... Ik kreeg aan de telefoon dan ook nog een enorme huilbui.... (de 4e al deze week) en dan kan ik niet meer ophouden. Ik heb nog wel excuses gestameld, maar ook gezegd dat ik soms het gevoel heb gestraft te worden voor onze 'tekortkomingen'. Mijn exacte woorden waren geloof ik: "Ik vind het erg dat wij 3000 euro alleen al moeten ophoesten voor een bevruchting, laat staan een stelletje die nu nietsvermoedend een baby aan het maken is.....gratis". Ik bedoelde het helemaal niet lelijk, maar het is soms oneerlijk verdeeld. Tuurlijk wisten we wel dat we bij moesten gaan betalen, maar toch is het een financiele klap in je gezicht. En dat misschien dan twee keer?

De dame van de Menzis bleef zakelijk en profesioneel, "Zal ik dit bedrag dan maar laten staan mw?". Het is namelijk ook nog zo dat we alles in Duitsland moeten doen, ook het echowerk, dus 4 uur reizen voor 15 minuten werk. Anders worden die kosten van Nederland dan nog eens van de vergoeding afgetrokken, terwijl het bedrag van €2300 in Dld gewoon blijft staan. Daar moeten we dus nog eens over nadenken, wat uiteindelijk rendabel is.

Ik zat er dus even helemaal doorheen vanmorgen...soms heb ik echt last van mijn hormonen, maar of dat nou allemaal van die utrogestan komt? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik een aantal mensen excuses moet maken.... Sorry dat ik gesnauwd heb, sorry dat ik vreselijk moest janken, sorry dat ik chagerijnig was, sorry voor de aanwezigheid van mijn hormonen!

Pfff.... Morgen naar Duitsland voor een echocontrole na twee weken utrogestangebruik en dan zal ik gauw weer een update schrijven!

Liefs, Kim

"We gaan een succesje boeken!"

2011-03-27T22:10:00.001+02:00

23 maart 2011: 8.30u; op naar Dusseldorf, voor ons ruim twee uur rijden. Op van de zenuwen rijden we bij Enschede de grens over, en bevinden ons op de Deutsche Autobahn. (niet mijn ding overigens) Om 11u hadden we een afspraak bij de beroemde dokter S. en gelukkig waren we op tijd voor onze afspraak.

Dr. S wind er geen doekjes om. Hij bekeek ons dossier en kwam tot de volgende conclusie; Het was zeker niet hopeloos, sterker nog, we gaan een succesje boeken. En ook hier heb ik mijn leeftijd weer mee, ondanks mijn lage AMH van 0.1. Het kon nog wel een tijd duren voordat ik in de overgang kom, maar het was prettiger geweest als men dat drie jaar geleden al in het orienterend fertiliteitsonderzoek hadden onderzocht. Nederland loopt wat dat betreft 10 jaar achter, aldus dr S. Alles zal worden omgegooid. De dr. heeft een echo gemaakt en offcourse, er waren weer cystes. Ik ben op dit moment wat onregelmatig ongesteld, maar ook daar had de dokter een verklaring voor; de cystes, deze geven hormonen af waardoor het lichaam verkeerde signalen krijgt, en dan krijg je dus cyclussen van 24 dagen. (wel erg kort voor mijn doen). Maar dit gaf verder niet, want alles zou compleet plat gelegd gaan worden met, jaja, utrogestan. Geen pil, geen duphaston, nee utrogestan, het medicijn wat je gebruikt als er een embryotransfer heeft plaatsgevonden. Dit heb ik al een jaar in huis, maar nog nooit gebruikt. We kwamen nooit verder dat de punctie (zie blogjes oktober vorig jaar) Door de utrogestan kunnen er geen follikels groeien en wanneer er dan gestimuleerd gaat worden kunnen er dan maximale follikels tevoorschijn komen. Tenminste, zo begrijpen wij het.

5 april begin ik met de 'fijne' bolletjes die ik 3x daags moet gaan inbrengen, niet prettig dus en dan begint het hele circus weer. 15 april moeten we ons weer melden bij dr S, voor een echo controle. 4 uur reizen voor 15 minuten werk, maar dat geeft niet. Dr S. geeft ons namelijk ook nog iets anders................ HOOP.

Zou het dan nu eindelijk gaan lukken? We zullen zien!

2011: En de lente komt alweer in zicht!

2011-02-05T12:03:00.005+01:00

Lieve allemaal,

Allereerst, iedereen een heel goed en gezond 2011 gewenst! 2011 is natuurlijk allang begonnen, maar ik was even blogmoe.
Hier is alles oke, we vertrekken volgende week naar Londen om onze tweede trouwdag alweer te vieren, wat gaat de tijd toch snel! We willen daar weer helemaal opladen om weer verder te gaan met ons avontuur, want we hebben besloten dat we het nog niet gaan opgeven. We hebben eind maart een afspraak in Dusseldorf (klik klik!), om te kijken of dr Scholtes nog iets voor ons kan betekenen.
Ondertussen houd ik nog steeds in de gaten hoe mijn menstruaties verlopen, of het einde al in zicht is, maar nee, iedere maand word ik weer netjes ongesteld, precies op de dag dat ik het ook uitreken. Verder heb ik steeds halverwege de maand ontzettend buikpijn, dus volgens mij krijg ik ook nog steeds een eisprong, waar ik heel blij mee ben! Ik ben trouwens nog nooit zo blij geweest met mijn menstruaties, dat kan ik je vertellen! Ik zit te denken om toch maar weer te gaan klooien met ovulatietestjes, just to be sure.

Als we terug zijn zal ik weer wat uitgebreider gaan bloggen. Dus hopelijk weer tot snel!

Ps. iedereen die ook bezig is met ICSI en reageerde in mijn vorige blog, wil ik ook heel veel succes wensen! Geef het niet op! :-)

Ps.2 Ik heb ook begrepen dat de IVFpetitie tekenen geholpen heeft! Voorlopig blijven er 3 IVF behandelingen vergoed tot 2013? (pfff gelukkig!) Op zoek naar info/ nieuws hierover stuitte ik op dit stukje tekst.

Pinkbullets - waarom je het echt kan bekijken met je stomme ivf petitie

Ik weet niet of ik Judith (schrijfster van het stukje) mag linken, maar doe het toch.
Ik heb met verbazing haar stukje gelezen, mede omdat het IVF verhaal mij natuurlijk persoonlijk aangaat. (en met mij velen!) Ik wil me hier verder niet over uitlaten, ik denk dat in de reacties alles al is gezegd.....

Iedereen tot gauw!

Voorlopig even niks...

2010-11-20T10:57:00.000+01:00

Afgelopen woensdag gesprek gehad met de fertiarts. We hebben uitgebreid gesproken over de opties die we nog hebben, en dat zijn er niet veel meer. Een oorzaak dat er geen eicellen gevonden waren, is er niet.

- Groningen: ICSI in eigen cyclus --> Helaas hebben zij ons inmiddels afgewezen, ik heb geen goede cyclus door de lage eicelvoorraad (zijn we niet helemaal mee eens, ik heb altijd een prima cyclus gehad met eisprong voor het hele gedoe met de ICSI) En hebben we teveel stimulatiepogingen gehad, dat maakt ons geen goede kandidaten voor dit traject.

- Dusseldorf: Voor een intake, second opinion, zij zouden nog ander licht op de zaak kunnen werpen.

- Eigen ziekenhuis: Maar dan met Menopur en Orgalutran.

Nu moeten we vooral eerst nadenken wat we willen. We neigen naar Dusseldorf, maar dat weten nog helemaal niet zeker. We hebben besloten dit jaar niets meer te doen. We gaan dan de feestdagen in en maken dan een beslissing. Dan willen we ook nog de uitslag van mijn genetisch onderzoek afwachten. We zijn benieuwd wat eruit gaat komen, maar voor nu nemen we de tijd even voor onszelf.

Oja, die eerste punctie telt dus gewoon als poging. Het ziekenhuis declareert dat zo, ongeacht de uitkomst van het aantal eicellen.

En daarmee sluit ik eventjes af. Tot schrijfs,

We slaan met onze vuist op tafel! We geven het .... niet op!

2010-10-28T21:47:00.000+02:00

Oke, dat is wel een heel spannende titel, maar aan huilen heb je ook niks. Na anderhalve dag gejankt te hebben, staat morgen het gewone leven weer voor de deur. Ik moet weer werken. Een heel lieve collega/ vriendin belde, 'gaat het wel?', en jahoor, daar kwamen de waterlanders alweer. 'Nee, het gaat niet goed'.

Soms worden we weer het gewone leven 'ingesleurd', wat soms wel voordelen heeft, lekker wat afleiding enzovoort, maar wat ik tegen mijn vriendin ook al zei: 'Het liefste ben ik nu onzichtbaar en duik in weg in een holletje om er vervolgens drie maanden, of nog langer, niet meer tevoorschijn te komen. Ik zie er tegenop om morgen mijn collega's weer onder ogen te komen, ik heb openheid van zaken gegeven op het werk en een aantal collega's zijn zwanger, dus heb ik besloten lekker in de auto te gaan rondscheuren, bij mijn clienten op bezoek te gaan, en mij niet op kantoor te laten zien, want ja, het gewone leven gaat gewoon weer door!

Ik heb weinig, fysiek, last van de punctie, ze hebben tenslotte ook maar 1 eiblaasje, follikel, aangeprikt. Het was een ferme, pijnlijke prik, waar ik me nog weinig van kan herinneren. Ik had gevraagd om de volle dosis morfine, omdat ik, jaja, bang ben voor naalden (zegt een verpleegkundige, die dagelijks injecties bij andere mensen ergens in hun lichaam erin jenst), maar dat terzijde. 1 voordeel? Die heerlijke morfine, die mogen ze me wel vaker geven. Ik kan me nog herinneren dat de verpleegkundige tegen me zei dat ik dieper moest gaan inademen, omdat mijn zuurstofgehalte en bloeddruk teveel kelderen. Voor de rest... tja, ik heb nog gezegd dat de arts haar mond dicht moest houden, ze bleef maar kwebbelen. Sorry daarvoor. Ik weet niet meer hoe ik in bed ben gekomen, ik wist niet meer op welke kamer ik lag, dat zag ik pas toen we weer weggingen, ik weet niet meer hoe mijn man is weggegaan, ik weet niet meer wat er allemaal gezegd is. Hele stukken ben ik kwijt.

Ik was ineenkeer wakker toen de verpleegkundige 's morgens mij wakker maakte. Ik had diep geslapen en erg levendig gedroomd over die eicel die onderweg was naar Zwolle. De verpleegkundige had slecht nieuws, er was dus geen eicel gevonden in die twee buisjes, iets wat de arts ook niet verwacht had. Het duurde daarna nog een uur voordat mijn man er weer was. In Zwolle hadden ze hem al op de hoogte gebracht, en mij dus nog in ons eigen ziekenhuis. Vreselijk, en ik hoop dat ze me dat nooit meer aandoen. Dat uur duurde echt verschrikkelijk lang. Eindelijk was daar mijn man, mijn maatje, ik viel hem huilend in de armen. Zo hebben we een tijdje gezeten, totdat de verpleegkundige weer bij ons kwam, om ons te vertellen wat we nu gingen doen. NIETS, deze poging was dus officieel voorbij.

Tja en nu? Ik heb geen idee. Het is een slecht idee om te gaan googlen een dag na een slecht nieuws bericht, maar ook dit keer wordt ik er niet vrolijker op. Elke hindernis wordt nu groter, alles moet in stapjes en daar hadden we ons ook bij neergelegd, maar elke stap begint nu gigantisch te worden. We zijn nu al een half jaar bezig geweest om uberhaupt tot een punctie te komen.
Berichten op het web over ECD (eiceldonatie), sorry, maar dat is een te-ver-van-mn-bed-show. Daar ben ik echt nog niet aan toe, misschien wel nooit. Het is een lange, tijdrovende procedure. Evenals adoptie, daar hebben we het gisteren weer opnieuw over gehad, ook omdat de kans nu zo is, dat mijn eicellen bijna op zijn en het heel reeel is dat wij vanonszelf geen kinderen krijgen, maar we blijven erbij, geen adoptie voor ons. Op een gegeven moment zijn we toe aan afsluiting. We gaan nog voor die laatste twee pogingen, en dat houdt het daar voor ons op, en nemen we afscheid van onze kinderwens.

Over 3 weken hebben we een gesprek, waarschijnlijk worden we doorverwezen naar een andere kliniek. Zoniet, dan wil ik graag andere medicatie. Ik heb begrepen dat Menopur nog uitkomst kan bieden bij vrouwen met weinig respons op stimulatie.
Verder laat ik volgende week bloedprikken voor genetisch onderzoek, want de heren en dames willen graag weten of ik afwijkingen heb. Bloed wordt naar Nijmegen gestuurd en de uitslag duurt 6 weken. Naar aanleiding daarvan krijg ik misschien een gesprek met een klinisch geneticus in het Radboud. (bij slecht nieuws?) Na lang beraad met alle artsen (gyns en ferti) in ons ziekenhuis, willen ze mij compleet onderzoeken. Ik was het er niet mee eens, maar zij willen dit perse. De slechte uitslag van de AMH was al in juli bekend, komen ze nu mee op de proppen, maar na de slechte punctie, wil ik ook wel weten waar ik aan toe ben. Kan ik dit doorgeven aan mijn kinderen? Mijn eigen fetri -arts zei dat er maar een heel kleine kans was dat er iets mis zou zijn, maar dat kennen we. Ik neem niets meer voor lief. Eerst zien, dan geloven.

Desondanks alles hopen we gauw dus aan poging 2 te beginnen. Ik krijg weer nieuwe moed en misschien komen we nu wel weer een hindernis verder, kijken of er eicellen zijn in mijn stokjes? Ik hoop het. Eerst dat gesprek maar eens. Tot gauw en tot schrijfs,

Kim

ps. Willen jullie alsjeblieft de petitie tekenen? (link hieronder) Het kabinet wil volgend jaar nog maar 1 IVF poging vergoeden in plaats van 3! Te gek voor woorden... Zou je moeten bedenken dat wij na deze poging niets meer vergoed zouden krijgen, zonder een terugplaatsing!
Dus jongens, een kleine moeite, maar we hebben jullie steun hard nodig! BEDANKT!

http://petities.nl/petitie/3-niet-1-ivf-pogingen-vergoeden#tabs

Eiceltelling: 0

2010-10-27T19:02:00.002+02:00

Het was vandaag een k*tdag. Nadat we de punctie hadden gehad (daar kom ik later wel een keer op terug) Kregen we het nieuws dat er geen eicellen aanwezig / gevonden waren in de buisjes. Poging 1 dus mislukt en totaal onverwacht.
Nu even te verdrietig om uitgebreid alles te beschrijven, dat komt een andere keer wel.

De volgende fase is bijna begonnen!

2010-10-25T18:43:00.000+02:00

Het is zover! We gaan voor punctie aanstaande woensdag!! We moeten ons al om 6.45u melden, harstikke vroeg. Zometeen mag de pregnyl gezet worden!! Duim voor ons!

So far, so good

2010-10-23T12:33:00.000+02:00

Controle vandaag op het ziekenhuis, progesteronwaarde 3.0, dus nog goed. Oestradiol lag ergens in de 600, dat was nog zeker te laag, dat moest nog flink stijgen. Links liggen er 3 die rond de 9 a 10 mm zijn, dus nog wel wat laag, rechts 1 die al op 15 zit. Hopen dat die kleintjes ook nog mee willen doen. Maandag moet ik weer terugkomen, en zoals ik vermoed zal dan woensdag de punctie zijn. Nu moeten we nadenken of we een punctie willen ondergaan voor 1 eiblaasje. Ik weet het nog niet. Eerst maar eens nadenken.

Terug naar de basis

2010-10-19T17:29:00.000+02:00

Vandaag controle op het ziekenhuis, we mogen weer opnieuw starten!! (stimulatiepoging 5) Alles was mooi rustig, 1 cyste buiten de eierstok, hopen dat dat dus goed gaat. Vanaf vanavond beginnen met 150 EH puregon, dus stukken minder als voorheen. Zoals het er nu uitzag, liggen er in totaal nu 5 eiblaasjes klaar, dus dat is mooi, waarschijnlijk gevolg van die 450 EH die ik gespoten heb. De puregon is nu in combinatie met de orgalutran, die ik spoot voor de IUI, blijkbaar reageer ik beter op die remmer. Dus er is een verandering in de medicatie geweest.
De bloeduitslagen vanmiddag waren ook goed, progesteronwaarde was 1,8 dus heel netjes. En nu dus hopen dat die niet meer naar boven vliegt zoals de vorige keren. Zaterdag weer opnieuw een uitgangsecho.

Same old.... same old

2010-10-18T19:39:00.000+02:00

Jullie kunnen het vast al wel raden.... poging opnieuw afgebroken, nu na welgeteld 6 dagen! Progesteronwaarde was weer veel te hoog, het niveau van na een eisprong, dus kunnen ze niets meer met de eitjes. Wij weten het niet meer, zij weten het ook niet meer. We worden, of zijn inmiddels, besproken in het team, want wat is nu de bedoeling? Blijkbaar doet de decapeptyl, de remmer, helemaal niets bij mij. Niet handig, dus misschien weer terug naar de orgalutran of iets nieuws, cetrotide. Geen idee wat het verschil is, maar wil nu alles wel proberen. Misschien ook verandering van Puregon naar Menpur, dus mixen en dan spuiten, is meer gedoe, maar schijnt beter te werken. Dat is dus nog maar afwachten.....

Eventueel misschien nog ICSI in eigen cyclus, maar dan wel in een compleet ander ziekenhuis, ergens in het hoge noorden, waarom weet ik ook niet precies, maar er was kans dat we daar niet meer aangenomen zouden worden vanwege onze 'voorgeschiedenis'.

Om niet weer na een week ongesteld te worden, kreeg ik een duphastonkuur. Werd er dwars doorheen ongesteld, dus er zit iets echt niet goed. Baart me zorgen. Gelukkig morgen voor controle naar het ziekenhuis en dan zullen we wel verder zien. Morgen dus weer een update-je.

That's the SPIRIT!

2010-10-06T16:32:00.000+02:00

Jullie zijn vast benieuwd hoe het er nu voorstaat. Nou, dan heb ik eigenlijk best goed nieuws, want vorige maand ben ik, nadat de punctie afgeblazen was, vrij abrupt gestopt met de medicatie, wat een enorme bloeding teweeg bracht. We hadden besloten om niet te luisteren naar de doktoren, maar onze eigen lijn te trekken, dus geen pil of een duphaston kuur om alles op te wekken en tada! Mijn eigen cyclus is gelijk weer op gang gekomen na precies een maand. Weliswaar iets langer dan normaal, ik heb altijd een cyclus van 26 dagen, en nu dus 30 dagen, heel netjes eigenlijk.

Vandaag echocontrole op het ziekenhuis, waar bleek dat ik helemaal schoon was, geen cystes, baarmoederslijmvlies was mooi dun, kortom prima uitgangssituatie en we mogen vandaag dus weer starten met spuiten. We gaan nog een stapje verder: ik ga nu 450 eh puregon spuiten, meer dan de vorige keer. De ene arts zegt dat dat geen zin heeft, de ander weet het niet. Ik blijf erbij, niet geschoten is altijd mis en dan weet ik dat ik er alles aan heb gedaan. Op de echo was al wel te zien dat rechts een follikel al iets groter is, in de linkereierstok liggen er nu 3 klaar. Dus we hopen op 2 of 3 follikels die ze weg kunnen halen over 2 weken.
Ik moet zeggen dat ik dit niet verwacht had vandaag. Altijd waren er nog cystes aanwezig en dan mochten we ook beginnen, maar we zijn wel erg sceptisch nu. Eerst zien, dan geloven. De artsen waren de vorige keren ook altijd heel positief, vandaag werd alleen gezegd dat we nu een goede startsituatie hadden. Verder werd er niets gezegd, wat natuurlijk heel begrijpelijk is. We zullen zien. Vanavond de eerste decapeptyl zetten, vanaf morgen dus 450 eh Puregon er extra bij gaan spuiten.

Waar ik me wel wat zorgen over maak, is dat het soms lijkt alsof ik opvliegers heb. Twee weken geleden werd ik badend in het zweet wakker, het laken was kletsnat? Heel apart, ik had het zo warm dat ik uit bed sprong, alles uitdeed en alle ramen en deuren opendeed. Werd er gewoon misselijk van. Dit bleef nog een tijdje zo, maar ging wel weer over. Het kan van de medicijnen komen die ik het laatste halfjaar gebruikt heb, maar kan dus ook een voorbode van de overgang zijn. Aan dat laatste moet ik nog even niet denken.
Anyway, volgende week dus weer de eerste FM, spannend, ben benieuwd hoeveel er zitten en hoe groot de follikels zijn!

Tot dan!

Heerlijk mezelf zonder de medicijnen :)

2010-09-20T18:49:00.001+02:00

De vervulling van onze kinderwens lijkt verder weg dan ooit, maar het heeft 1 voordeel, namelijk geen medicijnen! Heerlijk, kan ik even mezelf weer zijn zonder die rothormonen. Ik jank niet meer zo vaak, ik vind mn man weer lief en ik slaap weer lekker. Daarom kijk ik met twijfel uit naar de toekomst, want steeds vaker komt bij mij de vraag: 'Wil ik dit nog wel?' en 'Kan ik dit allemaal nog wel opbrengen?' Ik vind het steeds minder spannend, omdat ik bijna met sarcasme mijn eigen behandeling volg, zovan: 'Het komt toch niet tot een punctie'. 'Zie nou wel! Het is niet voor ons weggelegd...' Het doemdenken is totaal niet iets wat bij me past, ik ben een doorzetter, maar na 4 jaar...... het is bijna op.

Tot we van de week op kraamvisite waren, toen wist ik weer waar ik het allemaal voor deed, voor zo'n lief klein hummeltje. Het ultieme liefdesgeschenk aan elkaar.

Het gaf me weer nieuwe energie, ik kijk uit naar de toekomst, wil er voor de volle 100% voor gaan, ookal komt het misschien niet tot zo'n resultaat als we hopen, het leven met mijn man zal nog steeds fantastisch zijn!

ps. Femke enorm bedankt voor je aanbod, zal er eens over nadenken! Jullie ook heel veel succes!!!! :)) En aan alle anderen, ontzettend bedankt voor jullie reacties! Geweldig!

Ontzettend KWAAD!

2010-09-07T16:39:00.000+02:00

Vandaag voor controle naar het ziekenhuis. Ik had nog zo gevraagd om de arts die er vorige week ook bij was, kreeg ik toch weer een ander, die ik nog maar twee keer heb gezien. Ik moest uiteraard het hele verhaal weer gaan uitleggen.

- Deze arts gaf min of meer toe dat er fouten zijn gemaakt. Het zou kunnen dat het lab een fout heeft gemaakt, dat de progesteronwaarde niet 19,9 moest zijn, maar 1,9. Dan hadden we dus gewoon vandaag een punctie kunnen hebben. Is niet waarschijnlijk, maar het kan. (terugdraaien kan toch niet meer)
- Een eisprong was volgens deze arts ook niet waarschijnlijk. Daar paste de oestradiol waarde van 2700 ook niet bij. Deze stijgt naarmate de follikels groeien. Deze waarde was volgens de arts te laag.
- De cyste is natuurlijk wel verdwenen, dus dat is ook niet helemaal te verklaren. Het blijft een vreemd verhaal. Daarnaast blijven zij maar zeggen dat ik een kuur zou moeten hebben om de boel rustig te krijgen of dat de cystes verdwijnen, maar ook dat helpt niet en ik wil geen medicijnen meer. Dan kon het wel 4 a 5 maanden duren voordat alles weer rustig zou zijn. Ik moest maar afwachten volgens deze arts. WE WACHTEN AL ZOLANG!!!

Het belangrijkste dat hij zei, was wel dat mijn eierstokken compleet van slag zijn door alle medicatie die ik al vanaf april krijg. De eierstokken zijn totaal 'overgestimuleerd', dit had niet gemoeten, daarin zijn ze tekort geschoten. De eierstokken weten gewoon niet meer wat ze moeten doen, dus daarom word ik dan ineens ongesteld. Of een 'eisprong' terwijl ik remmers gebruik, wat dus helemaal niet zou moeten kunnen. Cystes verdwijnen uit het niets en ga zo maar door.

Vanmorgen uit de echo (het lijkt op de foto zoals hiernaast, dit ben ik niet!) bleek ik 6 grote follikels te hebben, die dus overrijp zijn. (Op de foto zijn die zwarte bolletjes follikels in de eierstok, hier liggen er een stuk of 7 a 8) Daar kunnen ze niks meer mee. Ik vind het zo zonde van de hormonen, het geld en de tijd. Dit is dus al de derde keer dat een poging gecanceld is, en aan mijn lage eicelreserves ligt het niet dat het lichaam zo gek doet. VERBRUIK MIJN EICELLEN DAN OOK NIET. Want OP = OP! Zelfs had ik een cyste die al heel lang buiten de eierstok lag, die lag nu dus vanmorgen ineens in de eierstok! Ook zoiets, hoe kan dat? Deze arts kon mijn rechtereierstok ook niet vinden, hij gokte maar wat. Vond hem voor een gyn niet echt kundig, maargoed, dat is mijn mening.

Misschien ben ik wel onredelijk, maar we zijn erg boos! Hun leven gaat door, er kan nauwelijks een sorry af en wij moeten maar weer wachten. Ruim 2,5 jaar al in de molen, 4 jaar bezig in totaal en we hebben nog geen echte kans gehad. We worden er zo moedeloos van. We hebben dus echt het gevoel dat de artsen en verpleegkundigen onze casus niet aankunnen, omdat we geen 'klassiek verhaal' uit het boekje zijn. Hun letterlijke woorden waren: 'Je bent een bijzonder geval'. Ik wil helemaal geen bijzonder geval zijn. Als ze het niet aankunnen moeten ze ons doorverwijzen naar een ander ziekenhuis, desnoods naar het buitenland, want vertrouwen heb ik binnenkort niet meer. Zelf zijn we al aan het rondkijken naar een ander ziekenhuis in het buitenland.
Voorlopig hoef ik even niet naar het ziekenhuis. We hebben ervoor gekozen om geen medicatie te nemen, in ieder geval tot mijn volgende menstruatie. Mijn lichaam moet het nu even zelf gaan doen, misschien komt het hopelijk dan goed. Over 4 weken moest ik weer terugkomen voor een nieuwe echo, ongesteld of niet.

Tot binnenkort maar weer!

Grrrr!

2010-09-06T19:25:00.000+02:00

Aan allen ontzettend bedankt voor jullie reacties! Dat doet ons goed, en vooral blijven doen! We lezen ze graag ;-)))
Denk je alles gehad te hebben..... Helaas, ik ben ongesteld geworden en niet zo'n klein beetje ook! Waarom ik dat hier zo neerschrijf? Omdat het twee dagen na mijn 'eisprong' zou zijn geweest, twee weken te vroeg dus. Ik schrok er zelf van, had het totaal niet verwacht. Ook dat is dan weer een teken dat er hormonaal iets echt niet klopt, en waar dat nou aan ligt? Geen idee.

Vandaag heb ik met de verpleegkundige van het ziekenhuis gebeld, want ja, dat moet op de tweede dag. (Ik vind het allemaal wel wat vreemd) Ze deed erg 'lauw', zo van: 'Ach, ja, dat kan gebeuren'. Eh, HALLO!!!! Ik vind dit alles dus niet normaal, was mijn antwoord en ik legde uit waarom:

Mijn progesteronwaarden waren in het begin van de cyclus erg laag. Zo rond de 1,5. Dat is een goed teken, er is voorlopig geen eisprong in zicht, de cyste die er zat was dus niet actief, want hij stond niet op het punt om te springen. Een gunstig teken, want toen mocht ik starten.
Net voor de punctie, afgelopen vrijdag, bleek mijn progesteron ineens 19,9 te zijn, onwijs hoog voor die cyste, en die cyste was gesprongen, kortomeen eiblaas en mijn eisprong was dus al geweest. De waarden hadden rond de 3,5 moeten zijn. De eiblaasjes die nog in ontwikkeling waren, waren nu kapot door de hoge waarden. Hoe dit nu kan? Geen idee. Eerst dacht ik nog dat de uitslag bij iemand anders hoorde, maar na alles gecontroleerd te hebben, bleek ik het toch wel degelijk te zijn.

Daarom is alles afgeblazen en nu is het dus zo dat de waarden die mijn bloed aangeven dus niet meer echt vertrouwd kunnen worden (of er is ergens een fout gemaakt?) We hebben besloten daarom met alle medicatie te stoppen en dit was op vrijdag.
Zondag werd ik dus ineens ongesteld. Ik dacht nog van ach, het kan door het stoppen van de medicatie komen, maar het is nu dus echt heel heftig. Het lijkt wel of alle ellende van maanden eruit komt, en misschien maar goed ook, want nu wordt de boel eens schoongemaakt.

Dit alles aan de verpleegkundige uitgelegd, bleek zij ook wel te vinden dat dit alles dus niet normaal is. 'Goh, dat klinkt toch wel als een normale semi heftige menstruatie'. 'Wil je morgen anders komen voor controle en een echo?'
Heel fijn dus, morgen voor controle naar het ziekenhuis. (Ben benieuwd of die eiblaasjes/ cystes er nog zitten.... waarschijnlijk wel, maar we zullen zien!)

Wij hebben toch soms het gevoel niet begrepen te worden door de fertiliteitafdeling. Ik weet niet of jullie medebloggers dat ook hebben? We zitten serieus na te denken om over te stappen naar een ander ziekenhuis. Hoe worden jullie behandeld door de afdeling?

Morgen waarschijnlijk weer een update! (En blijven reageren he?)

.....

2010-09-03T15:02:00.000+02:00

De punctie gaat niet door, de poging is afgeblazen. Volgens de progesteronwaarden heb ik gisteren een eisprong gehad. (eisprong?? Ja echt dus een eisprong!!) Niet van de eiblaasjes die mooi aan het groeien waren, nee, van de cyste die inactief zou zijn. Die was actiever dan gedacht, wat volgens de waarden helemaal niet kon. Dit leg ik later nog wel uit in een ander blog.

Wat ik voel? Wat wij voelen? Even helemaal niks. Wat moeten we ook voelen? Teleurstelling? Dat zijn we al misschien voorbij. Verdriet? Verdriet zal er altijd blijven. Boos? Ik was boos, maar wie kan ik de schuld geven. Niemand. Misschien komen er nog tranen, maar nu heb ik even geen tranen meer. Ze zijn op.

4 Potentionele favorieten!

2010-08-31T09:58:00.000+02:00

Vandaag controle in het ziekenhuis: Links 2 wat grotere en 2 kleinere, en die doen allemaal mee in de race voor de punctie! Eindelijk eens een keer goed nieuws! Ik reageer in ieder geval goed op 300 eh puregon. (waar ik wel wat benauwd voor was) Rechts zit een enorme follikel, cyste, ruim 2 cm groot. Die doet dus niet mee. Waarschijnlijk maandag of dinsdag de punctie!!!

Ik heb wel het advies gekregen om wat rustiger aan te gaan doen. Ben van het weekend enorm door mn rug gegaan en dat is gewoon een teken dat ik teveel doe. Iedereen is gelukkig op de hoogte en heeft begrip voor de situatie (ook erg fijn!) A.s vrijdag opnieuw follikelmeting. Dan kom ik wel weer updaten!

Niks loopt dus zoals je zou verwachten!

2010-08-26T13:57:00.001+02:00

Vandaag toch maar even gebeld met het ziekenhuis, of ze met het andere ziekenhuis al overlegd hadden over een DET of SET behandeling (ofwel 1 embryootje terugplaatsen of twee)

Vanmiddag kregen we telefoon. Definitief is dat het andere ziekenhuis niet nodig vind om standaard twee embryoos terug te laten plaatsen, vanwege mijn leeftijd, daar ben ik biologisch gezien te jong voor.

Je hebt embryootjes die je kan indelen in categorieen zoals een 'topembryo' (geen / tot weinig fragmentatie = afbrokkeling van het embryo & 8 - cellig), matige embryootjes (minder cellig en meer fragmentatie) tot hele slechte embryo's die wel bevrucht zijn bijvoorbeeld maar zich niet verder delen (en die dus zeker niet tot een zwangerschap leiden).

Het andere ziekenhuis vind dus dat ik op mijn leeftijd krachtige en kwalitatief goede eicellen zal 'geven'. Als ik biologisch 40 jaar was, zeggen ze, dan is het logischer dat de eicellen minder goed zijn en dus minder kans geven op bevruchting laat staan zwangerschap. Het maakt voor hen niks uit hoe groot mijn voorraad is. Een zeer lage AMH waarde is dus geen geldige reden om meer goede (top) embryootjes in 1 poging te laten terugplaatsen. Het ziekenhuis verwacht dat ik snel zwanger word.

De beslissing is dus dat er maar 1 topper teruggeplaatst wordt. Evt andere toppers (als we die al hebben) worden dan ingevroren, zodat we bij een volgende cyclus weer 1 terug kunnen plaatsen, de zogenaamde cryo's, of in IVF wereld, de eskimootjes.
Bij alleen matige embryo's zullen de artsen besluiten er twee terug te plaatsen, om de kans een klein beetje te verhogen.

Ik was erg teleurgesteld. Ik snap wel dat de ziekenhuizen geen risico willen lopen met een evt tweelingzwangerschap, maar dat ons eigen ziekenhuis het met ons eens was! Wij waren er al helemaal op ingesteld dat we er twee teruggeplaatst krijgen, gezien ons medische toestand. De kans is gewoon heel groot dat ik zeer vroeg in de overgang zal komen en ik heb geen idee wanneer dat zal zijn. Dat maakt het zo onzeker. Ik wil niet voor mijn gevoel hebben dat ik me moet haasten, want het zou zomaar eens afgelopen kunnen zijn met mijn voorraad, en dat vind ik vervelend. Ik zou ontzettend blij zijn met 1 kind, maar zou graag meerdere kinderen willen en dat lijken ze soms niet te begrijpen. Of ben ik nou zo....?

Pfff gaat dit goedkomen?

2010-08-25T19:51:00.001+02:00

Iedereen wacht met smart op mijn volgende blog. Nou ik kan je beloven, het wordt smullen! Wat ons nou toch weer is overkomen.... Ik kan het zelf nog niet echt geloven en nee, ik ben echt niet zwanger.

Het begon vorige week, toen ik eindelijk met de pil mocht stoppen na 2,5 maand en 2 stop- weken. Vlak na onze vakantie in Mexico zijn we naar het ziekenhuis geweest voor controle, om te kijken of de cystes wegwaren. Ze waren allemaal verdwenen, het was heerlijk leeg in mijn buik. Ik helemaal heppiedepeppie, want in augustus zouden we dan gaan starten met de ICSI poging 3 om poging 1 af te maken.

Afgelopen maandag kwam dan eindelijk de menstruatie. Gisteren gebeld en ik kon het einde van de ochtend terecht voor de 1e routinecontrole. Wow, lekker snel dus. Ik had alle spuiten weer uit de koelkast gehaald en ik wachtte met smart de afspraak af. We hadden ook nog weer wat vragen en daar wilde ik graag antwoord op.
Na bijna een uur in de wachtkamer mocht ik dan eindelijk naar binnen. Ik mocht gaan liggen voor de echo en wat bleek, Kim had dus weer 2 cystes in de eierstokken!!!! AAAARGHHHHH!!! Hoe kan dat nou weer?????

De arts en ik zaten met open mond naar het scherm te staren. K*T. Wat nu?
Nou mevrouw, 'Zoals het er nu uitziet moeten we de behandeling weer uitstellen'. ........ Ik had geen woorden. We hadden hier ontzettend naar toegeleefd en nu moesten we weer ik- weet- niet- hoe - lang wachten. Het konden weer inactieve cystes zijn, maar het kon net zo goed een eiblaasje zijn die op het punt stond te springen. Beiden waren rond de 18 mm, en eentje lag buiten de eierstok. 'We kunnen er wel vanuit gaan dat we dus nu niet zo mooie uitgangssituatie hebben he?' Vroeg ze eigenlijk bevestigend. Ik had afgelopen 2 weken de pil geslikt, maar dat was dus niet lang genoeg blijkt nu. Ik heb dit dus al eerder gehad en in verschillende afspraken aangeven dat ik niet zo gevoelig ben voor de pil, maar tot op heden is daar niks mee gedaan.

Ik kon afwachten wanneer mijn volgende menstruatie kwam (over 2 weken of 4 weken) Daarna weer met de pil, dus minstens 7 weken verder, of van de situatie gebruiken maken en er in ieder geval voor gaan om te proberen om zwanger te raken. (Ehmm ja, geloof je het zelf?) We moesten het dus maar weer afwachten.

Uiteindelijk kwam ik zelf met het idee om dat gelijk weer aan de pil te gaan, scheelt al met al 4 weken en dat vond de arts ook goed. Dus ben ik gisteravond weer begonnen met de pil met de nodige tranen erbij. Offcourse.

Vandaag ging ik gewoon weer werken. Ik had gister voor de zekerheid mijn oestradiol en progesteron laten prikken en daar zou het ziekenhuis vanmiddag over bellen, ik wilde toch nog graag weten wat voor dingen dat waren in mijn eierstokken. Ik was het helemaal vergeten, maar om 16 uur ging de telefoon. 'Met de verpleegkundige van de fertiliteitsafdeling, u mag vanavond de decapeptyl zetten".

.....

'Sorry, ik geloof dat er een fout is gemaakt, ik ben gisteravond weer met de pil begonnen'. 'Nee, niet de pil, maar decapeptyl'. 'Ik hoor u wel, maar ik heb cystes en in overleg ben ik daarom weer begonnen met de pil!!'
"Oh?"
'Ja, zeg ik, 'Ik snap er nu helemaal niks meer van, hoezo decapeptyl??' Zij legde uit dat mijn waarden heel laag waren, dus inactieve cystes en dan mag je beginnen. Nu brak dus echt mijn klomp. De arts wist zeker dat het niets zou worden dit keer, ze begonnen er dan liever niet aan. Nu hadden ze met elkaar overlegd dat het wel kon, maar blijkbaar vergeten dat ik met de pil ben begonnen. (Lekker dan, staat blijkbaar niet in mijn dossier, erg handig dames!)
Ze moest overleggen wat er nu gedaan moest worden nu ik al een anticonceptiepil had genomen. GELUKKIG maar eentje. Na overleg met een gynaecoloog mag ik dan toch vanavond de eerste decapeptyl zetten en vanaf morgen 300 eenheden Puregon, toch nog. Godzijdank.

Ik heb gisteren bij het bloedprikken ook gelijk weer opnieuw mijn AMH waarden laten prikken, een soort van second opinion. Die uitslag krijg ik over een week, het hoeft niet meer naar Rotterdam gestuurd te worden, het kan nu ook in ons eigen ziekenhuis.
Ook was de belangrijkste vraag gisteren of wij mogen gaan voor een DET behandeling, ipv een SET behandeling (single embryo transfer / dubble embryo transfer ofwel 1 of 2 embryootjes terugplaatsen in 1 behandeling) en waarschijnlijk mogen we, als het andere ziekenhuis ook oke is, 2 embryootjes laten terugplaatsen!!! Joepie, dat is wel een fijn idee.

Volgende week dinsdag dus weer een controle, stimulatiedag 7. Bij eerder nieuws kom ik wel weer updaten. Toedels!

We gaan weer starten!!!

2010-08-04T14:28:00.000+02:00

De pilstrip ligt weer klaar en vanavond mag ik de eerste weer innemen!!!!! 19 augustus stoppen met de pil en dan, als het goed is, een aantal dagen later de eerste spuit weer zetten. Het wordt weer spannend hoor...

Nieuwe vaste prik op woensdagavond

2010-07-28T19:36:00.000+02:00

Na 'babyboom'(100 stellen die zwanger willen worden), 'de bevalling' en 'de verloskundige', heb ik op woensdagavond een nieuwe vaste prik: Het televisieprogramma 60 baby's per uur, bij SBS 6.
Het programma laat zien dat er in Engeland elke minuut van de dag een kind wordt geboren. Voor de makers van de documentaire genoeg redenen om dit op unieke wijze vast te leggen. In het Princess Anne Hospital in Southampton draaien de vele camera’s 24 uur per dag, van de receptie tot in de kraamkamer.

In de afleveringen komt van alles voorbij. Paren die IVF hebben gedaan, kindjes die veel te vroeg worden geboren, zeer jonge stellen die een baby krijgen, kindjes die nog niet geboren willen worden en vervolgens gehaald moeten worden, waterbevallingen, en kindjes die ziek zijn (oa. komt er een baby voor bij met gastroschisis, ofwel open buikje)

Hartstikke interessant, zo wordt nog maar eens benadrukt dat het soms niet zo makkelijk is als het lijkt. Natuurlijk komen er ook bevallingen voorbij die wel goed gaan (gelukkig maar!) Anders zouden we allemaal op ons hoofd gaan krabben, maar wel zeker de moeite waard om te kijken. Dus...

SBS6 om 20.30 u op woensdagavond! Kun je niet kijken? Geen probleem, hier kun je de programma's terugkijken!

Babyboom (100 stellen met een kinderwens) kun je ook terugkijken.... op deze website (onderaan scrollen is aflevering 1)

Veel plezier!

Was ik nog maar eens een dagje onwetend!

2010-07-23T20:59:00.000+02:00

Sprak ik vandaag een vriendin, ze vertelde mij dat ze misschien dacht dat ze zwanger was. Ik natuurlijk heel nieuwsgierig: "Goh, ben je bezig dan?" "Jaaahaa", ging het natuurlijk, met een grote smile op haar gezicht. "Hoe lang ben je al bezig dan?" Nou, zegt mn vriendin, "Volgende week kan ik testen, want vorige week is mn eisprong geweest". "Maar in totaal dan?" Hoe lang ben je bezig?" "Ehm nou 1 maand", zei mn vriendin.
Ik moest met weemoed terugdenken aan ruwweg 3,5 jaar geleden, toen ik net de pil de deur uit had gedaan. Ik vond het zo onwijs spannend, want het zou vast snel lukken! Maar maand na maand gebeurde er niets. Het werd bijna een obsessie voor mij, want deden we nu iets verkeerd? Die tijd dat we nog niet op de hoogte waren van onze problemen vond ik bijzonder, als je dan een kindje krijgt, komt die tijd nooit meer terug. Nu is het zo medisch geworden. We hoeven niet de 'liefde te bedrijven' om een baby te krijgen, want dat lukt bij ons niet. Soms vind ik dat nog erg jammer. Dat stukje krijgt nu een andere betekenis. Ik had graag in alle overtuiging op die manier zwanger willen worden. Van mijn Grote Liefde, met hoofdletters!
Ik vond het leuk om te zien hoe spannend ze het vond. Natuurlijk weet ze ook dat het door de pil kan komen, maar ze heeft tot volgende week nog even vleugels, tot die test. Ik wou soms dat ik nog eens vleugels had. Ik weet dat ik ongesteld ga worden en vind daar niets spannends aan. Ik weet ook dat ik niet zenuwachtig hoef te worden als die menstruatie een dagje later is. Ik weet op voorhand al dat ik niet zwanger ben en vind dat niks aan. Daarom zou ik nog wel eens een paar jaar terug gaan in de tijd, die tijd dat ik nog op een wolkje zat. Die tijd komt helaas niet meer terug, maar we gaan proberen om het nog tot een goed einde te brengen!

Maar terug naar de realiteit, Kees heeft nog een onderzoekje gehad om te kijken of hij nog geen spataders heeft in de onderste regionen, dat is niet het geval, dus een operatie gaat niet door. Nu is er officieel afscheid genomen van de urologie. Dat hoofdstukje is nu afgesloten.

Voor nu even een kort afscheid, ik ga weekend vieren!

Weer terug in de real - world

2010-07-13T18:17:00.002+02:00

Ik ben snel uit mijn roes ontwaakt. Kon ik vorige week woensdag zonder blikken of blozen mensen vertellen dat ik toch eigenlijk bijna geen eieren meer in het doosje heb, ging het donderdag met veel snotteren en huilen gepaard. Kon niet meer ophouden met janken als iemand al het woord 'overgang' in de mond nam. Natuurlijk ook vermoeid, want veel slaap had ik de nacht ervoor niet gehad, dus dat speelt ook mee. Maar toch, vrijdag moest ik weer werken en dan gaan *godzijdank* je gedachten toch uit naar je hulpbehoevende medemens en zet je je eigen ego even aan de kant.

Lang leve werken in de zorg!
Dat heeft me toch wel goed gedaan. Ik kon even voor zo'n negen uurtjes niet aan mijn eigen problemen denken, maar meer aan problemen van anderen, en die los ik meestal goed op.

Nu ben ik een beetje wanhopig, want bestaat er een oplossing voor mijn probleem? En wat doet iemand dan?

Juist, surfen op worldwideweb. Zeer slecht idee, want daar werd ik nog meer depri van. Hello Google, wat voor slecht nieuws kunt u mij nog meer vertellen? Daar werd ik niet vrolijk van, vooral van het woord eiceldonatie. Echt niets mis mee, alleen wij willen dat niet. Ik ben 25 en voor mij gevoel moet het gewoon nog kunnen lukken. (En daar gaan we dan natuurlijk ook voor!!)

Nu, bijna een week later kan ik het redelijk relativeren. Ik weet dat ik misschien over een paar jaar wel opvliegers krijg en geen menstruaties meer, maar dat is voor ons misschien nu nog meer een motivatie om de schouders eronder te zetten! Alle pillen, spuiten en andere medicatie zijn inmiddels alweer in huis, we zijn er klaar voor om weer een ronde te gaan vechten!!!! (En hopelijk dan eens met resultaat)

Afgelopen vrijdag heeft echtgenoot weer een echo gehad van zijn liezen en de regionen daaronder. Toch even check- check - dubbelcheck om zeker te weten of er geen spataderen zitten die de boel daar opwarmen. Volgende week maandag krijgen we daar uitslag van. (Het zou erg lullig zijn als ik eindelijk wat eicelletjes eruit kan persen en manlief heeft niks meer. Dat zou pas echt balen zijn!) En jullie merken: Ik heb mijn sarcasme slash humor weer redelijk teruggevonden, want ach, leven zonder humor is helemaal niks waard!!!

Tot volgende week!

De schrik van ons leven

2010-07-07T16:34:00.002+02:00

Vandaag de uitslag van mijn bloed, die was niet goed.

Er is een zogenaamde bloedonderzoek gedaan, de AMH test, die bepaald of de eicelvoorraad op raakt. De normale waarden zijn 3, bij mij minder dan 0.1. Dit houdt in dat ik vervroegd in de overgang raak en dat mijn eicelvoorraad opraakt op dit moment. (ik ben 25) Het kan nog 1 jaar duren, het kan nog 5 jaar duren. Feit is dat ik zeer vroeg in de overgang zal raken. Dat betekent voor de ICSI behandelingen een aantal dingen. We moeten er nu dus haast achter gaan zetten. Tot voor kort wilden we nog een pauze in gaan lassen, omdat het te zwaar wordt allemaal, dit is dus van de baan. De tijd om nog na te denken hebben we niet meer. Probleem nummer twee is de stimulatie. Ik zal waarschijnlijk niet reageren zoals andere dames van mijn leeftijd zullen doen, waarbij 10+ eicellen geen uitzondering zijn. We mogen blij zijn als het er 3 zijn, daarentegen zullen ze waarschijnlijk wel van goede kwaliteit zijn. De arts zei dat ik fysiek gezien een vrouw van 40 ben. Dat zal de situatie misschien iets duidelijker maken. Erg verdrietig voor ons, want dit hadden we niet verwacht. Mijn menstruaties zijn altijd regelmatig geweest en daarom is het ook zo gek. De voorraad is waarschijnlijk altijd al niet veel geweest. En bij Kees is ook nog steeds het spataderprobleem. Hij krijgt nu opnieuw een echo om te kijken of er nog spataders zitten die dan opnieuw behandeld gaan worden middels een angio.

Vanaf augustus gaan we weer starten. De echo vandaag zag er wel goed uit, de cystes zijn allemaal weg en baarmoederslijmvlies was mooi dun.

Voor nu moet ik het allemaal nog een beetje door laten dringen, want het klinkt nog steeds onwerkelijk in mijn oren.

Toch maar even een stukkie....

2010-07-05T22:34:00.001+02:00

Daar waren we dan weer! Wat verlaat en zeker niet aan mijn belofte te houden om even een update te schrijven. Om te voorkomen dat het een enorme lange blog word de volgende keer, nu dan alvast een 'stukkie'.....

Vandaag weer begonnen met werken, hectisch en erg druk na zo'n rustige vakantie. Wij zijn naar Mexico geweest, maar zoals de meesten wel weten.... Er is een orkaan onderweg richting de states. Wij hebben 'slechts' een tropische storm gehad, maar dat hield wel in dat we 3 dagen op het resort hebben vastgezeten. Alle excursies op zee zijn gecanceld (waarvan wij er twee hadden geboekt) dus dat ging helaas niet door. Door de harde wind was het ook niet echt prettig om op het strand te liggen of de zee in te gaan (wat ook niet mocht) De laatste twee dagen waren wel prachtig. Nog wel een Maya tempel gezien en op de laatste ochtend van vertrek met dolfijnen gesnorkeld. Gelukkig. De regen was voorbij, alleen de harde wind zorgde er nog steeds voor dat we niet konden gaan snorkelen. Helaas. Dus misschien een andere keer? Wie weet. Voor nu een leuk fotootje van Mexico.

Voor de vakantie hadden we natuurlijk ook nog andere dingen waar ik beloofd had wat over te schrijven, namelijk het evaluatiegesprek met de fertiliteitsarts. We verwachten niet dat er heel veel uit zou komen, alleen ik was toch wel nieuwsgierig hoe dat nu kon met de stimulatiefase, en vooral wat er misging. Immers er wordt vaak gezegd dat als het dan zover is, het toch wel snel kan gaan. We hebben het gevoel ook hier weer te gaan struikelen, niets gaat soepel op dat gebied. En toch, iedere keer leren ze weer van mijn lichaam.
Wat het opvallendst is wat eruit is gekomen met het gesprek, is dat het toch vrij abnormaal was hoe de stimulatie is verlopen. De eicellen groeiden niet goed en het aantal was ook te laag, gezien mijn leeftijd (ik ben 25), dan zou je inderdaad trossen eitjes verwachten, ook daar ging de arts een beetje vanuit. Zij sprak de angst uit dat misschien mijn voorraad op is of dat ik niet zo heel veel eicellen meer heb. Dat zou betekenen dat ik zeer vroeg in de overgang kom. Dat was even schrikken. Liever gezegd, ik was geschokt. Ik moest bloedprikken om het een en ander uit te sluiten. Er is sindskort een nieuwe bloedtest waarmee ze het beter kunnen zien of je daadwerkelijk in de overgang komt.
Of ik me zorgen maak? Mwah. Na de schrik was ik na een aantal dagen weer wat nuchterder en bedacht me dat ik al die tijd zonder pil redelijk regelmatig ben geweest, de laatste jaren zelfs zeer regelmatig en ik kan me niet voorstellen dat ik in de overgang zou kunnen komen. Mijn moeder heeft dat ook niet gehad, dus dat pleit dan weer voor mij. Vanaf januari gebruik ik al hormonen en sindsdien is ook alles behoorlijk in de war, dus daar geef ik de schuld aan.(hoop ik...) Ook nu merk ik weer na een tijdje de pil geslikt te hebben, toch mijn menstruaties anders verlopen dan ik altijd gewend was. (te weinig, komt niet op gang enz.)

Na de 1e ICSI poging die afgebroken is, heb ik een kuur duphaston gehad, waarmee ik giga ongesteld werd, echter alle cystes zaten er nog. Ook dat was niet normaal volgens de arts, die had liever gezien dat alles opgelost was. Daarom konden we ook niet aan poging twee beginnen. Mocht het wel zo zijn dat mijn eicelvoorraad flink aan het slinken is, dat zit er maar 1 ding op. Haast erachter zetten, want voor je weet valt er niets meer te stimuleren. Volgens de arts moeten we nu blij zijn als we een stuk of vier follikels hebben. Ze denkt wel dat het niet gigantische aantallen wordt, dus de volgende keer gaat een punctie dan ook gewoon door. Daarentegen denkt ze dat de kwaliteit dan wel goed is, gezien mijn leeftijd. En daar hebben we dan net zo veel kans mee. Ik hoop het maar. Voor de volgende poging, die in augustus gaat plaatsvinden krijg ik ook andere hormonen waarmee ik vanaf dag 1 al twee spuiten moet gaan zetten. De oudere methode volgens mij, en misschien dat die wel beter bij mij past.

Woensdag krijgen we de uitslagen van alles (morgen dus) en dan horen jullie waarschijnlijk ook meer. Morgen krijg ik een echo ter controle om te zien of de cystes dan nu ook echt weg zijn. En dat vind ik wel prettig voordat we weer in augustus gaan beginnen. Dus hopelijk tot dan!

MEXICO!!!!

2010-06-01T10:33:00.006+02:00

Daar gaan we dan binnenkort! naar MEXICO!!! Hopelijk word het supergezellig met gezellig veel tequila, margeruita's (hoe schrijf je dat?) en coronabiertjes! Heb er ontzettend veel zin in!
We gaan in een viersterren resort zitten (jaja) vlakbij playa del carmen. Alles zit erop en eraan en dat word dus genieten! We hopen ook nog een dagje naar Chitzen Itza te gaan, een van de 7 wereldwonders (een soort pyramide) en het was vroeger van Maya's. Misschien ook nog zwemmen met dolfijnen en snorkelen bij het eilandje cozomel. Maar vooral uitrusten en bijkomen van een hectisch eerste helft van 2010. Volgende week hebben het gesprek met de arts. Die moesten we uitstellen omdat we moeten werken morgen, dus helaas. Ik kom volgende week wel updaten hoe het gesprek is verlopen. Voor nu lekker genieten van het idee heel gauw aan de andere kant van de wereld te zitten!

Voorlopig de laatste echo gehad?

2010-05-27T10:18:00.008+02:00

Wat nu? Bij de uitgangsecho bleek alle eiblaasjes van 2 weken geleden er nog te zitten. En dat zijn nu cystes geworden. (stuk of 7, links een giga cyste) Natuurlijk moest ik ook bloedprikken "voor de zekerheid" maargoed, het is nu wel duidelijk dat alles compleet op z'n gat ligt. Doet mn lichaam nu nog wel wat? Heb ik nu wel een eisprong gehad? Het komt er nu dus toch aan dat alles verschoven wordt naar augustus/september en dat vind ik heel erg. Het stemt me erg verdrietig en maakt me ook ontzettend boos.
Na al die jaren wachten, onderzoeken en operaties, 2x een zinloze IUI behandeling, waarna we nu toch echt mochten beginnen, (want hiermee hadden we een kans!) kunnen we niet eens een poging afmaken en moeten we nu weer maanden gaan wachten. Ik quote : "Ja dat vinden wij ook wel vervelend". Vervelend?? Ze hebben geen idee waar wij doorheen moeten. Iedereen wordt maar zwanger en krijgt binnen no time kinderen, (overigens harstikke leuk voor die mensen, begrijp me niet verkeerd) maar vervelend dokter? Sorry hoor, maar daar zakt mn broek echt van af. "Nee", zegt de gyn, "daar zou ik mijn vakantie niet voor laten schieten hoor, ik zou gewoon met vakantie gaan". Nou, dat weet ik zonet nog niet. Waarschijnlijk moet ik aan de pil om de cystes te laten verdwijnen. (ik heb daar eigenlijk niet zoveel vertrouwen in, laat mn lichaam de boel maar oplossen, als wij dan toch zo lang moeten wachten & ik haat de pil, ik word er niet erg vrolijk van, om het zo maar even uit te drukken) Nee, soms vraag ik me wel eens af of die dokters wel weten waar wij en andere stellen doorheen gaan. Zoals wij tegen elkaar zeggen: "Bij ons kan er nooit iets normaal gaan". Maargoed, ik heb nu even geklaagd, ben het nu hopelijk kwijt en dan moeten Kees en ik maar eens bespreken wat we willen. Vanmiddag krijg ik nog de uitslag van het bloedonderzoek en dan horen we wel wat nu de bedoeling is. Dan kom ik wel even updaten.

Voor nu heb ik er niet zoveel vertrouwen meer in. Helaas.

update 16.30u:
Ik heb vanmiddag telefoon gehad van de verpleegkundige, de hormoonwaarden in mijn bloed waren niet oke, de cystes zijn actief. (verklaart de vele stemmingswisselingen) Ik kon wel voor eind juni weer ingepland worden, maar dan zijn we zelf met vakantie. Tegen half juli gaat de poli dicht tot half augustus. Daarna zouden we weer kunnen beginnen. Jullie snappen dat het mij nogal tegen de borst stuit om de behandeling uit te stellen, maar het is niet anders. Ik moet wel weer eerst aan de pil, voorafgaand aan de behandeling. Ik heb om een evaluatiegesprek gevraagd voor volgende week woensdag en eventueel krijgen we een gesprek met maatschappelijk werk, omdat dit heel zwaar is voor ons.

Kees en ik hebben kort gesproken met elkaar, we gaan nadenken om te stoppen met de behandelingen. We zijn nu 3,5 jaar bezig en we hebben nog niets eens 1 poging af kunnen maken. We hebben het gevoel nergens te komen. Eventueel gaan we in augustus nog 1 behandeling doen, mocht dat ook niets worden, stoppen we er waarschijnlijk voor een lange tijd mee. We hebben er genoeg van. Ik kom volgende week wel weer updaten...

Daar zijn we weer!

2010-05-26T10:06:00.002+02:00

Met de aankondiging van mijn menstruatie gisteren, mogen we morgen weer fijn naar het ziekenhuis. Overigens is mijn menstruatie nogal aan de vroege kant, 4 dagen te vroeg. Ik ben benieuwd of de cystes er nog zitten. Eerlijk is eerlijk, ik hoop dat ze weg zijn en dat we nog 1 poging kunnen doen voor de vakantie, en graag een poging die we ook af kunnen maken!

Afgelopen paar dagen waren heerlijk! We hebben even bij kunnen komen en samen tijd door te brengen. Het was al lang geleden dat we meer dan 1 dag samen vrij waren, dus deze twee dagen kwamen goed uit. Het zonnetje bracht nog meer gezelligheid met zich mee. We hebben lekker gebarbequed, op het terras gezeten, biertjes drinken en ijsjes eten en we zijn bruin geworden. We hadden echt even niks aan ons hoofd en we vonden het voor herhaling vatbaar! Gelukkig hebben we met een paar weken vakantie en we hebben besloten toch weg te gaan. De reis gaat waarschijnlijk per trein naar Tsjechie, en dan gaan we daar op het terras zitten.

Voor vandaag een druk schema, boodschappen doen, naar de intratuin, action (oranjespullen kopen; HUPHOLLANDHUP!!!) tuin doen, kelder opruimen en bezig met het maken van kadootjes voor andere mensen (maar wat kan ik nog niet zeggen, die mensen lezen hier ook mee) Morgen dus weer een nieuwe update... Tot dan!

7 eiblaasjes, maar toch is de poging afgebroken

2010-05-14T16:53:00.005+02:00

Vandaag was het d-day oftewel dr'op of dr'onder, en het werd eronder, want ook al waren er toch nog wel wat mooie eiblaasjes te zien, de verschillen waren gewoon te groot. Even ter illustratie:

Baarmoederslijmvlies: 18 mm!!! Normaal moet dat geloof ik 11 zijn. Bij een te dik vlies kan de embryo zich niet meer innestelen.
Linkereierstok: 3 eiblaasjes: 13, 15, 21 mm
Rechtereierstok: 4 eiblaasjes: 10, 10, 10, 13 mm.

De rechtereiersstok kon het gewoon niet bijhouden. Bij het bloedprikken bleek ook al wel dat mijn eisprong er bijna aankomt voor de ene eiblaas (21mm), dus dat was niet meer te doen. Besloten de poging af te breken, wat me verstandig lijkt. Nu moet ik dus aan een kuur duphaston wat mijn menstruatie dan weer moet gaan opwekken (joepie!) Vandaag op mn werk de boel maar een beetje afgeraffeld, ik had er voor vandaag schoon genoeg van. Ik moet even bijkomen! Hopelijk eind mei, begin juni weer starten, want met een beetje pech moet ik weer aan de pil, dan is er op het ziekenhuis een zomerstop en dan zou betekenen dat we dan pas eind augustus, begin september weer kunnen beginnen, en daar pas ik voor. Ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik dat niet heel erg leuk zou vinden, dus liever die pil niet, maar dat kom ik dan wel weer bloggen als het zover is. Voor nu wens ik iedereen een fijn weekend, ik ben even onbereikbaar!

Tot later,

K*t!!! Het is bijna game over....

2010-05-11T14:41:00.004+02:00

Het laatste nieuws uit mijn buik;
Vanmorgen opnieuw een echo, van 3 naar 2 goeie eiblaasjes in de linkereierstok, 1 eiblaasje in de linker rond de 10 mm. Het is niet duidelijk of ze achterblijven in groei. Ze groeien niet goed en de verschillen tussen de eiblaasjes worden alsmaar groter.
De eiblaasjes (3 of 4) in de rechtereierstok, zijn nog onder de 10 mm. Grote twijfel dus of ze wel wat gaan doen (groeien graag!). Vanochtend gelijk bloed prikken om te kijken hoe de waarden zijn (oestradiol en progesteron; voor de geinteresseerden). En we werden weer naar huis gestuurd, afwachten maar. Trouwens, eenmaal thuis bleek er een grote bloedvlek in mijn vestje te zitten, ik was helemaal door de pleister heen gebloed, het deed ook al verdomde zeer die k*tprik. (Sorry hoor, maar ik zit er nu even doorheen)

Precies om 5 over twee vanmiddag kreeg ik dan eindelijk telefoon, ik moet doorspuiten en vrijdag moet ik terugkomen. Betekent dat iets goeds? Ik had vanmorgen al met de verzekeringsmaatschappij gebeld om te horen hoe dat nu zit met het staken van een poging.

Volgens Menzis en ik quote: "Tenzij er geen geslaagde punctie is geweest, telt het niet als een poging. Het ziekenhuis stuurt voor de medicijnen een grote rekening en die wordt betaald". Mag ik dat zwart op wit? Ik krijg nog een email met uitleg hierover. Ik mag er nu toch wel vanuit gaan dat het klopt wat ze zeggen?

Zoals het er nu uitziet, word de 1e ICSI poging vrijdag gestaakt, als er maar 1 eiblaasje overblijft willen ze daarvoor geen punctie doen. (en terecht!) We zullen zien. Vrijdagavond of zaterdag kom ik wel weer updaten.

Liefs, Kim

update: Krijg ik natuurlijk een reactie over het debacle van de verzekeringskwestie, want wat telt nu als poging? Welnu, daar ga ik proberen in het kort antwoord op te geven.

Geachte mevrouw (...),

U heeft op 11-5-2010 de volgende vraag aan ons gesteld:
Ik ben bezig met een 1e ICSI behandeling. Op dit moment ben ik nog bezig met hormoonstimulatie. Er is misschien sprake van dat de poging afgebroken wordt,nog voor de punctie, hoe zit dat voor de vergoeding? Heb ik dan nog steeds 3 pogingen over? En hoe worden de medicijnen vergoed?

Het antwoord op uw vraag is:
Een poging gaat pas als een poging tellen als er een geslaagde follikelpunctie heeft plaatsgevonden. Als de poging voor de punctie wordt afgebroken heeft u nog steeds recht op 3 pogingen.
De medicijnen worden vergoed uit de Basisverzekering. Ze vallen wel onder het verplichte eigen risico van € 165. Uw eigen risico 2010 is al betaald.

Met vriendelijke groet,

(....)
Menzis

Dit heeft de Menzis dus zo gezegd, ik heb de naam van die dame en ik mocht de info gebruiken als er dan toch iets van een rekening zou komen of wat dan ook. (En dat zal ik doen ook!) Daar ga ik dan maar vanuit.

Mezelf een spuitje geven? SD 8

2010-05-10T20:11:00.003+02:00

Fijn dat jullie allemaal zo meeleven! Eerlijk is eerlijk, ik ben het nu al zat. Mijn eierstokken doen pijn als ik een dag gewerkt heb en ben ik compleet uitgeteld, ik heb een zere buik van het spuiten. Een keer is het goed misgegaan, toen bleek er nog iets van een plasticje om de naald te zitten, iets wat ik nog nooit heb meegemaakt! Die zat vast in mijn huid, samen met de naald en die kreeg ik er niet meer uit. Ik heb heel hard moeten trekken om de naald eruit te krijgen, maar was uiteraard bang dat er vloeistof mee zou komen, dus heel voorzichtig heen en weer gewiebeld om die rotnaald eruit te krijgen. Het heeft een blauwe plek achtergelaten. (zie foto Ik moest van Kees lachen, maar had hier wel pijn:-) Morgen moet ik weer naar de apotheek om nieuwe orgalutran en puregon op te halen en dan laat ik het daar nog wel even zien.

In mijn vorige blog waren er een aantal vragen van een paar vaste lezers: bedankt daarvoor! Ik ga proberen ze even te beantwoorden:

Vraag 1: Kan de dosis niet opgehoogd worden?
De dosis kan niet opgehoogd worden, het is een 'fixed dose'.(Dat heb ik uiteraard al gechecked ;-) Ze stellen het vanaf het begin al in en als er niets gebeurd, kan de dosis opgehoogd worden, anders niet. Bij mij gebeurd er dus wel degelijk iets.

Vraag 2: Hoe zit het verzekeringstechnisch om een poging af te breken?
Verzekeringstechnisch gezien is het misschien niet heel handig om de poging te staken. Vroeger was het pas een poging als je een punctie achter de rug had. Volgens mij is het nu zo dat de eerste spuit die je zet, telt voor een poging. Als dat zo is gaan we koste wat het kost door met deze poging, ook al zijn er maar 3 eicellen. (Het blijven er natuurlijk nog steeds 3!) De verpleegkundige zei zaterdag dat het eerder regel is dan uitzondering dat de orgalutran de kleintjes redelijk laat bijtrekken en de groten afremt. Desalniettemin gaan we morgen in gesprek met de arts.

Vraag 3: Kunnen ze dan niet twee embryootjes terugplaatsen?
Nou nee, helaas niet, ik ben veel te jong daarvoor, 25 jaartjes ben ik, en dat neemt teveel risico met zich mee bij een tweelingzwangerschap. Het mag gewoon niet, tenzij het de laatste poging is, dan willen ze nog wel eens 2 terugplaatsen.

Duim morgen voor ons, enne, voor de andere dames.... jullie ook heel veel succes, ik denk aan jullie!!!

Liefs, Kim

Geen eieren erbij in het doosje....

2010-05-08T10:50:00.002+02:00

Weer vandaag naar het ziekenhuis, stimulatiedag 6, voor opnieuw een echo. Haalt de puregon verder nog wat uit? De drie dominante follikels zaten er gewoon nog. De arts, die ik overigens bijna nooit zie, had het over vier follikels, en eentje was al meer dan 15 mm. Dat was volgens mij de cyste, dus de teller blijft op 3 staan. De arts kwam er daar later ook op terug. Desalniettemin worden er rechts heul veul kleintjes gezien. Links ook misschen nog wat. Heeft de rechtereierstok besloten toch mee te doen? Het was niet heel goed te zien, ik moest naar de wc na een uur wachten en natuurlijk moet je met een lege blaas komen, dus dat schoot niet echt op.
Vanavond moet ik ook al starten met de orgalutran, de eisprongremmer. De theorie daarachter is dat de grootsten even op pauze worden gezet, en de kleintjes bij kunnen trekken, zodat men bij de finish mooie eicellen hebben, en dan het liefst meer dan drie.

Als er as dinsdag de teller nog steeds op drie staat, moeten we serieus gaan bespreken om de poging af te breken. Van die drie worden er misschien 2 bevrucht en geen een voor de vriezer en dan is dat het. Dan kun je aan poging 2 beginnen, en we hebben er maar drie. Dus misschien dinsdag de vlag uit, of een heel serieus gesprek.

Tot dan,

Liefs, Kim

Een klein beetje teleurgesteld..... maar 3?

2010-05-06T19:40:00.003+02:00

Vandaag weer opnieuw een uitgangsecho. Ik was een klein beetje zenuwachtig, is de cyste gegroeid? en hoeveel eicellen zullen er zitten? Het goede nieuws, de cyste is niet gegroeid, gelukkig maar! En voor nu zitten er in de linkereierstok 3 eicellen. Rechts dus nog helemaal niets. (Die rechterkant doet geloof ik nooit mee.)

Teleurgesteld? Ja toch wel een beetje. Ik spuit nu 3x zoveel als bij de IUI, dus logischerswijs zou je denken een stuk of 6. En dat lijkt me ook wel genoeg, maar 3? Das wel weinig hoor.

Natuurlijk zitten we nog wel aardig vroeg in mijn cyclus, ik ben nog niet eens klaar met menstrueren en de eicellen waren nog onder de 10 mm. Zullen er nog een paar bijkomen?

Daarom mijn vraag aan jullie ervaren dames; Komen er onder invloed van de hormonen nog wat bij of is dit het?Kunnen jullie mij helpen????

Ik ben nu op stimulatiedag 4 en heb zojuist mijn vierde spuit gezet.

Ik ben benieuwd, zie jullie reactie tegemoet.....

Ik moet zaterdagochtend weer voor een echo, ze willen snel bepalen wanneer ik de orgalutran (eisprongremmend middel) erbij moet gaan spuiten, dus tot dan!

Liefs, Kim

And we're off!

2010-05-04T11:30:00.002+02:00

We zijn gestart, ondanks de cyste, die zit er dus nog steeds. Hij is niet actief en ligt buiten de eierstok, dus we mogen beginnen met spuiten! 150 eh iedere avond erin jensen. As donderdag moet ik weer komen voor een nieuwe echo. Ik ben benieuwd hoeveel er in de maak zijn!

Liefs, Kim

Oke, een hobbel in de weg...

2010-04-27T17:36:00.002+02:00

Vandaag kreeg ik een uitgangsecho om te kijken of alles binnenin rustig was. Ik heb 'last' gehad van de pil de afgelopen maand, te zien doordat ik (onplofte boezem) een klein zwembandje aan het kweken (ik mag nu echt geen patat meer! ;-) ben.

Binnenin is het dus niet rustig. Ik had gedroomd dat ik zwanger was, precies en net voordat de ICSI behandeling zou beginnen. Zo van, oeps! Echt waar??? Dat kan toch helemaal niet??? Nou de droom is voor de helft uitgekomen.

Ik had ook een verdikte baarmoederslijmvlies en een zeer volgroeide eiblaas zitten. De gyn kon niet goed zien of het in de eierstok lag of daarbuiten. Ehm... een eisprong??? midden in een pilcyclus??? Dat kan toch niet? Ik moest vanmorgen gelijk bloedprikken om te kijken of er toch iets van zwangerschapsactiviteiten waren en/ of eisprong. Dat is dus niet het geval, het blijkt dus toch een cyste. Ik heb last van een kleine alien in de vorm van een cyste.

Oke, geen paniek! Schreef ik nog een aantal bloggen terug; cyste = uitstel behandeling. Gelukkig zitten we nog een week voor de start van het spuiten. Morgen nog steeds de laatste pil innemen, maandag opnieuw terugkomen voor een echo. Hopelijk is de cyste dan weg. Zoniet, dan wordt het uitstel ICSI..... Maar we hebben goede hoop, want ik heb eerder cystes gehad. Moet goedkomen!

Liefs, Kim

De eerste ronde is in wording

2010-04-16T19:18:00.005+02:00

Vorige week het gesprek met de verpleegkundige. Interessant. Spannend, maar vooral een nieuw begin. Onze eerste echte ronde gaat beginnen, en daarmee is er dus kans om zwanger te worden. Iets wat me nog steeds heel raar in de oren klinkt. Denk, dat als het zover is, dat ik dan heel erg moet wennen aan het idee, ook al hoop je er zo lang op.

In het gesprek met de verpleegkundige is er eigenlijk niets bijzonders voorgevallen. Het krijgen van de recepten bracht een glimlach op mn gezicht, en de medicijnen zijn inmiddels ook in huis.

Afgelopen weekend was mijn verjaardag en het was gezellig. Ik ben 25 geworden en heb leuke kadootjes gehad. Van de week was het druk op het werk ook, dus tijd vliegt. Ik moest door iemand herinnerd worden dat ik nog een blog moest schrijven. Aja, helemaal vergeten! Dus bij deze alsnog. Volgende week de uitgangsecho om te kijken of er cystes zijn. Ik ben al helemaal aan de gezond, foliumzuur en andere pitamientjes, dus moet helemaal goedkomen! Tot dan!

Liefs, Kim

ps. Er staat boven het blog, 16 april, ik was al bezig om een blog te schrijven, maar het is natuurlijk al 22 april!

ICSI heeft een gezicht gekregen

2010-04-07T08:43:00.005+02:00

Sinds een paar weken geleden de uitnodiging voor de bijeenkomst van de IVF/ICSI behandeling op de mat viel, ben ik een beetje emo. Het is de laatste stap voor het einde, en dat is gewoon heel spannend. We mogen er niet vanuit gaan dat het lukt. Het zou echt superfantastisch zijn als het lukt, maar uiteindelijk is het dus maar 50% kans dat je zwanger bent na 3 behandelingen. We proberen met beide benen op aarde te blijven en nergens vanuit te gaan.

Gisteren kreeg dan het vruchtbaarheidsprobleem dan echt een gezicht. 7 stellen die allemaal in mei gaan starten, zaten in een zaaltje, en ze waren door alles heen gegaan waar wij ook doorheen waren gegaan. Er waren stellen uit alle lagen van de bevolking. Heel apart om te zien. Er was nog een stel zo jong als wij, de rest was dertig plus (gok ik). Naar bleek waren wij de eersten die gingen starten, wij zijn natuurlijk al gestart, maar de rest van de dames moesten nog beginnen met de pil. Ik moet trouwens nog wel even wennen aan de pil.

Na twee uur informatie te hebben opgezogen, zat ik dan ook vol. Ik heb nog gesproken met de verpleegkundige en volgende week hebben we dan de officiele ICSI intake. Daar moeten we het 'baby- contract' dan ook getekend retour doen. Erg apart om een contract te moeten tekenen. Daar staat o.a. voorwaarden in over wat er met de embryo's gebeurt bij een scheiding (bij uitgesproken scheiding worden de embryo's vernietigd), of wat er gebeurt bij overlijden van 1 van de partners. Volgens de wet heeft de andere partij bij overlijden niet zomaar recht op de embryo's die zijn ingevroren. Er is wel ruimte om ze te gebruiken, maar daar gaat lange tijd overheen. Je krijgt bericht na zoveel jaar dat je nog embryo's in de vriezer hebt (ook wel fijn) en wat er dan mee moet gebeuren. Let wel, het is niet gezegd dat het aankomt op invriezen, er zijn zeer strenge eisen aan verbonden om embryo's in te laten vriezen.

Maargoed, het is dus best een 'big - deal' aan het worden. Gelukkig heb ik snel vakantie na de eerste behandeling en stel dat de eerste keer mislukt, kan ik even bijkomen. Het is allemaal nogal wat.
Jaren geleden was ik bij een stel die ICSI had gedaan. Hij had dan ook slecht zaad. Toentertijd liep ik nog stage op een consultatiebureau en wij waren net zelf begonnen met onderzoeken. Dat stel ben ik nooit meer vergeten, want het ging niet zo goed met hen. Ze hadden een prachtige dochter gekregen, maar zij had last van een depressie. Het was ze allemaal niet in de koude kleren gaan zitten. En terecht, want zij zei het gevoel te hebben dat zij als stel heel gelukkig moesten zijn met wat ze hadden. Ze waren ook heel gelukkig, maar het gevoel te hebben dat het 'fantastisch gaat' naar de buitenwereld toe. Nu snap ik eigenlijk wat ze bedoelde.

3 mei is voor ons de startdatum. Ik heb dan al de echo gehad, en als alles goed is, mag ik dus gaan starten met Puregon om te gaan stimuleren. Het schema zal er dan als volgt uitzien:

-29 maart gestart met de pil
-STOP pil ongeveer een week voor aanvang van het starten met de hormonen
-Uitgangsecho om grote cystes uit te sluiten (zijn er cystes gaat de behandeling niet door)

- STIMULATIEDAG 1: 3 mei starten met puregon waarschijnlijk 150 eh. (3 keer zoveel als bij de iui)
-Tussendoor komen voor de echo's.
- STIMULATIEDAG 10?: Een aantal dagen voor de eisprong (3 of 4 dagen) moet ik er nog een middel bij gaan spuiten (Cetrotide of Orgalutran) een eisprongremmend middel. Eiblaasjes zijn dan 15 mm of groter. Verder spuiten met puregon.
- Tussendoor komen voor de echo's.
- STIMULATIEDAG 14?: Halverwege mei 10.000 ie Pregnyl spuiten. STOP alle hormonen.
-35 uur later de punctie. Die is bij ons ziekenhuis altijd tussen 7 uur en 9 uur 's morgens. Bij de punctie krijg je een flink paardenmiddel --> fentanyl + dormicum via infuus (schijnt dat je aardig knock out gaat van de volle mep)
Als mijn echtgenoot terugkomt van het andere ziekenhuis, weet hij ook hoeveel eicellen er gevonden zijn.

-Na 2 dagen telefoon --> IVF lab, hoeveel eicellen er bevrucht zijn en zoja, wanneer de terugplaatsing zal zijn.
- Na 3/ 4 dagen de terugplaatsing in het andere ziekenhuis.
-Starten met utrogestan (progesteron), vaginale bolletjes ter bevordering van het baarmoederslijmvllies, moet je 3 x per dag inbrengen (schijnt niet fijn te zijn) Doorgaan met de bolletjes tot men stop zegt.

18 dagen na de punctie mag je een test doen. Negatief is echt niet zwanger --> menstruatie wordt door de bolletjes uitgesteld.

Flink schema, volgens mij. Volgende week donderdag is dus het intake gesprek. Dan krijgen we ook alle recepten mee voor het spuiten en de bolletjes. Ik zal dan foto's maken, want de apotheker had me al gewaarschuwd dat het veel zou zijn. We zullen zien.
Het is allemaal erg spannend en we kijken er vooral ook naar uit. De arts had gezegd dat we waarschijnlijk wel embryo's hadden voor het invriezen gezien mijn leeftijd (ik ben 25) dus dat zat goed, tenzij er gekke dingen naar voren komen. Maar ik houd wat dat betreft nog wel even een slag om de arm. Ik ga nergens vanuit en Kees volgens mij ook niet. Ik zal volgende week weer een update schrijven.

Tot dan! Kim

We gaan beginnen!!! ;-)

2010-03-29T17:34:00.002+02:00

Het is zover! Vandaag eindelijk mn menstruatie gekregen, dus ik mag starten met de pil!!! Hoe het nu verder gaat, weet ik nog steeds niet, dus hopelijk volgende week wat meer duidelijkheid.

Tot dan!
Liefs, Kim

Lente!

2010-03-18T21:05:00.003+01:00

Liefs!

In Mei Leg Ik Een Ei! Part II

2010-03-04T18:31:00.002+01:00

Vandaag telefoon gehad van de fertiliteitsverpleegkundige, joepie! We mogen beginnen!!! Bij mijn volgende menstruatie starten met de pil en dan op 3 mei starten met de hormonen. Welke hormonen dat dan zijn weet ik niet, maar dat wordt dan nog wel duidelijk bij de verplichte bijeenkomst op 6 april a.s.

Ik ben helemaal blij, want nu wordt het wel heel echt! Zodra ik meer weet, kom ik dat natuurlijk wel weer melden!

Liefs, Kim

In Mei Leg Ik een EI!

2010-03-03T17:41:00.003+01:00

Afgelopen week ben ik ongesteld geworden, en daarmee kwam ook een eind aan het IUI traject. Natuurlijk was ik heel verdrietig, maar het is niet anders. Vandaag ben ik op gesprek geweest bij mijn arts, waarin duidelijk zou worden wat nu de volgende stap zou zijn. Ik heb nog een controle gehad, maar van binnen zag alles rustig. Heel fijn dat je toch nog een beetje bevestiging krijgt.

En nu dan toch het nieuws gekregen waarvan ik dacht dat het nooit zou komen.... We gaan starten met ICSI, ruim 3 jaar nadat we begonnen zijn. Soms vind ik het nog ongelooflijk, maar het is zo. Al die maanden dat we in de MedischeMalleMolen zitten heb ik er tegenop gezien, maar nu kijk ik er toch wel naar uit. We gaan nu echt starten! Ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen, het moet gewoon goedkomen.
En geloof het of niet, maar ik moet weer aan de pil. De pil moet ervoor gaan zorgen dat mn cyclus lamgelegd wordt en dat de artsen alles kunnen reguleren. Het precieze schema heb ik nog niet, maar dat leg ik tzt nog wel uit.

In begin april start ik met de pil en het ligt aan de ziekenhuizen wanneer ze klaar zijn om een eventuele punctie te doen. We staan ingepland voor mei, dus ongeveer 4 weken de pil slikken, dan beginnen met stimuleren, half mei de punctie en eind mei de testdatum. Zoiets moet het dan worden.

En dan moeten we nog naar een verplichte bijeenkomst. Hierin wordt alles uitgelegd omtrent IVF en ICSI en kun je alle vragen stellen die je hebt. Dat is denk ik wel fijn, het is natuurlijk niet niks waar je mee bezig gaat en er kunnen complicaties optreden. Maar daarover later meer. Voor nu even voldoende info, nu ga ik even bijkomen van toch al een rare dag.

Liefs, Kim

Vruchtbaarheidsbehandeling in 3D

2010-02-23T11:36:00.003+01:00

Nu we toch op het wachtbankje zitten, kunnen we net zo goed even wat tv kijken op internet. Toevallig kwam ik dit tegen. Bijzonder mooi gedaan en zeer duidelijk uitgelegd hoe een vruchtbaarheidsbehandeling werkt. Het eerste filmpje hieronder gaat over IUI. Elk filmpje begint met hoe het 'normaal' werkt, dan uitgelegd hoe het gaat als je hormonen moet gebruiken en wat er dan gebeurt in je buik en in de behandelkamer. Wil je meer weten over hoe dit werkt? Kijk dan deze filmpjes!

IUI

ICSI.

Kim

IUI 2 ~ Update

2010-02-16T17:30:00.008+01:00

Weer terug van vakantie! Heerlijk een weekje gerelaxed, lekker niks gedaan. We moesten afgelopen vrijdag weer vroeg uit Limburg vertrekken, omdat we een afspraak hadden in het ziekenhuis voor een vervolgecho. Er kon vanalles gebeuren, we wisten niet waar we aan toe waren, aangezien ik gestopt was met de hormonen.

Eenmaal in het ziekenhuis mocht natuurlijk weer gaan liggen voor de echo en er bleken 2 prachtige eiblaasjes in mijn linkereierstok aanwezig!! Dat hadden we niet verwacht, we dachten namelijk dat de eisprong inmiddels al geweest was, dus dat het deze maand over was. Niets was minder waar..... Hieronder mijn echofoto's, die ik mee heb gekregen van de gyn.

Eiblaasje 1 = 19 mm

Eiblaasje 2 = 22 mm

Ik heb op het ziekenhuis gelijk nog een pregnyl spuit gekregen, om er zeker van te zijn dat mijn eisprong snel zou plaatsvinden. Vrijdagavond kreeg ik erg veel pijn in links in mijn buik, ben zelfs op tijd naar bed gegaan, zoveel last had ik er van.

Zaterdagochtend vroeg ons bedje uit om weer opnieuw semen in te leveren, nu zat er iets langer de tijd tussen, dus we hoopten op een 'mooie' uitslag.

Zaterdagmiddag om 13 uur werden we weer verwacht op ons eigen ziekenhuis, maar er bleek niks mooi te zijn aan de zaaduitslag. 0,1 miljoen, ofwel 100.000 zaadcellen. Das niet veel.
Wat volgde was een moeilijk gesprek met de verpleegkundige, waar natuurlijk de nodige tranen vloeiden. Je probeert altijd groot te houden, of in ieder geval tot je de behandelkamer uit bent, maar nu was er geen houden aan. We zijn nu 3 jaar bezig en er lijkt geen eind aan te komen. Je blijft maar bezig en bezig, zonder dat je echt tijd neemt voor je verdriet. En dat kwam er op dat moment eventjes uit.

We worden besproken in het team, wat er nu verder moet gaan gebeuren. Het onvermijdelijke zit er dus aan te komen, en daarmee komt ook het eind van dit traject in beeld. En dat is erg moeilijk. Het wordt hierna waarschijnlijk ICSI. Ik denk zelf dat we hier het meeste kans mee hebben. IUI heeft zo geen zin voor ons, we zitten ver onder de grens wat mag voor IUI, namelijk 1 miljoen na opwerking. De vpk probeerde ons nog wel een beetje op te beuren, zo van, 'ja ieder jaar raken er toch vrouwen zwanger met zo weinig zaadcellen'. Daar houden we ons dan maar aan vast.

De uitslag van de vorige keer, de 0,0, bleken er uiteindelijk 5000 zaadcellen te zijn. Dus inderdaad bijna niets. Al met al bijna een uur gezeten. De inseminatie is wel doorgegaan, maar we verwachten er eigenlijk niets van. Afwachten maar weer.

Liefs, Kim

IUI 2 ~ Oke, ik was iets te enthousiast...

2010-02-06T11:05:00.003+01:00

Vandaag op voor een uitgangsecho. Op van de zenuwen in mn uppie naar het ziekenhuis, waar het gewoonlijk op zaterdag erg rustig is. En het bleek dat binnen in mij ook rustig is. 2 eiblaasjes, beide links van 12 mm. Thats it! Oja, nog een 'kleintje', maar die doet niet mee. Rechts was niets te zien.

Hmm, dat had ik niet verwacht, en nu is het uiteraard ook duidelijk dat de inseminatie niet doorgaat as maandag. De eiblaasjes zijn gewoon veel te klein. Voelde me een beetje schuldig, want normaal gesproken beginnen ze hier niet aan als koppels op vakantie gaan, maar ik wilde het graag proberen.
De gyn en ik hebben vanalles bedacht om het te kunnen monitoren, maar het wil gewoon niet, we komen er niet voor terug van vakantie. Dus op voor plan B!

Volgende week vrijdag, de 12e kom ik terug voor een echo om te zien wat er is gebeurt. Ik stop nu met de hormonen en mijn eigen lichaam moet het nu overnemen. En ik ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren, want zullen we vrijdag te laat zijn???? Maybe dat we dan nog een inseminatie in eigen cyclus kunnen doen? Ik weet het niet. Maar ik wil wel graag weten wanneer ongeveer de eisprong is geweest, want dan weet ik wanneer ik mijn menstruatie kan verwachten, want nu raakt alles in de war. We zullen zien!

Oja, wat telt nu als een poging? De inseminatie zelf telt als 1 poging, dus verzekeringstechnisch gezien zitten we nog goed. Dus volgende week weer een update. Voor nu, ik ga genieten van mijn welverdiende vakantie!

Liefs, Kim

IUI 2 ~ Hmmm, gaan we de eindstreep halen?

2010-02-02T14:39:00.002+01:00

Vandaag op naar het ziekenhuis voor weer een uitgangsecho. Moet zeggen, ik begin er al aardig aan gewend te raken.

Ook vandaag weer positief nieuws, beide eierstokken waren 'mooi rustig'. De linkereierstok is weer de dominante, 4 a 5 eiblaasjes gezien. Rechts 2. Die gaan waarschijnlijk niks doen. Dus groen licht om te gaan spuiten! Alleen.... het is afwachten wanneer de inseminatie zal zijn. Maandag of dinsdag? Dinsdag komt ons niet zo goed uit, dan zijn we met vakantie, en we hebben besloten er niet voor terug te komen. Dus we hebben inclusief vandaag, welgeteld 5 dagen om te stimuleren. De gyn wou het er wel op gokken, gezien de vorige keer zo snel ook ging, en omdat ik het zo graag wilde proberen. Dus duimen jongens!!! En ondertussen zal ik mijn eierstokken streng toespreken.....

Wordt vervolgd, zaterdag moet ik terugkomen voor een nieuwe echo.

Liefs, Kim

Op naar ronde II

2010-01-30T12:08:00.002+01:00

Het is game over... Ben vandaag ongesteld geworden, dus op naar ronde 2. Ik moet dinsdag komen voor een echo. Hopelijk kunnen we dan de maandag erop voor een inseminatie, anders moeten we helaas een maand overslaan, ivm onze vakantie.
Ik schrijf dinsdag weer een update.

Liefs, Kim

IUI 1 ~ Waarschuwing! : U begeeft zich op glad ijs

2010-01-28T18:32:00.003+01:00

Op het moment kan het nog alle kanten op. Buiten word het gladder, maar bij ons binnen ook. Ik moet met rode koontjes toegeven dat ik een gokje heb gewaagd. Vanmiddag kreeg ik overal kriebels, ik heb een zwangerschapstest gedaan. Een handeling die ik niet vaak meer doe de laatste tijd. Ik geloof het dan wel, maar nu? Och jongens, vanbinnen ren ik rond als een kip zonder kop.

Natuurlijk was de test negatief. Dat bracht me gelijk terug op aarde. Oke het is nog wat vroeg, 12 dagen na inseminatie, het is dag 13 (ofwel dpo 12: days past ovulation)

Maar aan de andere kant; het goede nieuws is nu wel dat de pregnyl uit mn lichaam is, anders was de test positief geweest. Alleen de kans wordt nu wel heel klein, wil die nog positief worden. Ik moet zeker wachten tot zaterdag / zondag voordat ik mag testen.

Ik ben wel een beetje bang dat ik mn menstruatie ga uitstellen. Dat is niet handig. Want mn cyclus wordt daardoor weer langer, en krijg je nog meer onzekerheid. Gelukkig is mijn man vrij nuchter, die brengt me meestal wel weer terug op aarde. Ondertussen probeer ik me maar te richten op werk, het huishouden en andere dingen. Dan kom ik wel door de tijd heen.

Liefs, Kim

IUI 1; The Aftermath...

2010-01-22T21:16:00.002+01:00

De hele dag gaat het door mijn hoofd....'Wat nou als die koppies met staartjes toch onwijs goed zwemmen? Zeg maar op Pieter van den Hoogeband niveau?' 'Wat nou als mijn eicellen gewoon die heerlijke lokgeur afgeven en ze met z'n allen, richting die twee eicelletjes zwemmen en doen waarvoor ze zijn gekomen?' Vragen die door mijn hoofd gaan....Pfff erg vermoeiend hoor. Ook al schreef ik dat IUI 1 mislukt was, dat was ook een beetje uit zelfbescherming, maar ik heb nog wel een klein beetje hoop. En dat komt door die ene paar woorden.... "Er zwommen er nog een paar door beeld" Ik heb hoop, ja, en ik droom erover en ik word er nog steeds dagelijks mee geconfronteerd, want de medicijnen, lees: hormonen die ik gespoten heb, lijken nog steeds niet uitgewerkt. Op alle fora moet dat nu toch echt wel een keer klaar zijn nu. Maar nee, deze mevrouw heeft dagelijks last van barstende koppijn en dat maakt me aan het twijfelen. Het gevoel van gespannen borsten, jaja, dat is later begonnen dan normaal en is ook op andere locaties van mijn boezem waargenomen... lees: ipv zijkant nu de bovenkant (ja waar je al niet op let he?) Ben onwijs moe, dat kunnen meerdere getuigen bevestigen, ik slaap slecht (misschien maakt me dat wel moe?) En ik voel vreemde dingen in mijn buik. Ik heb last van spastische darm, maar spastisch doet tie al een tijdje niet meer. Das fijn dat je in ieder geval niet meer 4 keer per dag naar de wc hoeft. (Werken de hormonen daar dan ook op?) Ik kan het allemaal niet zo goed vinden in de bijsluiter. Feit is wel dat de arts en verpleegkundige hebben gezegd dat je er een zwangerschapsgevoel van kan krijgen. Nou als dat zo moet voelen, teken ik ervoor! Ik snap werkelijk niet waar ze het over hebben. Het gespannen gevoel in mijn boezem heb ik iedere maand met als topdag de dag na mn ei, maar dat had ik nu niet. dat kwam pas een paar dagen geleden. Op een gegeven moment weet je precies wanneer wat komt in je cyclus, zelfs mijn arts stond te kijken dat ik het zo goed wist. Op de dag van inseminatie had ik geen echo nodig, dat voelde ik zo al wel dat het bingo was.

Nu moet ik wel zeggen dat ik in die 3 jaar tijd dat we nu 'bezig' zijn, wel vaker gefopt ben. Ik ben echt geen superwoman. De eerste twee jaar wilde ik nog wel eens mijn cyclus met een paar dagen 'uitstellen', waardoor je weer hoop kreeg en er nog een paar extra dagen bij aanplakte. Vanaf vorig jaar februari was ik er even klaar mee en welja, alles werd weer normaal. Maand na maand was mijn cyclus 26 dagen. En ik week geen dag af, behalve die laatste maand in oktober, toen was ik meer dan een week overtijd en erg zenuwachtig voor de uitslag van Kees. Ik weet dat ik hier ontzettend geluk mee heb, en daar ben ik ook heel blij mee.

Maar terug naar deze maand, feit is; we hebben een behandeling gehad, officieel heb ik twee wachtweken en nu let ik meer op dan ooit en waarom? vertel het maar, door die paar woorden die ik door de telefoon hoorde in de auto tijdens mijn werk. Mijn NOD? 30 januari CD 15 na ei. Nog 7 dagen onzekerheid. Of toch niet?

Liefs, Kim

IUI 1 = Mislukt

2010-01-19T10:41:00.006+01:00

Gisteren gebeld met poli feritiliteit, daar bleek dat het aantal zaadcellen in het monster, wat gebruikt is voor de inseminatie, 0.0 was. Geen zaadcellen dus. (ze hebben er een paar door beeld zien zwemmen, maar dat was het dan ook) In het telefoongesprek zei de verpleegkundige dat de "kans nu wel wat kleiner werd." "Kleiner?" "Je bedoelt gewoon nihil of niet?".

"Ja" zei de verpleegkundige, "eigenlijk is de kans nihil..." "Goh, hoe komt het dat het zaad zo slecht is???" Is nog nooit eerder voorgekomen, behalve in oktober 08. (als ik me het goed kan herinneren) "Tja, het kan verklaart worden doordat het de eerste behandeling is", m.a.w. de zaadcellen van mijn man hadden koudwatervrees gekregen.

Ikzelf geloof hier niet zo in. Er moet minstens 3 dagen tussen twee producties inzitten, maar omdat de inseminatie zo snel al was na het stimuleren, zat er 'maar' anderhalve dag tussen. (we hadden pas de inseminatie een week later verwacht) Kortom, veel te weinig dus. We kunnen ons nu veel beter instellen op de volgende behandeling, omdat we ongeveer zullen weten wanneer de volgende inseminatie zal plaatsvinden. Nu ging het veel te snel. Mits alles natuurlijk gaat zoals de vorige keer qua groei van de eicel(len).

Als de tweede poging ook niet goed gaat, moeten we overstappen op ICSI.

We kunnen nu eigenlijk met zekerheid wel zeggen dat poging 1 mislukt is.
Ik verwacht mijn menstruatie op 30 januari, hopelijk kunnen we dan met een nieuwe poging beginnen.

Liefs, Kim

p.s De foto's hiernaast zijn gemaakt door Lennart Nilsson, een briljant fotograaf, die foto's maakt van de reis van een zwangerschap, op een wetenschappelijke manier. De foto's zijn werkelijk uniek. Ik heb hier nu alleen foto's afgebeeld van een 'bevruchting', maar van de rest kan ik alleen nog maar dromen.

De rest kun je bekijken op zijn website, het introotje is al de moeite waard.

IUI 1 ~ Potje hier, slangetje daar

2010-01-16T16:14:00.002+01:00

Vanmorgen op naar het andere ziekenhuis om daar het potje in te leveren waar ze het geproduceerde zaad zouden gaan opwerken. Het ziekenhuis brengt het zaad dan terug naar je eigen ziekenhuis, waar dan vervolgens de inseminatie plaatsvind. Niet alles ging even oke.

We hadden om elf uur een afspraak voor de inseminatie, maar het zaad was er nog niet. Daar moesten we zeker een half uur op wachten. Vervolgens arriveerde het zaad, maar zag er niet zo goed uit. 'Goed' zaad was troebel. Dat van mijn man, was zo helder, je kon er zo doorheenkijken. Ze konden ons niet de uitslag geven, want er kwam een nieuw computersysteem, en dat was dit weekend nog niet klaar. Ik kan maandag pas bellen voor de uitslag, maar geweldig ziet het er dus niet uit. Alhoewel we hier natuurlijk al sterk rekening mee hielden.....
Vervolgens werd er dan toch maar geinsemineerd onder het mom, "niet geschoten is altijd mis!" Nou ja, daar doen we het dan voor. Er moest een katheter in de baarmoedermond ingebracht worden, een slangetje dus, waar dan het zaad in de baarmoeder gespoten wordt, via een spuitje Kun je het nog volgen?
Denk je dat mijn baarmoedermond wilde meewerken? Nee, natuurlijk niet. De verpleegkundige kon de katheter er niet in krijgen, ik ging steeds harder in Kees' hand knijpen. Uiteindelijk, na 20 minuten klooien, ging de katheter er dan in met behulp van een pincet. En toen was het eigenlijk ook al gebeurd, ik moest een kwartier blijven liggen, en dat is de behandeling. Nu moeten we wachten, wachten, wachten. met een zere buik van al dat gewroet
Maandag update uitslag zaadkwaliteit.

Liefs, Kim

IUI 1 ~ SD 7/ STOP!!!

2010-01-14T20:42:00.004+01:00

Sorry dat ik jullie zo lang heb laten wachten..... maar ik heb goed nieuws! Ik moet stoppen met de puregon na nauwelijks 6 dagen stimuleren! Ik heb TWEE eiblaasjes/ follikels die allebei 20 mm bij 18 a 16 mm zitten, dus groen licht voor de pregnyl (eisprong) en as zaterdag is al de inseminatie!!!! (eiblaasjes moeten rond de 20mm zitten om te kunnen springen, dan zijn ze groot genoeg)

Zeer vlot dus en de dokter vond dat ik zeer goed op de hormonen had gereageerd. Ik vond het al een beetje eng worden, zo'n pijn in de buik, maargoed dat is ook niet zo gek, mn eitjes groeien als gekken. De twee zitten allebei in mn linker eierstok, er zat er nog eentje rechts, van 13 mm, die was wat achtergebleven in groei en die doet dus niet mee. Gelukkig maar, want 3 is teveel en 2 is echt de max. Het baarmoederslijmvlies was " lekker dik" (einde quote doker vd H) Ik was werkelijk in schok en wist niet goed wat ik moest zeggen. Ik had ampul nummero twee al klaargelegd om in de spuit te zetten, maar heb die dus helemaal niet meer nodig! (althans niet voor deze behandeling) De dokter vroeg of ik wel blij was, ik ben natuurlijk harstikke blij, maar het gaat zo snel allemaal. 'Maar' 6 dagen gestimuleerd en nu alweer zo ver. (Ik klaag straks wel anders bij de beruchte wachtweken, ik ga veel werken om er maar niet aan te denken...)

De pregnyl spuit zet ik niet zelf, daar is de naald toch echt te groot voor, dat doet mijn hele lieve collega! Bedankt alvast, je bent een schat!!! Tegen kwart voor elf gaat tie erin, denk aan me!!!

Liefs, Kim

IUI 1 ~ SD 5/ Broedmachine

2010-01-12T14:43:00.003+01:00

Welkom bij stimulatiedag 5! Ik voel me zwaar *****! Ook al is het natuurlijk zo dat ik niet teveel eicellen mag kweken, anders dan bij IVF/ ICSI, maar ik voel me wel een broedmachine. Ik heb ontzettend hoofdpijn, ben moe, mn buik krampt erg, alsof ik ongesteld moet worden, en.... ik ben chagerijnig!

Wat zou er nou gaande zijn daar vanbinnen??? Ik heb werkelijk geen flauw idee, gaat het allemaal wel volgens plan? Hopelijk krijg ik as donderdag bij de follikelmeting daar antwoord op. Vorige week donderdag heb ik natuurlijk ook een echo gehad, daar waren 5 eitjes (officieel: follikels)te zien, 2 + 3, en ik ben benieuwd hoe ver die gegroeid zijn. Voor nu: *zucht* ik ga maar even liggen......

Liefs, Kim

IUI 1 ~ StimulatieDag 1 / Puregon Actie!

2010-01-08T19:14:00.009+01:00

Door alle drukte van vandaag, was er natuurlijk ook nog een spannend momentje..... Het zetten van de spuit puregon natuurlijk! Het was wel op de klok kijken, maar het werd snel genoeg zeven uur. Vanmiddag had ik de ampul alvast uit de koelkast gehaald, zodat die lekker op kamertemperatuur kon komen.

En toen was het zover... Ik moest hem zetten en werkelijk, dat had ik niet verwacht, ik durfde niet. Ja, ik weet het, ik ben verpleegkundige, maar het is zo anders als je het bij iemand anders doet. Ik heb er zeker tien minuten over gedaan om bij mezelf een spuit te zetten. Ik wist het natuurlijk al wel, maar ik ben bang voor naalden, ik houd er gewoon niet van.

Maargoed, hij zit erin en het is een fluitje van een cent. Morgen lukt het me ook wel weer. We hebben in ieder geval nu afgetrapt en op naar de volgende spuit!

Weer een stapje verder...

2010-01-07T10:55:00.003+01:00

Vanmorgen een afspraak op het ziekenhuis om de uitgangsecho te doen op CD 2. En het zag er allemaal ok uit! Het baarmoederslijmvlies was mooi dun, geen cystes en er lagen in elke eierstok 2 a 3 eitjes te wachten om te rijpen. Dat wil dus niet zeggen dat ze allemaal tot ontwikkeling komen, dat is een soort natuurlijke selectie. Soms springen er dan twee van de eiblaasjes, maar normaal gesproken maar 1. Nu wil men dus nog iets verder gaan stimuleren en zorgen dat er dan max. 2 eiblaasjes gaan springen en dat verhoogd de kans op een meerlingzwangerschap. Ik ben dus benieuwd hoe dit verder gaat. Vanaf morgenavond mag ik dus mezelf gaan injecteren met puregon en ze willen dus beginnen met 50 eh. Dat is relatief weinig. Volgende week donderdag weer opnieuw een uitgangsecho, op stimulatiedag 7. Nu moeten we dus spreken van stimulatiedagen en niet meer van cyclusdagen, omdat dit niet in mijn eigen cyclus gebeurt.

Ondertussen ga ik natuurlijk onwijs in de gaten houden of ik nog bijwerkingen krijg van de puregon, ik ben benieuwd wat dit nu met mijn eigen lichaam doet. Ben best wel bang dat ik straks heel erg veel te grote eiblaasjes heb, en dat de poging 'gecancelled' moet worden. We doen dit stapje voor stapje en elk stapje is er een, dus vandaag weer wat overwonnen!
In de wachtkamer was ik nog aan het praten met Kees tot een mevrouw ook wat vertelde. Ze had 6x IUI gedaan en had nu 2 IVF pogingen erop zitten. Jeetje mina, daar schrik je best wel van. Ze vertelde ook dat mensen denken dat de eerste poging direct raak zal zijn, maar zo werkt het niet, je hebt geen garanties. Je hebt vaker teleurstellingen dan goed nieuws, en daar moeten we maar rekening mee houden. We proberen positief te blijven, maar de kans dat het mislukt is groter dan dat het wel lukt.

We zullen dus maar moeten afwachten hoe het loopt. Ondertussen houd ik het hier natuurlijk wel bij!

Groetjes Kim

De eerste rode dagen van het jaar.... Hoeveel volgen er nog?

2010-01-06T09:01:00.002+01:00

Het is zover; ben afgelopen nacht flink ongesteld geworden, dus het 'feest' kan gaan beginnen! Even gebeld met het ziekenhuis, om een afspraak te maken voor een uitgangsecho, en ik moet morgen daar al verschijnen. Anders moet het eigenlijk vrijdag, maar dan werk ik en vind het vervelend om tussendoor naar het ziekenhuis te moeten. Morgen dus al, ben benieuwd of mijn eierstokken alweer aan het werk zijn, maar nog belangrijker, groen licht om te gaan spuiten vanaf dag 3.

Ik zal morgen berichten hoe het is gegaan op het ziekenhuis, nu gauw aan het werk!

Groet, Kim

2010!

2010-01-04T20:26:00.011+01:00

Allereerst.... de beste wensen voor 2010. Wat gaat een jaar toch snel voorbij! Ik ben zojuist lekker een weekje vrij geweest en sinds vandaag weer aan het werk. En het was gelijk druk. Niet alleen door het werk zelf, maar ook door het weer! Jeetje, wat ligt er toch veel sneeuw.
We moesten er toch maar doorploegen met onze autootjes op weg naar de clienten, en iedere keer ben ik blij heelhuids weer thuis te komen. Ik ben gek op mn werk, maar het toch nu wel gaan dooien, want dit is soms niet leuk meer. Als er een bericht afgegeven wordt van "Als u niet de weg op hoeft, ga dan niet! " Wie moet er dan de weg op? Ik natuurlijk!

Onze auto is al wel redelijk gehavend de strijd uitgekomen. Vanmorgen trok ik er per ongeluk de complete achterruiterwisser eraf, de ruitensproeier deed het ook al niet, volgens mij is de uitlaat weer lek en er zit vocht in de auto. (Niet fijn als je aan de binnenkant van de auto moet krabben...) Morgen gaat de auto naar de garage en ik denk dan dat we wel duur uit zijn..... Maar hopelijk zit er aan het eind van de dag weer een verse APK op en mogen we dan weer fijn een jaartje in ons klein zwart autootje rondrijden.

De beste wensen... tja we hebben nu eenmaal maar 1 wens, en hopelijk gaat hij morgen van start, want dan verwacht ik mijn 'duiveltjes' en moet ik mij melden bij het legertje artsen van ons streekziekenhuisje. Hopelijk deze week dan nog voor een echo, en zit week 1 van de cyclus er al weer op....... mits ik ongesteld word, want ik voel nog niks! Ik ben niet lekker (de hele week al niet) en weet dat aan het vette eten van de feestdagen. Misschien toch een griepje? Who knows... we zullen het zien!

Liefs, Kim

ps. Foto's? Ja, deze heb ik zelf gemaakt! Klik erop voor de grotere versie!

Laat de feestdagen maar beginnen! Overzicht 2009

2009-12-15T13:52:00.015+01:00

Zo snel dat een jaar voorbij gaat.... Sinterklaas is geweest, de kerst staat weer voor de deur en ieder jaar roep en denk ik, 'Nee, dit jaar zet ik geen boom op' , maar toch, sinds gisteravond staat hij er weer. Een groen nepboompje behangen met gouden en rode ballen. En ieder jaar vind ik het weer mooi dat tie er staat.

Het doet me ook denken aan vorig jaar, 1 januari om 00.12 uur waarin ik op camera heb geroepen wat mijn voornemen zou zijn voor 2009. 'In 2009 word ik zwanger!' En 2009 is al bijna weer voorbij. Zo'n beetje 14 keer ongesteld geweest, ontelbare bezoeken aan de uroloog, 1 operatie van Kees, zo'n beetje 8 keer semen ingeleverd en zo vaak ook de uitslag gehad, er zijn veel tranen gevloeid, vaak van vreugde, maar nog vaker van verdriet. En dat zal volgend jaar niet anders zijn.

Volgend jaar gaan we ons vierde jaar in waarin wij proberen kinderen te krijgen. Zal het dan ons een keer lukken? Nu we weten dat we in januari gaan beginnen met behandelen, zijn de kansen al met 100% gestegen. Het wordt onze eerste echte kans. Voor mijn gevoel hebben we in 3 jaar tijd, nooit echt een kans gehad. Nu mijn een- na- laatste menstruatie is geweest, en reikhalzend uitkijken naar de laatste, kan het jaar me niet snel genoeg voorbij gaan. Laat het maar 2010 worden!

Terwijl iedereen werkt en zich voorbereid op de feestdagen, moet ik denken aan het begin van vorig jaar. Toen hadden we nog enorm veel hoop dat het ons dat jaar zou gaan lukken. Op 5 januari moest Kees opnieuw semen inleveren, maar dit keer was het wel heel spannend, want als er genoeg volgroeide zaadcellen aanwezig waren, mocht er een operatie plaatsvinden waarin de arts de spatader zou verwijderen/ doorspuiten. En de goden waren met ons! Het was enorm koud, min 15, overal was het enorm glad, nog bijna een ongeluk gehad, maar we kwamen bij het ziekenhuis, met potje om vervolgens tien minuten later weer buiten te staan. Het was ons gelukt, nu nog afwachten op de uitslag. En terwijl een week later het zonnetje scheen, de sneeuw al bijna weer was verdwenen kregen we goed bericht, er zaten zaadcellen in! Wow, ons jaar kon niet beter beginnen!

Maar nog spannender was natuurlijk onze trouwerij! Wij zijn getrouwd op 10 februari, en het was een hele mooie dag, dat verder geen woorden nodig heeft...

Nauwelijks een week later kregen we bericht dat Kees- Jan geopereerd moest worden, en daar gingen we dan weer, op naar het ziekenhuis. En ook dit pakte goed uit, de uitslag die volgde in maart was ok, 4 miljoen zaadcellen! De uitslag die volgde in april was nog beter, 12 miljoen zaadcellen! En toen volgde er een radiostilte.......

In februari kreeg ik mijn diploma, ik slaagde voor de HBO - V en was daarmee verpleegkundige geworden.

Ik kreeg een baan als wijkverpleegkundige bij een thuiszorgorganisatie wat ik met veel plezier doe. We besloten wat afstand te nemen van onze kinderwens en ons te richten op het leven zoals die is. We gingen lekker met vakantie in augustus naar Tunesie, waar we het geweldig hebben gehad!

En toen kwam het: de uitslag in oktober, en die was niet zo goed, we waren weer terug bij af. Hoe kon dat nou? Geen idee, artsen kunnen geen reden verzinnen waarom het zaad nu toch weer zo slecht was. Omdat we anderzijds wilden bewijzen, zijn we naar Zwolle geweest, de semenopwerktest laten doen.

En die uitslag bleek goed: er bleef 1,2 miljoen superzaadjes over en dat is goed genoeg voor IUI, wow we mogen gaan beginnen. Nog 1 menstruatie en dan kunnen we gaan starten en daar kijken we enorm naar uit!!!

En daarmee wil ik mijn blog voor dit jaar afsluiten, terugkijkend op dit jaar en en met spanning kijken naar volgend jaar......

Iedereen hele fijne feestdagen toegewenst en een knallend nieuwjaar!!!! Laat 2010 maar ons jaar worden!!!!!

Tot volgend jaar, Kim

Puregon, Pregnyl en een hoop binnenPret!

2009-12-02T14:51:00.007+01:00

Wat is de dag vandaag heerlijk begonnen! Positiever kon hij eigenlijk niet beginnen, het begon nu allemaal een beetje tot ons door te dringen dat het 'feest' nu eindelijk gaat beginnen. Natuurlijk, ik heb zeker wel wat tranen gelaten, van vreugde dit keer, maar onder de tranen kwam ik natuurlijk dit keer ook niet onderuit.
Gisteren hebben we ook onze familie ingelicht. Zij waren ook oprecht blij voor ons, spannend ook, nu er echt wat gaat gebeuren. We hebben echt heel veel geduld gehad. Zo dachten we drie jaar geleden nog dat het een kat in het bakkie zou zijn, maar het bleek anders. Eigenlijk zijn we er nu ook echt klaar voor. De timing had niet beter kunnen zijn. Nu nog zwanger worden!

Zojuist naar de apotheek geweest om de spullen op te halen. Het viel me nogal mee hoeveel het was. Je hoort altijd dat vrouwen enorme pakketten aan spullen ophalen, maar dat zal dan wel bij IVF zijn.

Ik had in eerste instantie een klein zakje met de puregon en pregnyl, tot ik verbaasd tegen de hoogzwangere dame, jawel!, zei "Goh, moet het niet wat meer zijn? " Ik mis een naaldencontainer en naalden voor de pregnyl. Ohja, dat klopt, zegt ze, ik heb niet goed gekeken. Het is maar goed dat ik dus wel wakker ben. Vrolijk stap ik in de auto en denk: 'Potverdikke, heb ik nog geen opzetnaalden!' Maar die bleken bij de puregon in het doosje te zitten.
Anders kan ik dan nog niks, beetje lullig, want het moet redelijk precies getimed worden. Het spuiten doe je 's avonds en dan is de apotheek dicht. En je kan ook niet zomaar ff naalden kopen.

De kosten voor dit alles viel me ook een beetje tegen. De puregon alleen al kost per ampul.......

430, 95 euries. En dat keer drie! (1293 euro) En het gekke is, de pregnyl kost 20, 66 euro en daar is zoveel om te doen geweest. De pregnyl word gemaakt uit de urine van zwangere vrouwen. (Moeders voor Moeders) Het wordt gebruikt om de eisprong te stimuleren. De urinaire versie van Pregnyl is veel goedkoper en word 100% vergoed, en de pregnyl die in de fabriek gemaakt moet worden is veel duurder en word niet eens voor 100% vergoed. Dus dames, mochten jullie zwanger zijn, ga dan plassen voor het goede doel!

Het totaalplaatje komt dan uiteindelijk uit op
1293, 00 Puregon
20, 66 Pregnyl
1, 75 Foliumzuur
1, 00 Spuitjes etc

1317,- Totaal!

Gelukkig kan ik 18 dagen vooruit met de puregon, maar als er een tweede behandeling komt, zal ik weer opnieuw 3 ampullen nodig hebben. Het is i i g fijn dat het vergoedt wordt allemaal, vanuit de verzekering.

LiEfs, KiM

We gaan starten!!!!! Maar waarmee??

2009-12-01T15:54:00.004+01:00

Het is zover.... de kogel is door de kerk! We gaan starten met........ tromgeroffel IUI!!

IUI??? Denken sommigen van jullie... ja, inderdaad, dat hadden wij ook niet verwacht.

Vanmorgen volledig nuchter en zonder verwachtingen naar het ziekenhuis. Ik was nog niet zo lang uit bed en had net even tijd gehad om te douchen, en we hadden zoiets van 'joh, we staan zo weer buiten'. We kregen vandaag de uitslag van de SOT die in Zwolle was gedaan. We verwachten er helemaal niks van, want gezien de uitslag de vorige keer..... veel erger kon het niet worden. Maar de gynaecoloog had fantastisch nieuws voor ons. En daar begon ze gelijk mee, we waren direct wakker, dat snap je wel. Na opwerking bleef er nog 1,2 miljoen goede/ superzaadjes over en dat was genoeg IUI. wel de grens, maar dat boeit niet We hebben groen licht gekregen voor behandeling en dus wordt het IUI. Helaas kunnen we net niet meer mee met de decemberlichting, ben dan net een paar dagen te laat en zij hebben dan vakantie, dus we starten in januari. Zodra de rode duiveltjes om de hoek komen kijken, moet ik bellen voor een uitgangsecho en beginnen met spuiten.

Ja inderdaad, spuiten. Het recept is al weg naar de apotheek a 700 eurie en de befaamde prikles hebben we ook al gehad, ik moet mezelf iedere dag gaan prikken met puregon en vlak voor de eisprong een pregnyl spuit zetten. De pen lijkt op een insulinepen en daar prik ik veel mee in mijn werk, dus dat scheelt alweer een heel stuk. Het is alleen een beetje raar om jezelf te gaan prikken. De pen is ook al in huis, samen met een hoop voorlichtingsfolders over IUI, puregon en hoe je de pregnylspuit moet klaarmaken. Het is allemaal erg spannend en we hebben natuurlijk hoop, maar we proberen wel nuchter te blijven. De kansen met IUI zijn per cyclus maar 10 - 15% dat het lukt, dus we moeten proberen ons voor te bereiden op teleurstelling, maar we proberen ook positief te blijven.

De afspraak van volgende week met dr Z hebben we afgezegd. We zijn eruit wat we nu gaan doen en het is duidelijk dat sperma nogal fluctueerd, dus het blijft steeds een moment opname. We vinden het dus niet nodig om nog een keer in te leveren, want de uitslag kennen we al.

Enfin, nu is het dus wachten op januari en het lijkt dan wel een goed begin van het jaar te worden!!!

LiEfs KiM.

PS wat was IUI ook alweer? Check dan de website van kinderwens!

Gekocht / Verkocht!

2009-11-02T21:04:00.004+01:00

Vandaag op onze wereldreis naar het andere ziekenhuis, op naar Zwolle! Wat ik heb gelezen en heb begrepen heeft het ziekenhuis een groot samenwerkingsverband met vele andere ziekenhuizen in de buurt. Het ziekenhuis heeft meerdere gebouwen, en daarom is het soms zoeken, maar lang leve de TOMTOM! We hadden het gebouw zo gevonden, ik herkende het nog van de vorige keer.
De wachtkamer was weer gevuld met mannen die allemaal wel wat zenuwachtig keken. De een had een rood hoofd, de ander keek erg nerveus om zich heen. Weinig dames moet ik zeggen. In het begin was ik helemaal alleen, later kwamen er wat meer stellen binnen. Een stel liep direct door naar de wachtkamer voor de terugplaatsing. Wat lijkt me dat spannend!
We hadden afgesproken dit keer samen het hokje in te duiken. Ik was met name ook erg nieuwsgierig hoe 'het hokje' eruit zag. En het voldeed aan mijn verwachtingen. Alles was aanwezig, het was er schoon, alleen wel een beetje kil. Geen posters ofzo. Maarja, je komt er ook niet om posters te kijken. Van de dame die ons begeleide kreeg ik nog een harde schouderklop met de woorden ' Succes he!' Nadat alles ingeleverd was en alle papieren ingevuld waren, begon het wachten weer. Maar wat doen ze nu eigenlijk met het monster?

Het zaad wordt 'opgewerkt', de goede zaadcellen worden gescheiden van de minder kwalitatieve broertjes en zusjes. Wat er dan overblijft, wordt geteld en er wordt dan gekeken voor welke behandeling het monster geschikt is. Je krijgt dan ook een behandeladvies. De uitslag krijg je dan van je eigen ziekenhuis.

Na het ziekenhuisgedoe gaan we lekker de stad in, als ontspanning. We hebben samen weinig tijd en daarom even alles aan de kant en genieten van het mooie herfstweer. We kwamen uiteindelijk terecht in de Slegte, en daar kocht ik dit boek.

Het lijkt mij een goed boek met veel herkenning. Eerder kocht ik nog geen boeken in dit genre, maar nu een behandeling steeds dichterbij komt, ben ik benieuwd hoe andere mensen ermee omgaan.
Het is, denk ik, fijn om te lezen dat je niet de enige bent. Soms heb je wel het gevoel dat je er alleen voor staat. Anderen hebben vaak wel begrip, maar begrijpen niet waar je doorheen gaat en dat is soms wel frusterend. We vinden het fijn dat anderen willen luisteren wanneer wij willen praten, maar soms willen we ook wel eens schreeuwen van woede. (en dat doe ik dan ook wel eens, maar achter gesloten deuren)
Ik ben in ieder geval wel erg benieuwd naar dit boek, als ik hem uit heb, kom ik er op het blog er nog wel op terug.

Nog een 'klein' nieuwtje, we zijn weer oom en tante geworden (de 5e keer al!), dit keer van een prachtig jongetje genaamd Ruben. Hij moet nog even in het ziekenhuis blijven, maar hopelijk mag hij snel onder lampen weg en heerlijk naar zijn eigen wiegje!

Schoonzus en zwager, van harte gefeliciteerd en we duimen dat Ruben snel naar huis mag!

Liefs, Kim

Weer helemaal terug bij af....

2009-10-27T10:03:00.004+01:00

Gisteren opnieuw een uitslag van wat Kees vorige week heeft ingeleverd. We hadden alles verwacht, maar dit niet.

De resultaten; minder dan 1 miljoen zaadcellen, 64 % in leven. Geen A- kwaliteit, B-kwaliteit 28%.

We waren hier dus absoluut niet blij mee, we zijn weer helemaal terug bij af. Advies? ICSI. We hebben de afspraak min of meer in een roes beleefd, met 10 minuten stonden we ook weer buiten. De dokter zei: 'Ach je hebt maar 1 zaadcelletje nodig'. Waarom doen we dit dan? We zijn al dik anderhalf jaar bezig om het zaad op te krikken naar een acceptabel niveau. We zijn overtuigd dat het probleem bij Kees een fysiek probleem en dat proberen we op te lossen. De dokter wist ook niet waarom dat zo ineenkeer kon, dus we denken dat het lab misschien een fout heeft gemaakt, (het formulier die je erbij moet inleveren hadden we ook niet ingevuld, helaas vergeten) waar mensen werken......

Dus zo stonden we aan het eind van de ochtend weer bij de uroloog op de stoep. We gaan niet akkoord met een afspraak over 3 maanden, we willen het opnieuw getest hebben, dus nu moeten we over een dikke maand weer terugkomen. Kees heeft ook tabletten gekregen om te proberen, en kijken of het dan nog beter word. Zoniet, dan moeten we ons voorbereiden op een ICSI behandeling.

Een behandeling laat dus nog wel even op zich wachten. We gaan nu ook naar een ander ziekenhuis, waar we eerder zijn geweest, om de SOT nog eens te doen. Die stond al gepland, maar daar heb ik nu een afspraak voor gemaakt.

Er komen dus weer spannende tijden aan en hopelijk is er met de test ergens wat fout gegaan, en dus enorm hopen dat de volgende keer het weer wat beter is.

Liefs, Kim

update: a.s maandag de SOT test in een ander ziekenhuis, uitslag volgt na 3 weken.

Een kleine update....

2009-10-24T11:13:00.002+02:00

Ik heb al een tijdje niet geschreven en vond dat ik even een kleine update moest schrijven. Op dit moment gaat het niet super. Gisteren naar het ziekenhuis geweest, de internist, omdat ik behoorlijk last heb van mijn darmen. Waarschijnlijk heb ik colitus ulcerosa, een chronische darmontsteking. Ik heb al medicijnen gekregen om het uit te proberen of de klachten minder worden. Bloeduitslagen waren gelukkig wel goed, geen ontstekingswaarden te zien, maar ik heb soms erg veel pijn in de buik en bij spanning en stress wordt het alleen maar erger. Krijg binnenkort nog een darmonderzoek om colitus te bevestigen en de ziekte van crohn uit te sluiten. Gisteren bij de apotheek was het een beetje lullig, ik kreeg een boekje mee over de ziekte van Crohn, ik zeg tegen die dame dat de diagnose nog niet gesteld is en dat ik van dat boekje nou niet echt vrolijk wordt. Het speet haar enorm, maar misschien was het wel goed om het door te lezen. Hmm, ja oke. Dus gelezen, en nee... je word er echt niet vrolijk van.

Bovendien moeten we maandag ook nog weer naar de uroloog. Ook dat nog, ben ontzettend zenuwachtig over de uitslag. Afgelopen maandag moest ik bloedprikken en gelijk Kees' vloeistoffen ook maar ingeleverd. Voor mijn gevoel wordt dit de laatste stop, hierna gaan we knopen doorhakken. We zijn klaar om te gaan voor de behandeling.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik nu verplicht vakantie heb. Op het werk was het stressen en ik kon ff niet meer. Ik heb ontzettend veel gewerkt en moet gas gaan terugnemen. Gelukkig hebben mijn collega's er begrip voor, maar je voelt je wel schuldig.

Hopelijk kan ik maandag beter nieuws melden, het is tenslotte alweer een halfjaar geleden dat we een uitslag hebben gekregen, maar ondertussen ben ik nog niet zwanger en ik heb daarom zo'n gevoel dat de uitslag niet enorm te gek zal zijn, maar we houden hoop.

Liefs Kim

Het is (weer) herfst!

2009-09-26T16:18:00.005+02:00

Wow, wat gaat de tijd toch snel. 1 Oktober ben ik een jaar geleden gestart met deze blog, en werkelijk, de tijd is snel gegaan. In januari zijn we alweer 3 jaar bezig om onze grootste wens uit te laten komen, en ik vind het wrang. Ik weet het, voor sommigen is dat niet zo lang, sommige stellen zijn al 6 jaar bezig, maar toch, soms voel ik me depressief, zie ik groen van jaloezie, huil ik tranen met tuiten en soms ben ik gewoon woest.

De laatste tijd komen er wel erg veel goede zwangerschapsberichten mijn kant op. Ik probeer me continue goed te houden, maar van binnen gaat het niet zo goed. En dat geeft niet, ik ben ook maar een mens, maar leuk is anders. Ik gun het iedereen, echt waar, maar gun het mezelf, ons ook zo. Misschien komt het ook wel doordat we nu niet zo actief bezig zijn. We moeten die stomme uitslagen steeds maar afwachten. Toch, ik ben koppig. De artsen raden ons IVF aan en we mogen direct beginnen, maar dat willen we niet. We hebben hoop dat we na die laatste uitslag, volgende maand, goed genoeg zijn voor IUI. Dat is gewoon wat minder ingrijpend. Plus dat we daarbij wat extra kansen hebben. IUI* mag je 6x doen, IVF maar 3x. Het klopt wel wat mensen zeggen. Dit traject? Bestaat minstens voor de helft uit wachten.

*IUI staat voor Intra Uteriene Inseminatie. Hierbij wordt het zaad niet in de baarmoedermond gespoten, maar rechtstreeks in de baarmoederholte. Hiertoe moet het echter worden "opgewerkt" om het voor deze behandeling geschikt te maken. De meest voorkomende indicatie hiervoor is de niet behandelbare "ondoordringbaarheid" van het slijm van de baarmoedermond. IUI kan ook in combinatie met donorzaad worden uitgevoerd, omdat deze behandeling in een aantal gevallen verbetering van resultaten geeft.

Nog even wat leuks dan: ik ben op kraamvisite geweest, hieronder sta ik op de foto met mijn nichtje Lotte, die 3 september is geboren.

Liefs, Kim

Er is er weer een klein wondertje bij!!

2009-09-04T11:59:00.002+02:00

Gisteren om 19.50 uur is mijn kleine nichtje, LOTTE geboren!!!! Na een aantal dagen overtijd te zijn, dacht Lotte dat het wel tijd was om eruit te komen. We zijn heel blij met dit grote wonder.

Lieve Tom, Suus (en Nikki) Van harte gefeliciteerd met jullie dochter (en kleine zusje)!!!

Liefs, Kim

de Psyche van de Mens

2009-09-01T16:38:00.004+02:00

De vakantie is voorbij en we gaan weer terug naar het dagelijks leven. We houden ons bezig met werk, sociale contacten en het huishouden. Overal om heen hoor ik goede berichten van beginnende zwangerschappen en zwangerschappen die goed eindigen, met een gezond kind! En daarbij komt ook dat ik weer ga nadenken over mijn/ onze eigen kinderwens. Want wat zit een mens toch raar in elkaar. Naar de buitenwereld ben ik blij en doe ik altijd vrolijk, maar zodra de deur dicht is..... komt het verdriet toch weer boven. Je wilt niet laten zien dat je zelf ook zo graag wilt. Je gunt het die ander ook.

Op het moment ben ik druk op mn werk, en kan ik alles een beetje vergeten, maar zelfs op het werk word ik er vaak mee geconfronteerd. Collega's die alleen maar over hun kinderen kunnen praten, bijvoorbeeld. Ik zat samen met drie collega's en waren hevig aan het discussieren over spuugdoekjes, welke luiers, welke dagopvang en hoe een kind te straffen. Allemaal dingen waar ik niet over mee kan praten. Moet je dan egoistisch zijn en zeggen, 'kunnen we het nu ergens anders over hebben?' Voorzichtig overgaan naar een ander onderwerp helpt ook niet, ze komen iedere keer weer terug op het 'kinderonderwerp'. Pfoe, dan maar naar mijn clienten en lekker aan het werk, maar ook daar word me vaak gevraagd of ik kinderen heb. Het gebeurt altijd in een vaste volgorde: 1. Heb je kinderen? --> Nee 2. Wil je graag dan? --> Ja 3. Hoe oud ben je dan? ... Om dan te concluderen dat ik nog jong genoeg ben, en alle tijd heb. Het wordt altijd in deze volgorde gevraagd. Het is pijnlijk om te beseffen dat ik inderdaad nog jong ben, maar dat gaat niet op. Die wens is er nu eenmaal en dan maakt het niet uit hoe oud je bent.

Kijk, misschien was het nog anders geweest als we ook echt actief bezig waren met onze kinderwens, maar dat zijn we ook niet. We moeten steeds maar onderzoeken doen, testje hier, testje daar en uitslagen afwachten tot duidelijk is wat het plan wordt.
We hadden het er vandaag nog over. We wachten tot oktober, maar eigenlijk wil ik al een paar weken weten hoe het ervoor staat met de kwaliteit. Hebben we nu kans of niet? Moeten we overgaan tot een ander plan? Waar hebben het meeste kans mee? Allemaal vragen waar ik antwoord op wil, vooral nu ik het ene na het andere zwangerschapsbericht krijg. Het begint weer ontzettend te kriebelen. En eigenlijk wil ik weer actief bezig zijn. Nu heb ik zo het gevoel dat er niets gebeurt.

Als het goed is is het gauw oktober, en dan gaan we weer actief starten!

De zomer bijna voorbij...

2009-08-25T16:57:00.011+02:00

Hallo allemaal!

Even laten weten dat we een supervakantie hebben gehad in Tunesie, we hebben veel van het land gezien. Nu zijn we alweer druk aan het werk. Hieronder een kleine foto impressie van onze vakantie.

Liefs, Kim

Gek met mijn tuintje

2009-07-25T21:11:00.009+02:00

De zomer is in volle gang! Veel regen, maar ook zonneschijn en dat doet wat met de natuur. Ik wilde jullie deze foto's van onze tuin niet onthouden.

Liefs, Kim

Mensen met geheimpjes

2009-07-20T23:10:00.004+02:00

Waar ik inmiddels achter ben, is dat iedereen wel geheimpjes heeft. Was ik net aan het hyven, zie ik dat nog een collega problemen heeft om kinderen te krijgen. En er waren er al twee. Van die twee collega's moest ik het van andere mensen horen. Ikzelf ben vrij open in dit 'probleem', het helpt me om erover te praten, niet om medelijden te wekken, maar om het gewoon 'kwijt te kunnen'. Je vraagt er ook niet zomaar naar, toch?

Een andere collega zei al: 'Het zijn echt veel mensen die daar moeite mee hebben'. En inderdaad, volgens mij klopt dat wel. Gelukkig is het steeds minder een taboe, maar het blijft moeilijk om erover te praten. Tja, wat moet je ook zeggen. Rot voor je, maar meer ook niet. Niemand kan je er verder mee helpen.
Het is heel menselijk om geheimen te hebben. Het heeft iets spannends als iemand een geheim heeft. Veel mensen houden het geheim als ze te maken krijgen met ziekenhuizen op het gebied van vruchtbaarheid. Wij stonden ook in twijfel, vertellen we het of niet? We vonden dat ook heel moeilijk. Het is duidelijk waar we voor gekozen hebben.

Een geheim kan iets heel stoms zijn, van een chocolade verslaving tot traumatiserende dingen, in elk huis hangt een kruis. En het gezegde klopt als een bus. De 'verminderde' vruchtbaarheid is ons kruis. Tuurlijk heb ik ook geheimpjes, ik mag graag zingen, alleen niet als er iemand bij is, dus ik doe het als ik het huishouden aan het doen ben, en dat het liefst zo luid mogelijk. (inclusief afstandsbediening..... als microfoon) (beken ik met rood gezicht)

Wat voor geheimen hebben jullie?

Auw!

2009-07-03T09:44:00.003+02:00

Het is zover: de vakantie is geboekt! De reis gaat naar Noord - Afrika! En om precies te zijn, Tunesie! Heerlijk even een paar weekjes weg, weg van alle drukte, ik ben er zo aan toe! Het kost wel wat voorbereiding zo'n vakantie, je moet namelijk prikken halen. Zelf werk ik in de zorg, maar houd niet zo van prikken. Het gevoel vind ik erg vervelend, dus mocht Kees eerst. Je krijgt 2 prikken, namelijk de DTP en Hepatitus A. Kees deed het niet zo'n zeer, maar mij wel! De verpleegkundige prikte erg hard, er kwam behoorlijk wat bloed uit. "Tja, dat word een blauwe plek." You think???? Jeetje, slapen op die arm lukte niet eens! Gelukkig is het helemaal goed gekomen. We hopen nog een mooi tripje te maken naar de Sahara, de grootste zandbak ter wereld. Daarnaast lijkt kameel - rijden mij ook erg leuk. Ik heb er nu al zin in! Nog een paar weken en dan gaan we weg!

Liefs, Kim

Anoniem, maar toch ook niet?!

2009-06-20T11:56:00.002+02:00

Tegenwoordig verdiep ik me wat meer in widgets en gadgets voor blogs. Dat moet een website aantrekkelijker en makkelijker maken om op te surfen. Op mijn blog heb ik al verschillende widgets & gadgets gehad, de een leuk en de ander zeer irritant. Een van de irritante was snap shots. Schitterend programmaatje wat je met een kleine afbeelding van tevoren laat zien hoe die website eruit ziet, zonder dat je er naartoe moet surfen. Het enige wat je moet doen is met je muis op de link gaan staan. Maarja, op mijn blog komen nogal wat links voor, en bij alles, werkelijk alles, maakt het programmaatje een afbeelding, waardoor je knettergek word. Onderin de kleine afbeelding geeft hij ook nog google suggesties, en voornamelijk suggesties die... nouja, eigenlijk niets met het onderwerp te maken hebben. De suggesties hebben vooral te maken met dating en wat daarna komt. Kortom erg irritant.

Verder heb ik ook tagclouding of tagging op mijn blog staan. Erg leuk en kleurrijk. Jammer dat hij niet zichzelf update, kortom, zou dus iedere dag een nieuwe tagcloud moeten maken. Ik weet dat je met labels kan werken, maar dat vind ik irritant. Desondanks laat ik hem nog even staan, men kan in een oogopslag zien wat de kernwoorden van mijn blog zijn.

En de allernieuwste widget, I love it! is Feedjit! Sorry mensen, maar jullie kunnen niet meer anoniem zijn. Ik weet nu waar..... jullie vandaan komen!!! Ghe ghe. (Ik heb gelijk een feedjit map eronder gezet, erg grappig) Met de oplopende bezoekersaantallen wilde ik wel weten hoe of wat. En ik vond... Feedjit! Ik viel bijna van mn stoel hoeveel 'vreemden' op de website komen. De widget is absoluut niet bedoeld om af te schrikken, integendeel. Het is mij duidelijk dat bezoekers overal vandaan komen. Het schijnt dat ik nogal makkelijk te vinden ben via Google. Geen probleem natuurlijk, vind het alleen maar leuk, maar het trekt soms ook mensen aan die niets over ICSI of IVF willen weten. Je kunt precies zien van welke site mensen komen en waar ze naartoe gaan. Erg interessant om te zien.Gelukkig wil het merendeel wel wat over ICSI weten en dat is nou precies waar ik de blog voor opgezet heb. Applaus!!!

Misschien dat de feedjit nu ook mensen overhaald om eens te reageren op stukjes die ik schrijf. Ik zou het wel leuk vinden om eens wat te horen van mensen die ik niet ken. Ik hoor graag wat jullie ervan vinden.

En voor mijn trouwe aanhang, jullie mogen natuurlijk ook altijd reageren! Het wordt zeer gewaardeerd door ons!

Groet uit de lage landen..... Kim