@Izza; ik heb gereageerd op je reactie!
Ik heb het op het moment best wel moeilijk. Ik weet niet of ik dit moet schrijven, maar ik doe het toch. In het begin voelde ik me schuldig dat ik zwanger was, naar alle anderen die nog niet zwanger waren. (ja, het zit toch echt wel diep). Op sociale media liet ik er niets over los. Ik blogde alleen en ik vertelde alleen maar aan dierbaren hoe het er voorstond. Zo kon iedereen zelf bepalen of die het wilde lezen of niet. Ik kon mij zo wel voorstellen dat het niet leuk is om te lezen over iemands zwangerschap vooral als het bij jezelf nog niet is gelukt. Na de eerste echo liet ik dat toch wel wat los en kakelde op het werk en met vriendinnen vrolijk mee over kwaaltjes etc, maar nog steeds niets op sociale media. Ik las bijvoorbeeld op diverse media van dames die soms echt zaten te zeuren over hun zwangerschap, dat ik me eraan ergerde, echt hoor, bont en blauw ergeren! Ik vroeg me af of het ook zo zou zijn geweest als ik niet zwanger was geweest, had ik me dan ook zo geergerd? Ik bedacht me diverse malen dat: "als dit mis gaat, moeten we helemaal opnieuw beginnen, en ik weet niet of ik dat nog wel kan, en die stellen hoeven dat waarschijnlijk niet". Zo werd ik in het begin heen en weer geslingerd tussen schuldgevoel en blijdschap.
De laatste tijd was ik vooral bezig met de zwangerschap. Het valt me toch zwaarder dan ik dacht. Het feit dat ik zoveel hormonen heb gebruikt de laatste maanden is te merken. Ik baalde er echt soms van, het feit dat ik om alles moet huilen, maakt het er niet makkelijker op. Het feit dat mijn lichaam zo snel veranderd, was ik ook niet op voorbereid, ik vind het niet leuk als mensen zo naar me kijken, ik vind het niet leuk om dik te zijn, en genoemd te worden, vooral als je weet dat de baby in kwestie nog maar 1 cm is. Ik heb het gevoel dat ik er niets over mag zeggen, omdat we er zoveel moeite voor hebben moeten doen.
Maar nu kreeg ik verschillende reacties van mensen die nog steeds in het traject zitten. Die nog niet zwanger zijn, maar vooral ook nu weer het besef van mij hoeveel geluk wij wel niet hebben gehad. Ik kwam ineens weer even op aarde en bedacht mij hoeveel ik de laatste weken heb 'gezeurd ' over het midden-in-de-nacht overgeven, de moeheid, blablabla. Maar het feit is, ik ben zwanger, het is gelukt en daar mogen wij best wel blij om zijn. De vraag is; hoeveel vertel je en hoeveel kwets je er iemand mee? En hoe bepaal je dat? Ik besef nu des te meer, en dat was ik bijna aan het vergeten, hoeveel moeite er we wel niet voor hebben moeten doen.
Ik vind dit dus nog moeilijker dan voor de zwangerschap. Zo lastig. Dus nu zeg ik er maar zo weinig mogelijk over, omdat ik bang ben anderen ermee te kwetsen, maar diep van binnen ben ik echt dolblij, en dit kindje is zo gewenst. We zijn nu met z'n tweetjes vooral bezig en afwachten dat de zwangerschap goed gaat.
Dit moest ik even van me afschrijven, ik heb er lang over nagedacht en daarom heb ik ook besloten als de zwangerschap voldragen is en onze zoon of dochter is geboren, dat ik stop met het blog. Ik wil dit traject zo afmaken en afsluiten.
Dag Kim,
BeantwoordenVerwijderen't Is echt moeilijk hé. Aller, ik vind dat jij je er al veel bewuster van bent dan ik. Ik hou mijn mond over de zwangerschap, enkel de ouders, de broers, de zus en 2 vriendinnen weten ervan en dat wil ik nog een hele tijd zo houden. Op mijn werk weten ze van niks, al ga ik mijn chef wel eens moeten inlichten als ik zo'n 12 weken ver ben.
Ik heb me zelf altijd doodgeërgerd aan al die echo's en babyfoto's met nodige commentaar op facebook dat ik mezelf voorgenomen heb daar NOOIT aan mee te doen.
Ik ga zelfs mijn fb-account sluiten rond de geboorte. Tegenwoordig bevallen meiden, sturen ze sms'en rond en anderen verkondigen het nieuws op de mama haar wall. Kan niet. Ouders moeten zoiets zelf kunnen aankondigen.
Wij zijn uiteraard heel blij, maar toch ook voorzichtig, een miskraam op +/- 16 weken laat blijvende sporen na in de zin van onderhuidse angsten, ook al is de kans dat het nu nog fout gaat nihil volgens de arts.
Bottom line is dat je zelf moet doen waar jij je goed bij voelt, maar ik wil genieten zonder dat ik het mindergefortuneerden moet aanwrijven. Ik blijf bloggen omdat dat de enige plaats is waar ik wil vrijuit en in een zekere anonimiteit wil praten over de baby.
Groetjes,
Lie
Ik snap wat je bedoelt, moeilijk hè. Ik heb het ook mee mogen maken maar sommige in mijn omgeving wachten nog steeds op een zwangerschap. Omwille van hun heb ik ook bijna niks durven delen via media op internet...
BeantwoordenVerwijderenSterkte meis maar probeer wel te genieten hoor! Je hebt hier zolang op gewacht en misschien maak je het maar een keertje mee...
Liefs Sandra
Mbt tot je vraag: jij bepaald niet wanneer je andere mensen kwetst, dat doen die mensen zelf. Laat jou toch gewoon zijn wie je bent, met gevoelens van geluk, van schuld (hopelijk steeds minder) en de verbazing om (en afgrijzen over) je veranderende lichaam.
BeantwoordenVerwijderenIk kan me niet gekwetst voelen wanneer mijn medische-molen-collega's (eindelijk) geluk hebben, ik put er hoop uit. Ik gun je de roze wolk EN het recht om te 'zeuren', net als iedere zwangere. TUURLIJK mag je vertellen over kwalen, je angsten, trots wapperen met een echo waarop niemand anders dan jij al een echte baby ziet, oeverloos zaniken over welke kinderwagen je wil, welk behangetje het leukste is, etc etc.
Ik haak pas af wanneer je uitgebreid verslag gaat doen van de verschillende kleuren en substanties in de luiers.
Liefs Louise
(Die straks aan poging 6 gaat beginnen en benieuwd is hoe zij reageert wanneer ze ook zwanger zou raken. Misschien begrijp ik je dan opeens wel..)
En toch vind ik dat wij niet minder het recht hebben om erover te zeuren dan een ander. Ook wij hebben kwaaltjes, dingetjes en ongemakken. Dat je ontzettend blij bent en je zegeningen telt omdat je zwanger bent geworden met hulp, betekent niet dat je niet mag klagen soms.
BeantwoordenVerwijderenDus, klaag maar! Kan soms heel goed zijn.
Het is ook gewoon moeilijk soms. Zo.
In tegenstelling tot waarschijnlijk de rest hier wed ik bij de eerste poging zwanger, maar meer dan tien jaar heb ik medicijnen moeten slikken om te voorkomen dat ze mijn baarmoeder eruit moesten halen en meerdere operaties heb ik gehad in die jaren om dit te voorkomen.
BeantwoordenVerwijderenNiet een keer heb ik me voor mijn zwangerschap eraan geirriteerd als iemand blij was dat hij zwanger was of overdreven veel aandacht ervoor vroeg, of dit nu ging om een echo of om kwaaltjes.
De enige twee keer dat het mij wel irriteerde was toen ik al bevallen was en een collega zwanger werd en ze uitgerekend tegen mij begonnen te zeuren over de pech om met tien weken al zeker twee dagen ziek thuis te zijn gebleven omdat ze moest overgeven, wetende dat ik toen ik zover was in mijn zwangerschap al in het ziekenhuis lag en mijn nieren en lever niet meer werkten als gevolg van de zwangerschapsklachten.
De tweede keer was toen een collega met een zwangere vrouw tegen mij kwam zeggen dat zijn vrouw niet zo'n zeur was als sommige anderen die zich ziek melden omdat ze zwanger waren, terwijl hij wist dat ik meer dan een half jaar ziek ben geweest met risico's voor zowel het leven van mijn ongeboren baby als mezelf.
Ik vind het niet erg als mensen het over hun zwangerschap hebben, maar leuk en gun het iedereen die het wenst. Wat ik pas erg vind is als je heel veel moeite hebt moeten doen om zwanger te worden en het dan niet op jouw manier zou mogen beleven uit angst voor anderen. Of als iemand bewust niets zegt omdat iemand erbij is die moeite heeft met zwanger worden. Een collega van mij lukt het niet om zwanger te worden en anderen stopten daarom meteen met spreken over zwangerschap als zij eraan komt, dat lijkt me pas rot!
Ik kom per toeval op je blog terecht. Ik heb zelf ooit een blogje geschreven op http://www.herhaaldemiskramen.nl over dit onderwerp. Ik noem het Survivors Guilt. Eerst zat je allemaal in hetzelfde schuitje, nu lijk jij een survivor. Dat is mooi, en moeilijk tegelijk. Je gunt het anderen ook zo, maar ben enorm blij dat jij nu aan de beurt bent. Het is allemaal zo begrijpelijk.
BeantwoordenVerwijderenIk ben zelf ook een survivor en heb naast mij vele lotgenoten staan die, net als ik, miskraam na miskraam kregen en nu nog steeds met lege handen staan. Zelf heb ik intussen 2 kindjes mogen krijgen. Wat een rijkdom....
Het helpt anderen niet door je er druk over te maken. Het verandert de situatie van deze mensen niet. Enige wat je kunt doen is aangeven dat je er voor ze bent, dat je ze steunt en dat je begrijpt dat het pijn doet dat jij wel zwanger bent geworden. Ook al weet je dat ze het jou gunnen. Kwetsen kun je ze niet. Mensen laten zichzelf kwetsen. Je kunt, in mijn ogen, een ander nooit kwetsen. Het gaat over hoe mensen dingen die jij zegt oppakken. Als je respectvol met anderen omgaat, doen ze dat ook met jou.
Mag je niet klagen als je zoveel moeite moest doen om zwanger te worden? Ook daarmee ben ik het niet eens. Die eerste weken zijn zwaar, als je doodmoe en kotsmisselijk door het leven gaat. En vergeet niet de weg erheen, hoe zwaar dat was en hoe dat je ineens kan aanvliegen. Natuurlijk mag je klagen. Jij weet tegelijk als geen ander hoe bijzonder het is wat je nu overkomt. Maar dat maakt het heus niet allemaal even makkelijk.
Toi toi toi! Een mooie zwangerschap en een mooi kindje voor jullie gewenst.
Miskramenmama
Hoi miskramenmama,
BeantwoordenVerwijderenWat vind ik dat mooi gezegd: "Survivorsguilt". Ik snap helemaal wat je bedoeld, ik heb daar in het begin inderdaad veel last van gehad. Nu heb ik dat minder omdat ik de zwangerschap nu echt niet meer kan verbergen, mensen zien het toch wel. Daar kan ik natuurlijk niets aan doen. Ik weet nog wel hoe confronterend ik zo'n buikje altijd vond, maar ik gunde het iedereen.
Wat fijn dat je ook twee kinderen hebt gekregen, dat is inderdaad een rijkdom. Ik hoop in het voorjaar een prachtig kindje in mijn armen te mogen houden!!!
Bedankt voor je reactie,
Kim