Laten we wat eieren gaan bekijken!

Ik heb weinig te vertellen op dit moment, behalve dan dat ik last heb van elk kwaaltje die 'blijkbaar' iedere (zwangere) vrouw ervaart. (Er zijn ook genoeg vrouwen die zwanger willen worden, maar het niet zijn en al die kwaaltjes ervaren)
Op het moment kan ik zeggen dat we er positief instaan. Ik ben nu op wachtdag 11 na punctie, ofwel 11dp3dt. Het betekent zoveel als 11 dagen na 3 dagen embryotransfer. (met dank aan Louise, klopt zo he?) De kwaaltjes worden namelijk erger, en ze zijn nog nooit zo erg geweest. Ik wijt het allemaal aan de utrogestan ofwel progesteron, het zwangerschapshormoon. Soms gun ik mezelf de ruimte om even 'op te springen' van spanning, want ja, het kan zomaar eens raak zijn.

In het begin van de 'wachtweken' had ik ontzettend last van misselijkheid. Dat ging weer weg. Ik weet het aan de pregnyl (hcg/zwangerschapshormoon, dat laat het teststaafje kleuren als je zwanger bent), en was blij dat ik ervan van af was, maar nu is het er weer, vooral als mn maag leeg is. Kan helemaal wit wegtrekken en MOET iets eten.
En daar was ook nog de acne, werkelijk, ik ben minstens tien jaar teruggereisd in mn jeugd, ik voelde me weer een grindtegel. Vroeger concentreerde het zich op een plek, mijn kin/kaakgebied, maar nu werd ik van de week wakker en er leek wel olie uit mn gezicht te komen. Dat was niet door de warmte, want het was al na de beruchte bliksem/onweer nacht/dag. Nu heb ik weer puistjes in mn hele gezicht, maar ik neem het maar voor lief, het is tenslotte voor een goed doel.
En de allerbelangrijkste, waardoor ik denk dat het misschien nog wel eens raak kon zijn, mn voorgevel. OMG, die zijn gegroeid en zijn verschrikkelijk gevoelig! En het wordt erger! 

Men zegt dat de borsten HET belangrijkste teken/ signaal is dat het misschien wel raak is. Maar is het wel zo dat je al iets kan voelen voordat je uberhaupt je menstruatie mist? Is het niet gewoon zo dat je er zo mee bezig bent, dat je dingen voelt die er anders ook wel waren? En komt het allemaal niet gewoon door de utrogestan?  En zo worden we dus al bijna twee weken heen-en-weer-geslingerd-tussen-hoop-&-vrees.

Dus na een hoop tekst over kwaaltjes enzo, zijn jullie nog niks wijzer. De testdatum duurt echt nog wel eventjes. Eerder wilden we a.s zondag testen, maar dat gaan we dus maar niet doen. Dan zitten we op 13 dpo (days past ovulation), maar dat is echt te vroeg (oke, maar 1 dag, maar toch). Is tie negatief, heb je nog een klein beetje hoop dat de test alsnog positief wordt en als je later test, en hij is dan echt negatief, dan weet je tenminste waar je aan toe bent.
Ik ben al blij dat ik nu legaal over een test mag plassen. Zal voor het eerst zijn in 4 jaar tijd.

Maar genoeg geklets in de ruimte. Het leek mij wel gepast om te laten zien wat er werkelijk teruggeplaatst is in mijn baarmoeder. Heel spannend gezegd: "Ik neem jullie mee op een biologische reis".

Hier begon het allemaal mee..... Na de punctie werden mijn eicellen snel vervoerd naar Zwolle om daar bekeken en geteld te worden. Met een donatie van de partner, kan dan 'de behandeling' beginnen. Er wordt dan ICSI uitgevoerd, Intracytoplasmatische Sperma Injectie, ofwel het zaadje komt bij het eitje!



Na de eerste dag, wordt er gekeken of er een bevruchting is opgetreden. In Nederland hoor je dit dus twee dagen na de punctie. Het lab vertelt je dan hoeveel eicellen er zijn bevrucht en of er een terugplaatsing zal zijn.



In het lab gebeurd het volgende: In het filmpje kun je zien hoe de bevruchte eicellen zich verder ontwikkelen. Wij hebben op de dag 3 (punctie is dag 0) een embryo teruggekregen van 4 cellen. Hij liep iets achter in ontwikkeling, maar dat hoeft niets voor de zwangerschapskans te betekenen, het kan ook zijn dat het embryo een fase overslaat en dan weer perfect op schema loopt.



En na al die moeite word je dus de wachtweken in gesmeten. De langste 2 weken ooit, kan ik je nu al vertellen. Een paar logjes geleden schreef ik nog dat ik al heel blij was met een terugplaatsing. En dat zijn we ook, heel dankbaar, maar nu hopen we toch dat er toch nog een kleine verrassing voor ons in het verschiet zal liggen en dat niet alle moeite voor niets is geweest.

Ik hoop dat mijn volgende logje een van blijdschap zal zijn, en niet van verdriet. Dat ik het hier kom melden, is zeker, maar wanneer???? Dat wordt dus nog even wachten.....

Tot schrijfs, tot gauw!

 Liefs, Kim  xxx